MUTLULUGA DOGRU ADIM ADIM

Âfâk bütün hande, cihan baska cihandir;

Bayram ne kadar hos, ne setâretli zamandir!

Bayramda güler çehre-i mâ’sûm-i sabâvet,

Ümmîd çocuk sûret-i sâfinda iyandir

Her cebhede bir nûr-i mücerred lemeânda;

Her dîdede bir rûh demâdem cevelândir.

Âlâm-i hayâtin iki kat büktügü ecsâd

Feyzindeki te’sîr ile âsûde revandir.

Ferdâ-yi sükûn perveridir sâl-i cidâlin,

Nevmîd düsen kalbe ümîd-âver-i candir.

Heycâ-yi maîsetteki feryâd-i mehîbin

Dünyâda biraz dindigi an varsa bu andir.

Subhunda bahârin su sabâhat bulunur mu?

Bak çehre-i gabrâya: Nasil sen, ne civandir!

Her sînede bir kalb-i meserret darabanda,

Her kalbde bir âlem-i esvâk nihandir.

Raksân oluyor cünbüs-i dûsiyle anâsir,

Gûya ki bütün sadr-i zemin pür-galeyandir.

Esbahi da cûsân ediyor feyz-i mübîni,

Yâ Rab bu nasil rûh-i avâlim-sereyandir!

Bayramda gelir yâ da ne hos hâtiralar ki:

Bin ömre verilmez, o kadar kadri girandir,

Iydin bana dâim görünür levh-i kerîmi:

Mâzî-i tufûliyyetimin yâd-i besîmi.

Birinci gün hava bir parça nâ-müsâiddi;

Ikinci gün açilip, sonra pek güzel gitti.

Dedim ki: ‘Fâtih’e çiksam yavasça, bir yanda

Durup o âlemi seyreylesem de meydanda,

Ziyâret etsem ehibbâyi sonradan… Hos olur.

Bütün gün evde oturmak ne olsa pek bostur. ‘

Bu arzû-yi tenezzüh gelince, artik ben

Durur muyum? Ne gezer! Firladim hemen evden.

Gelin de bayrami Fâtih’te seyredin, zirâ

Hayâle, hâtira sigmaz o herc ü merc-i safâ,

Kucakta gezdirilen bir karis çocuklardan

Tutun da, tâ dedemiz demlerinden arta kalan,

Asirlar ölçüsü boy boy asâli nesle kadar,

Büyük küçük bütün efrâd-i belde, hepsi de var!

Adim basinda kurulmus besik salincaklar,

Içinde darbuka, teflerle zilli saksaklar,

Biraz gidin; Kocaman bir çadir… Önünde bütün,

Çoluk çocuk birer onluk verip de girmek için

Nöbetle beklesiyorlar. Acep içinde ne var?

‘Caponya’dan gelen insan suratli bir canavar! ‘

Geçin: sirayla çadirlar. Önünde her birinin.

Diyor: ‘Kuzum, girecek varsa durmasin girsin.’

Bagirmadan sesi bitmis ayakli bir îlân,

‘Alin gözüm buna derler…’ sadâsi her yandan.

Alettirikçilerin keyfi pek yolunda hele:

Gelen yapismada bir mutlaka o sapli tele.

Terazilerden adam eksik olmuyor; birisi

Inince binmede artik onun da hemserisi:

‘Hak okka çünkü bu kantar… Frenk îcâdi giram

Degil! Diremleri dörtyüz, hesapta sasmaz adam.’

- Muhallebim ne de kaymak!

- Sifalidir macun!

- Simit mi istedin aga?

- Yokmus onlugun, dursun.

O basta: Kuskunu kopmus egerli düldüller,

Bu basta: Paldimi düsmüs semerli bülbüller!

Baloncular, haciyatmazlar, firildaklar,

Horoz sekerleri, civ civ öten oyuncaklar;

Saginda atlikarinca, solunda tahtirevan

Önünde bir sürü çekçek, tepende çifte kolan

Öbek öbek yere çökmüs kömür çeken develer…

Ferâg-i bâl ile birden gevis getirmedeler.

Kosan, gezen, oturan, mâniler düzüp çagiran.

Davullu zurnali ‘dans’ eyliyen, cosup bagiran,

Bu kâinât-i sürûrun içinde gezdikçe,

Çocuklarin tarafindaydi en çok eglence,

Güzelce süslenerek dest-i nâz-i mâderle;

Birer çiçek gibi nevvâr olan bebeklerle

Gelirdi safha-i mevvâc-i iyde baska hayât…

Bütün sürûr u setâretti gördügüm harekât!

Onar parayla biraz sallandirdilar… Derken,

Dururdu ‘Yandi! ‘ sadâsiyle türküler birden,

- Ayol, demin daha yanmisti a! Herif sen de,

- Peki kizim, azicik fazla sallarim ben de.

‘Deniz dalgasiz olmaz

Gönül sevdasiz olmaz

Yâri güzel olanin

Basi belâsiz olmaz!

Haydindi mini mini masallah

Kavusuruz insallah…’

Fakat bu levha-i handâna karsi, pek yasli,

Bir ihtiyar kadinin koltugunda gür kasli,

Uzunca saçli güzel bir kiz aglayip duruyor.

Gelen geçen ‘Bu niçin agliyor? ‘ deyip soruyor.

- Yetim ayol… Bana evlâd belâsidir bu aci

Çocuk degil mi? ‘Salincak’ diyor…

- Salincakçi!

Kuzum, biraz da bu binsin… Ne var sevâbina say…

Yetim sevindirenin ömrü çok olur…

- Hay hay!

Hemen o kiz da salincakçinin mürüvvetine

Katildi aglamiyan kizlarin setâretine.