Aynı şeyi ben de tüm anneler gibi düşünüyorum. Bu koşturmacalar, bu yetişmeler, insanların kırılmaları… "ama ben çalışıyorum ve küçük bir oğlum var. onunla vakit geçirmek çok önemli.." şeklindeki çırpınışlarımın, anlaşılıyormuş gibi yapılıp anlaşılmaması… immmmdaaaatttt!!! diye kaçmak istemelerim… hep aynı duygular, ortak paydalarımız. önce acil bir apendisit ameliyatı geçirdim, arkadan eşim kırmızı ışıkta dururken arkadan hızla çarpmaları sonucunda boynunda kas zedelenmesi… tamam nazardır geçti bitti derken, rota virüsü oğluşumu bulu verdi :(( kusma, ishal ve ateş… hastanede soluğu aldık. serum takviyesi 6 saat… yine imdaaatt noktasındayım.. Allahım beterinden korusun inşallah, vardır bir sebebi diyorum. Allah yavrularımızın hepsine sağlıklar versin inşallah…

Psikolog Ebru Yılmaz tarafından kaleme alınan bu yazıda bakın neler yazıyor:

Uçaklarda yapılan bir anons vardır.
Tehlike durumlarında oksijen maskesini annelerin önce kendilerine sonra çocuklarına takmaları önerilir.
Sıradan gibi görünen,
belki de defalarca duyduğumuz bu anons,
aslında çocuk eğitimi ile ilgili çok önemli bir felsefeyi içinde barındırmaktadır.
Öğrenilen annelik rolünde çocuk hep önceliklidir.
Ama çocuğunu kurtarmaya çalışırken,
anne kendisini yok ettiğini fark etmez çoğu kez.
Anne nefessiz kalırsa çocuğu kurtarma şansını tamamen yitirmiş olacaktır. Elbette ki çocukların öncelikli olduğu durumlar olmalıdır.
Ama bu öncelikler anneyi yok edecek öncelikler olmamalıdır.
Toplumumuzda annelik rolü ile "saçını süpürge etme" deyimi birlikte düşünülür.
Anne kendinden vazgeçip,
durmaksızı n çocuğa bir şeyler vermeye başlayınca istemese de,
aksini iddia etse de çocuktan beklentisi çok yükselir.
Çocuk bu beklentileri bugün ya da gelecekte karşılayamayacaktır.
Anne de böylesine vermişken,
karşılık alamadığını düşünüp büyük hayal kırıkları ile baş başa kalır.
Hepimizin çevresinde,
belki çok yakınında çocukları için gençliğini feda etmiş anneler vardır.
Böylesi bir ilişkinin sağlıklı olması beklenemez.
Anne çocuklarına hiçbir zaman ödeyemeyecekleri bir borç vermiştir.
Koskoca bir yaşamın bedelini hiçbir evlat ödeyemez.
Ömür boyu minnet duyulan bir ilişki doğar;
ki minnet duyularak kurulmuş bir ilişki,
sağlıklı bir ilişki için hiç de tercih edilen bir biçim değildir.
Ve bir gün gelir,
beklentisi şu ya da bu şekilde karşılanmayan anne,
"senin için neler yaptım der",
aldığı cevap sa çok can acıtıcı olabilir;
"yapmasaydın…"
Aslında bu cümlenin alt yazısı annenin canını acıttığı gibi,
çocuğun da canını acıtmaktadır.
Çocuk
"Yapmasaydın da beni böyle borçlu bırakmasaydın…
Yapmasaydın da ben de kendimi daha özgür hissetseydim…
Yapmasaydın da benden bu kadar çok şey beklemeseydin…
Yapmasaydın da kendimi mutlu ve iyi hissettiğim anlarda bu kadar suçluluk duymasaydım…"
Çok can acıtıcı değil mi sizce de?
Çevremizde sıklıkla rastladığımız,
çocuk doğunca hayattan istifa eden anneler vardır.
İşlerini bırakırlar,
kendileriyle ilgilenecek vakitleri yoktur,
sosyal çevrelerinden yavaş yavaş izole olurlar,
eşleriyle ilişkileri neredeyse aynı evde yaşayan iki arkadaş gibidir.
Çocuğun doğumuyla hayat sanki durmuştur.
Aradan dört beş yıl geçer,
artık ufaklık büyümüş ve okul çağına gelmiştir.
Şimdi ne olacak?
Haydi, sil baştan mı?
Ya da depresyon mu?
Bildiğimiz bir şey var ki böylesine annelik odaklı bir yaşamda,
çocukla kurulan ilişkinin,
bir bağımlılık ilişkisi olması kaçınılmaz.

Kendimize bazı sorular soralım.
Bakalım annelik odaklı bir yaşamımız mı var:
- En son ne zaman kız arkadaşlarla buluşup, yemeğe gittiniz?
 - En son ne zaman kendi başınıza bir kitapçıya gidip, yeni çıkan kitap ve albümlere göz attınız?
 - En son ne zaman eşinizle romantik bir akşam yemeği yiyip, el ele sokaklarda gezdiniz?
 - En son ne zaman iş çıkışı arkadaşlarınızla bir kahve içtiniz?
 - En son ne zaman eşinizle baş başa bir tatil yaptınız?

Bu soruların yanıtları "çoook uzun zaman o ldu, hatırlamıyorum" türündense, anneliği yaşayışınıza bir daha bakmak lazım.
Eğer anne mutluysa çocuk da mutlu olacaktır.
Anne mutsuzsa, kişisel birtakım tatminler yaşamıyorsa,
okuduğu çocuk gelişimi kitapları pek de işe yaramayacaktır.

Kısaca;
öğrendiğiniz annelik rolüne kendinizle ilgili eklemeler ya da çıkarmalar yapmazsanız,
yani kendinizi mutlu kılmazsanız,
bu uzun soluklu yolculukta çabuk yorulmak,
hatta bazen de tükenmek kaçınılmaz olacaktır.

Gelelim babaları neden muaf tuttuğumuza…
İtiraf etmek gerekirse babalar bu konuda annelerden daha iyiler.
Hayat "anne" olmaktan çok başka anlamlar da içerir.
"Annelik" en önemlisi olabilir ama asla tek anlam olmamalıdır.

SEPHORA bence kadınların yeni durağı olacak.

Pek çok markayı içinde barındırdığı için ihtiyacınız olan herşeyi bulabileceğiniz inanılmaz  güzel ve keyifli bir mağaza… kendi ürünleri de çok güzel özellikle hindistan cevizi kokulu duş jellerine bayılıyorum. Yolunuzu mutlaka bir Sephora mağzasına  düşürmenizi tavsiye ederim(Ankara-Panora) .

sen gittin gideli,
buralar dar gelir bana…

yalnız olmak değil,
sensiz olmak ölüm gelir bana…

seni her hatırladığımda,
yalnızlığım duvar gibi çıkar karşıma…
yoksun, yoksun, yoksun…

bensiz çok uzaklardasın…

Hayatımızın bir evresinde mutlaka dinlediğimiz o müthiş şarkıların sözlerine imzasını atmış çılgın bir kadın, Aysel Gürel nur içinde yat.

benim en çok sevdiğim…

—————————————————————

Ne Kavgam Bitti Ne Sevdam

Unutuldum, unutuldum
Kurutulmuş güller gibi
Yosun tutmuş duvarlara
Yazılmış günler gibi

Gece bitmez gündüz bitmez
Bu yalnızlık hiç bitmez
Ne kavgam bitti ne sevdam
Ömür geçer gönül geçmez

Her ayrılık bir vurgun değmeyin yaşlarıma
Benden selam söyleyin bütün aşklarıma

Çiçeklerim dökülür her mevsim
Sonra yeniden açar
Ümidimin boynu bükülür
Sonra deniz taşar bin defa taşar

Her ayrılık bir vurgun değmeyin yaşlarıma
Benden selam söyleyin bütün aşklarıma…

Birgün melekler mutluluğu saklamaya karar vermişler…
Saklayalım, zor bulsunlar…
Zor buldukları için belki kıymetini bilirler diyerek başlamışlar artışmaya…

Sorun büyükmüş…
Mutluluğu saklamak kolay değilmiş çünkü…
Kimisi:
Everest’in tepesine saklayalım” demiş, kimisi: Atlas Okyanusu’nun dibine” demiş.Tac Mahal’in kubbesi, Mekke sokakları, İtalyan sofrası…
Bir hastanenin yenidoğan odası, dondurma külahı, şarap şişesi..
Sigara paketi, lale bahçesi…Pek çok yer düşünmüşler ama hiçbiri yeterince zor gelmemiş…

Derken meleklerden biri:
İÇLERİNE SAKLAYALIM ” demiş…Kimsenin aklına gelmez içine bakmak!!!”

İşte o gün bugündür mutluluk insanın kendi içinde saklıymış…
Hiçbir mutluluk kolay gelmiyor. Kolay kolay gülmüyor insanın yüzü…

Mutluluk; ne başkasının ekmeğinde, ne başkasının evinde, ne de başka bir şeyde…
Bu yüzden gözünüz hep içinizde olsun..

içinizdeki mutluluğu bulmanız dileğiyle :))

İLKİM ÖZ TAN, ANKARA’ DA YAŞAYAN VE ÇOK BAŞARILI BİR PSİKOLOG. GERÇEK HİKAYELERDEN OLUŞAN KİTABI TEKRAR BASILMIŞ. ÇOK GÜZEL BİR KİTAP, İNANILMAZ HİKAYELER VAR. BELKİ DE  OKUYUNCA, KENDİ YAŞADIKLARINIZIN "DEVEDE KULAK" KALDIĞINI GÖRECEKSİNİZ.

YAZDIĞI ÖYKÜLERİN SONUNDAKİ "SON SÖZ"LERİ AKTARIYORUM SİZE…

1 . SEÇİM HER ZAMAN SİZİN..ÇÜNKÜ HAYAT ÖZGÜRDÜR… VE BİZLER ÖZGÜR SEÇİMLERİMİZLE NEFES ALIRIZ.. ÇOĞU KEZ ÖLDÜRDÜĞÜMÜZÜ BİLE BİLE…

2. BİZ ONA BİR ANLAM VERİRİZ…HAYATIN BİZİM ONA YÜKLEDİĞİMİZDEN BAŞKA ANLAMI YOKTUR. HAYATIMIZA NE YÜKLERSEK ONU YAŞARIZ. EĞER YAŞADIKLAIRIMIZDAN MUTLU DEĞİLSEK, HAYATI SUÇLAMAK EN BÜYÜK ANLAMSIZLIĞIMIZ DEĞİL MİDİR?

3. İNTİHAR GERİDE KALANLARA MESAJDIR… GERİDE KALANLARDAN HER BİRİ, BU MESAJDAN KENDİNE BİR PAY ÇIKARIR… GİDEN KİŞİ, KENDİNDEN MAHRUM EDER SEVDİKLERİNİ… CEZALANDIRIR… EN ÇOK DA, EN ÇOK SEVDİĞİNİ…

4. AYRILIĞIN KELİMESİ BİLE SOĞUKTUR… GERÇEKLEŞTİRMEK ZOR GELİR İNSANA… BAZEN SEVDİĞİMİZ HALDE VEDA EDERİZ… BAZEN DE SEVMEDİĞİMİZ HALDE, AYRILAMAYIZ… KORKULARIMIZ BİZİ TUTSAK EDER SEVDİĞİMİZE…AMA ENİNDE SONUNDA BİR GÜN KOPARIZ…

5. EGOLARIMIZ ASLINDA İYİDİR… BİZE ÖZGÜVEN VERİR… KÖTÜ OLAN SEVGİSİZLİKTİR… YÜREĞİMİZİ VE KOLLARIMIZI SEVGİYLE AÇMADIĞIMIZ ZAMAN, SARILACAK VE HİSSEDECEK HİÇBİR ŞEY BULAMAYIZ… YALNIZLIKTAN BAŞKA…