GECEYE KİLİTLEDİM, UMUT DOLU SABAHLARI

     Arkadaşlarla sözleştik bugün, hava bahar havası ve ben de günlerden sonra hiçolmadığım kadar havamdayım. Uzun zamandır görüşmediğim bir arkadaşa gidicez. Akşamdan hazırladım ne giyeceğimi, terliğimi ve çantamı. Çantamın içini de bana ait olmayan birsürü ıvır zıvırla doldurdum. (Yaramaz oğlumun yedek çamaşırları ve canının sıkılacağı düşüncesiyle sevdiği oyuncaklar…) Kendim hazırlandım ve sıra oğluma geldi. Biliyorum bilgisayarın başından kaldırmak zor olacaktı ama çaresini biliyordum. Hemencecik şalterden elektriği kestim ve ardından hayret ifadesiyle ”Tüüüüüh! elektrikler gitti.” dedim. Bana bir iki homurdandıktan sonra  onu gezmeye götüreceğimi söyledim. O da bana kızgın bir ifadeyle ”Hayııııııııır, ben yorgunum, gitmiceeeem!” dedi. Daha benim şalterler atmamıştı ki ikimiz arasında laf kavgası büyüdü, ikna olmuyor birtürlü. Üzerini bile giyindirtmiyor, tekmeler havada uçuyor. Banada geliyorlar yavaş yavaş ve nedense bugün pek bi  sabırlıyım.  Keçi gibi inat, ben kazağını kafasından sokuyorum o geri çıkartıyor, pantolonunun bir bacağını geçirsem diğeri yerde geziyor. Çorap morap giydirmek mümkün değil. Bu arada her yerim titremeye başladı, sinir kat sayım tavana vurdu.  4,5 yaşındaki bir velete yalvar yakar olmak da baya ağrıma gitti hani. İlla ki dayak istiyor diye düşünürken bir iki tane patlattım nere denkgelirse. Zil çaldı, arkadaşlar iki dirhem bir çekirdek giyinmiş beni bekliyor. Üç kadın halen yalvar yakar olurken en sonunda PES ettik ve o kazandı. Tamam, ben gitmiyorum siz gidin derken ağlıyorum biryandan. Çünkü küçücük çocuğa hem de benim olan bir çocuğa söz geçiremedim daha bu yaşta. Beni soracaklar biliyorum, şu bahaneye bakarmısınız ”oğlunu ikna edemedi, kaldı.” Başka biri bu bahaneyi bana söylese gelmek istemiyor diye düşünürüm. Ve bugün de yalnızım, mutsuzum. Gece olsa ve yine uyusam. Ertesi gün de değişen bişey olmayacak ama bilmiyorum.! Hep uyusam, hep uyusam.