Ben 4 yaşında abla oldum. babam, annem ile kız kardeşimi hastaneden eve getirdiğinde babamın elinde, benim boyumdan daha büyük kocaman bir ayıcık vardı. "bak kardeşin sana hediye getirdi" dedirler. unutmak mümkün değil o güzel günleri. anneciğimiz çalıştığı için, bize ananemiz baktı; pamuklar gibi.

ama okul başlayıp işler başa düşünce, rahmetli dedeciğimiz bana "küçük anne" adını takmıştı. Abla olmak zaten yeterince ağır bir yüktü; şimdi küçük anne olacaktım. Hep küçük bir anne oldum, olmaya çalıştım kardeşim için. şimdi oğluşumu büyütürken, o günlerden temelini attığım pek çok şey işime yaramadı desem yalan olur :)) Ekin’in en iyi oyun arkadaşlarından olan teyzemiz, benim oğluşuma annelik yapıyor. dünya dönüyor zaman geçiyor, insanlar değişiyor ama yapılan işler ve uğreşlar hep aynı kalıyor sanki :))

geçtiğimiz ağustos ayının 5′inde ilk göz ağrımı, bi tanecik kardeşimi evlendirirken, gözlerim hep yaşlıydı. ama mutluluktan ama hüzünden. güzel günlerdi geride kalanlar, çoook güzel…

bence abla olmak herşeye rağmen güzeldir. abla olanlar bilirler :))

Allah hepimize daha güzel günler göstersin inşallah, tüm sevdiklerimizle birlikte…