2002 yılının baharında,ben mışıl mışıl uyurken oğluşum karnımda küçük tekmeleriyle, babasının sesine tepkiler verip, onunla sohbet ediyormuş… karnımdaki hareketlere başlaması, elimi hissetmesi ve tabii benim onu ilk kez hissetmem, ilk anneler günüme denk gelmişti. o zamana kadar miğdemin bu kadar bulandığını hiç hatırlamadığım, zor ama çok zor haftalar geçiriyordum. çok sevimsiz olan bu dönem, onun bana kendini hissettirmesiyle bütün sevimsizliğini kaybetmiş ve yerini inanılmaz bir heyecana bırakmıştı. lapa lapa yağan karın ardından kısmetiyle doğan bebişim kucağım da olarak geçirdiğim ilk anneler gününde ise oğluşum 5,5 aylıktı… geceyi bebişimizin rahatsızlığından dolayı sevimsiz geçirmiş, ben de eşim de uyuya kalmıştık. yanımızda ki sepetin de mırıl mırıl konuşan ve gülücülüklerle kendisini bize duyurmaya çalışan o "minoş tontiş bebişi" ömrüm boyunca hiç unutmıycam…
Dua ediyorum Allahıma, o güzel suratın ömrü çooookkk uzun olsun ve hiç bir anne evlat acısı yaşamasın diye…
Umarım tüm ömrü boyunca yanında olur ve onun göz yaşlarını siler, başarılarını alkışlarım.
bütün annelerin anneler günü kutlu olsun :))
sevgilerimle;)
