Varsam düşünürüm…

    Lise dönemimde Edebiyat derslerinin birinde öğretmenimiz hararetli bir şekilde Edebiyatın önemini vurguluyordu. Aslında buna vurgulamak kelimesi hafif kalırdı, adete kendince Edebiyatı korumak-kollamak adına savaşıyordu. Tüm sınıf onu dinliyorduk zaten yapacak başkada bir işimiz yoktu hatta orada onu dinlemek bizim o anda görevimizdi.

   Sonra arka sıralardan ismi Hüsamettin GEYİK olan (bu arada eğer bu yazıyı tesadüfen okursa Hüsamettin arkadaşım "Selamlar") arkadaş ayağa kalktı ve kalın ve tok bir sesle " HOCAM MÜSADENİZLE LAVABOYA GİDECEM" dediğinde tüm sınıfın bakışları üzerindeydi.

  Hararetle bir şeylerin savaşını veren öğretmen şaşırmış bir vaziyette sustu. Hüsamettin merakla hocanın ağzından çıkacak sözcüklerin akıbetini beklerken öğretmen duymamışcasına Edebi savaşına geri döndü. Bizde şaşırmıştık. Hüsamettin tekrarladı "HOCAM DEDİM, LAVABO !"

 Öğretmen bu sefer cevap verdi.

  "EVLADIM ! BİZ BURADA NE ANLATIYORUZ DİNLEMİYOR MUSUN SEN ? BİZ ÖNEMLİ BİR KONUDAN BAHSEDİYORUZ SEN KALKMIŞSIN AYAĞA BANA LAVABO DİYORSUN…"

Hüsamettin

"HOCAM ÖNEMLİ KONUDAN KONUŞAN BİZ DEĞİLİZ, SADECE SİZ KONUŞUYORSUNUZ…ÜSTELİK BENİM

İÇİN ŞU ANDA Kİ EN ÖNEMLİ KONU BİR AN ÖNCE LAVABOYA GİDEBİLMEK" dedikten sonra "BEN GİDİYORUM" dedi ve hızlıca sınıftan çıktı.

  Tüm sınıf gülüşmüştü.

  Ben şu anda o öğretmenin hararetle, savaşır gibi Edebiyatı savunurken anlattıklarının hiç birini hatırlamıyorum. Ve bugün o öğretmenin anlattıklarından değilde o Hüsamettin in konuşmasından dersler çıkarıyorum…

  Bunu niye anlattığımı soruyorsanız. Sormayın gitsin çünkü anlayan anlamıştır :)