GECEYE KİLİTLEDİM, UMUT DOLU SABAHLARI

Amaçsızlar Çöplüğünden çıkamadım hala, hala aynı yerdeyim. Çoğu insan benim gibi aslında, onlarda çok iyi biliyorlar boş geçen zamanın sıkıcılığını. Hergün aynı düzen, sadece değişen mevsimler. Aslında çocuklar büyüyor biz yaşlanırken. Şimdi akşam saatleri, güneş yenice battı. Akşam yine aynı senaryo eve gelen aynı şahıslar. Onları bekleyen yine ben ve hizmet eden. Mutsuzluğumu içime gömerek her gün aynı oyunu oynamak hayata. Şiir defterimi kaybettim, 3,4 yıl oluyor. onda benim ilkokuldan beri yazdığım şiirlerim vardı. Herkes gibi umutlarım ve umutsuzluklarım vardı, aşklarım vardı ve yüzlerini artık hatırlayamadığım çocukluk arkadaşları. Geceleri benim gibi uyuyamayanlar var mı. Saatlerce dönüp duruyorum yatakta ve canım kocamın gürültüsü. Düşünceler düşünceler… Hem ben oluyorlar, hem onlar hem siz, bazen kendimiz. Hatalarım ve doğru yaptıklarıma karşı kendime söylediğim aferimler. Bütün dünya telaş içindeyken ben sadece nefes alıyorum. Birazdan ev ahali gelecek, blogdan çıkma vakti. Yazmak ne güzel.