Son konuğuma mektup

Birini seversin, sevgini doya doya yaşamaya çalışırsın…zaman geçer, engeller ortaya çıkar, ilişkin sarsılır.

Aklın karışır, ilişkin hala devam ediyodur ama huzurunuz yoktur ve bi gün bitti denilir.

Her ne kadar zor olsada, can acısada, geçen zaman bi anda, bi kelimeye kalakalır.

Neden hep aynı olur, ayrıldıktan sonra kişiler karşı tarafı unutmak için mi yoksa

kendini kandırmak için mi hayatına bi başkasını koyuverir ya da koymuş gibi yapar?

Aradan zaman geçer, unutmazsın ama dışardan unutmuş gibi görünürsün.

Ya da gerçekten içindeki acı artık nefrete dönüşmüştür…

Hayatını düzene koyar devam edersin…Belki de artık hayatına bi başkasının girmesine bile izin vermişsindir?

Tam mutlu olmaya başlarsın ki, geçmişin bi anda pişmanlık duygusuyla karşına çıkıverir.

Mutlu olmaya başladığını sanarken, kafan karışır, duyguların allak bullak olur?

Çok merek ediyorum, herkes bunları yaşıyor mu?

Neden hep hayatımızı düzene koyunca karşımıza tekrardan çıkıverirler…

NEDEN? NEDEN?

Herkese günaydın:)))

tek tek isim saymama gerek yok, blog büyüklerim kendilerini biliyor=)

aranıza katılmam yeni olmasına rağmen beni çabuk kabullendiniz hepinize teşekkür ediyorum.

blogumu yaparken yardımcı oldunuz, fikirlerinizi sundunuz vs.

ne yalan söyliyim sanki sizleri çok uzun zamandır tanıyor ve konuşuyor gibiyim eee tabi buda sizlerin sıcak kanlılığından=)))

yarın son günüm stajım bitiyo ee bide tatil araya girince uzun bi süre sizlerle olamıcam ama mümkün oldukça fırsat buldukça takip etmeye çalışıcam bana bağımlılık yaptınız yhaf:))))) özlicem sizi sertan abimin sibel ablamın yağmur ablamın didişmeleri…=)=)

tüm blog büyüklerim hepinize tekrar teşekkür ediyorum bu sıcak kanlılığınızdan dolayı Allah sizlerin dostluğunu daim etsin…AMİNNNNNN…

Yağmur ablam ve Can abim, sizleride Allah ayırmasın=)

saygı ve sevgilerimle  en küçüğünüz…=)

Sen varken yaşıyormuşum.
Oysa şimdi,
Hasretinin gölgesinde kalmış bu şehir de
Yaşıyor gibi yapıyorum sadece.
Ya, neşeli şarkılar terk etmiş gittiğim bütün barları
Ya da ben seçer olmuşum, hüzünlü şarkılar çalanlarını
Her neyse, yaşıyor gibi yapıyorum dedim ya.

Kaldırımları neden siyaha boyadılar bilmiyorum
Evlerin pencerelerinde neden çiçekler yok
Ne oldu bu şehre?
Güneş doğuyor mu acaba?
Ben bir seni özlerken!
Unuttuğum sabahlar haksız mı?
Arayıp sormuyorlarsa beni!
Haksız mı bu şehir? Kaybetmişse rengini!
Ve yaşıyor gibi yapmak ne demek
Bilir misin sevgili?

İşte yine sensiz bir cuma daha…
Önümde karalanmaktan yorulmuş bir parça kağıt
Elimde bitmeye yüz tutmuş bir kara kalem…
Ve şiirimin her kelimesinde bir damla göz yaşı..

Kulaklarımda ağır bir parça beni anlatan,
Odamda bir sessizlik, sensizim diye bağıran.

Bu kaçıncı gün sensiz bilmiyorum
Sadece ölmemeye çalışıyorum; gün saymıyorum..
Umutsuzca bekliyorum,ama sen gibi gitmiyorum.

Bitmiyorum işte istediğin gibi..!
Hergün yeniden başlıyorum.
Hergün kendime yeni seviyorumlar ekliyorum.
Tam sönecekken kıvılcım oluyorum.
Tekrar Yanıyorum…

Hergün cennetten bir orman yakıyorum yüreğimde.
Yakıyorum kendimi bir günahkar misali…
Cehennem oluyorum Yanan ateşimle
Onca ateşin varlığına rağmen, yokluğunla üşüyorum.

Hergün defalarca acaba döner mi ? diyorum.
Sen gittin ya arkanı dönüp;
Ben hala dönmeyeceğini bile bile bekliyorum.
Sen bitti dedin ya her şeyi silip,
Ben hergün defalarca bitiyorum…
Sen başkasının oldun ya bırakıp gidip..!
Ben bıraktığın yerde, gittiğin günden beri,hergün ölüyorum…

Ve işte bitmeye yüztutmuş kalemimle,
Karalanmaktan yorulmuş kağıdıma,
Her biri bir gözyaşı ile ıslanan,
Son sözlerimi yazıyorum…

Herşeyi silip bitmene,
Arkanı dönüp gitmene,
Ve hergün defalarca ölmeme rağmen,
Seni hala seviyorum…

"Sevda Sohbetleri"
Bak sevgili dedim
Bak gör halimi
Sayfa, sayfa şiirler yazdım sana
Yüreğimi akıttım sözcüklerime
Dedi ki sevdan sığar mı sayfalara
Sığdıra bilir misin sen sevdiğini sözcüklere
Yürek bir sevdalı sözle kanar mı
Dedim ki ben söz oldum da aktım sana
Yüreğim bir sevdalı deniz oldu da aktı şiirin yüreğine
Ben çaresiz bir aşık
Çaresizim ben aşkına
Çaresiz sığındım sevdalı şiirlere
Dedi ki çaresizlik mi var sevdada
Nerdedir çaresizlik
Sevememekte mi
Sevilememekte mi
Dedim ki sana ulaşamamakta
Dedi ki ben imkansızlıkları severim
İmkansızlıkların yaşanmasını severim
Dedi ki ulaşmak için bana
Akmalısın bütün imkansızlıkları yıkarak
Bütün imkansızlıkları imkanlı kılarak
Ben bir çaresizliğine sığar mıyım
Yaşar mıyım çaresizliğe esir birinin aşkını
Dedim ki sen imkansızlıksın benim için
İmkansızlığı sevdiğim için severim seni
Çaresizliğim imkansızlığa olan aşkımdandır
Dedi ki sen bensizliği seçmişsin aşkın için
Dedi ki sen aşkı seçmişsin yasamak için
Nedir benden istediğin
Dedim ki sen olmalısın
Olmalısın ki koşayım sana
Koşayım ki sen her adımda biraz daha uzaklaş benden
Uzaklaş ki imkansızlığın yüreğinde bulayım seni
Benim çarem çaresizliğimin içindedir
Dedi ki ne istersin o zaman benden
Kal dedim yanımda benden uzak durarak
Kal benim yanımda benden adım, adım uzaklaşarak
Ben koşacağım pesinden
Koşacağım imkansızlıkları yıkarak
Dedi ki uzaklaşacağım senden
Uzaklaşacağım bir masalsı aşk yaşamak için
Kaf dağının ardına gideceğim
Kaf dağının arkasından sesleneceğim sana
İmkansızlıkları imkanlı kılmak için
Gelip beni bulman için
Dedi ki rüzgar olacağım
Bir kus olman için
Kanatlarında beni bulman için bir rüzgar olacağım
İmkansızlığın içinde bulman için beni
Dedi ki sen imkansızlığa aşıksın
Aşığım senin imkansızlığa olan aşkına
Dedi ki sen bu aşkta beni aramadın ya
Sen bu aşkta bendeki imkansızlığa aşık oldun ya
Bende aşık oldum senin aşka olan sevdana
Dedi ki bembeyaz bir kar örtüsünün üstünde
Bembeyaz bir çiçek olacağım
Bembeyaz bir koku yayacağım
Gelip beni imkansızlıklar içinde bulman için
Dedim ki sen bu aşkta bana sahiplenmedin ya
Bendeki bu imkansız aşkaaşık oldun ya sen
Bende aşık oldum bana duyduğun bu imkansız aşka …

Hep "askin dili olsa da konussa" deriz.
Iste bir gün ask konusmaya baslamis ve demis ki:
Ey insanlik hep pesimden kostunuz, bana ulasmaya çalistiniz. Aslinda bana
ulastiniz ama hiç fark etmediniz. Benim için agladiginiz zaman bile size hep
yalan, belki de saka gibi geldim. Bana hep yakistirmalar yaptiniz.
Size bir hikaye anlatayim. Bir gün küçük bir köpek kuyrugunu yakalamak için
hep kendi etrafinda dönüp duruyormus ve büyük köpek dayanamayip
“ne yapmaya çalisiyorsun?” diye sormus.
Yavru köpek de,
“bana ancak kuyrugumu yakaladigim zaman mutluluga ulasacagimi söylediler.
Ben de onun için ugrasiyorum” diye cevap vermis.
Büyük köpek gülmüs ve
“ben de küçükken senin gibiydim. Hep kendi etrafimda döner, kuyrugumu
yakalamaya çalisirdim ama bir gün durdum, düsündüm ve yürümeye karar verdim
iste o zaman anladim ki zaten o benim pesimden geliyordu.”
Iste simdi anladiniz mi? Ask; bir köpegin kuyrugu gibidir ki ona ulasmak
için pesinden kosmaniz gerekmez, o zaten her hareketinizde arkanizdan
gelir…
 

Tabağında, ağız tadına uymayan
bir yiyecek bulduğun zaman, şikayetçi olma.
Tabaklarında, karınlarını doyurmak için bile
hiçbir şey bulunmayan insanları düşün.

Ve bir gün insanların sertliği, umursamazlığı,
küçüklüğü ve güvenilmezliği karşısında,
kendini aşağılanmış ve kurban edilmiş
bir duygu içinde bulursan, yine de gülebilmeyi dene.
Çevresindekilere sert, umursamaz, aşağılayıcı ve ezici
davranan bir kişi olmadığına şükret….
 

Sen benim için hem bir hiç hem de her şeysin…
Giderken bıraktığın yara sonsuz bir acı bıraktı yüreğimde…
‘’sevseydin gitmezdin…gitseydin sevmezsin..’’
Giderken bıraktığın yarayı ne başkası kapatabilir..nede sen…
Hücrelerim paramparça kimi ölü kimi ölüm savaşında…
Aynı yasamaya çalışmak gibi…
Sensiz hayata alışmak gibi…
Varlığında yokluğunda bir savaş aslında…
Büyük bir savaş…
Hiçbir zaman kazanamayacağım bir savaş…
Vazgeçtim her şeyden..sevdan hariç…
Ne yasamamın bir önemi var su anda nede gıdısının…
Ne gelişini beklerim..nede beni sevmeni…
Biz bizi bir hiçe harcadık…
Geri dönmek kolay mı?bittik derken tekrar aşkım demek kolay mı ?
Her şeyden zor bebe(ğ)im…
Çok zor…
Şimdi arasan son kez sesini duymak için nelerimi vermezdim ki…
Bu can yoluna feda…
araya aylar girse de her seferinde dönmüştük birbirimize…
bu kez çok farklı olacak biliyorum…
geri dönüşümüz olsa silmezdik birbirimizi…
daha doğrusu sen beni…
ben seni silsem zaten uğruna bunca yas dökülmezdi…
bunca acı çekilmezdi …
ne var ki öğreniyorum artık

SİLEMİYORSAN KARALAYACAKSIN…

"ne senden öncesi
ne senden sonrası"

zaman iyi gelirdi hani yalan…alışırım sanmıştım, olmadı beceremedim
sensizliği…gün geceye devrildi sen gidince…

kan damlıyor avuçlarımdan,
sesin,kokun,gülüşün kazınmış düşlerime
kalbim ağlıyor,sensizlik kokuyor ortalık…

soldu papatyalarım senden kalan…yıldızlarım söndü tuttuğumuz yalancı
dileklerden sonra…beyaz güvercinler yok, avuçlarımızdan uçup gidişine
hayran olduğumuz…
kan yağıyor gökten, gökyüzü ağlıyor…

olmaz olası karanlıklar, karartılar var…amacım kalmadı yaşamak
için…yoksun ve gelmeyeceksin…yalın ve sade bir çıkmazdayım, özeti;
imkansızlık…melekler ağlıyor sensizliğime…

"Ayrılık aman
Ölümden yaman
Geçmiyor zaman geçmiyor"

olmuyor sensiz, bitmiyor umutsuz kelimeler, doğmuyor sabah güneşleri…

galiba
"ben sende tutuklu kaldım"…..

Her sabah hüzünle karışık bir umut var içimde. Sensizliğin hüznünü, yeni bir
günün seni getireceği umuduyla bastırıyorum. Her doğan gün yeni bir umut
yeni bir arayış benim için. Belki sana kavuşacağım zamana bir gün daha
yaklaşıyorum, bu gün değilse yarın.

Kim bilir belki de yalnızca kendimi avutuyorum. Gittiğinden beri hep
yalnızlık şiirlerine takılıyor gözüm. Bir başıma değilim sensizlikten
yalnızım.
Terk edilip gitmek en çok nasıl koyar insana bir ben bilirim. Gitmelerin,
gidenlerin arkalarında bıraktığı çaresizlikleri, en koyu özlemleri..

Senin gidişinde ateş gibi çöktü yüreğime. Hiç bir yağmur yetmedi içimdeki
hasret ateşini küllendirmeye. Hiç bir sevgi yetmedi senin özlemini
gidermeye.

Ben her sabah beni sana götürecek yollarda yürüdüm, senin duyacağın
şarkıları söyledim yalnızca ve gelmeyişinin her akşamında aslında doğduğunu
hiç anlamadığım güneşle beraber bende battım bir kez daha.

Geceleri hep uyudum, uyudum. Gün boyu çektiğim hasretini rüyalarımda biraz
olsun giderebilmek için. Her şeye iyi gelen zaman hiç bu kadar acıtmamıştı
yüreğimi.

Binbir umutla sarıldığım sabahlar artık hiç doğmaz oldu. Benim günümde
gecemde karanlık şimdi, Ne ay uğruyor gecelerime ne de sana benzettiğim
yıldızlar parlıyor.
Ellerimde Kaldı Umutlarım….
Sensizlik öyle kötü bir yara oldu ki artık, içimde öyle bir boşluk açtın ki,
birgün olur da geri dönersen kendi yaptığın boşluğa sen bile yetmeyeceksin.
Orası hep bomboş, paramparça kalacak. Büsbütün cam kırıklarıyla dolu kalbim.

Ne zaman seni düşünsem, seni hatırlatacak en ufak birşey görsem o kırıklarla
dolu yeri batmaya başlıyor yüreğime Artık sabahları yalnızca hüzünle
uyanıyorum. Hiçbir şey beklemiyorum günden. Seni bile..

Varlığında sensizliği yaşamaktansa içimde ki boşluklarla, kırıklarla, boş
umutlarımla sensizken alışırım, alışmaya çalışırım yokluğuna……