GECEYE KİLİTLEDİM, UMUT DOLU SABAHLARI

    Temmuz sıcağı yakıyor, insan kilolu olunca daha bi etkileniyor sıcaktan. Buz kütleleri bile eriyor, bizde ki yağ kütleleri asla. Ayaklarım beni tartıya götürdü, aman yarabbi 73 kilo olmuşum. (fil yavrusu, fıçı, davul vs.) O an karar verdim zayıflamaya. Sabahları saat 7 de kalktım, 1 bardak sıcak limonlu suyumu içtikten sonra 1 saat hızlı adımlarla yürüyüş. Eve gelince ılık duş ve kahvaltı. Kahvaltıda 1 dilim az yağlı beyaz peynir, şekersiz çay, yarım paket etiform kepekli bisküvi bol yeşillik ve domates. Aralarda bol ılık su. Asla kola, fanta ve meyva suları içmedim. Ve gittiğim günlerde ki pasta ve böreklerden ASLA yemedim. Öğlen ise yağsız çorba ve yağsız yoğurt, bazen de lıght ton balığı ve bol yeşil salata. Bir müzik kanalı açılıp hareketli müziklerde bol bol göbek attım. Akşam yemeğinde de haşlanmış tavuk veya, sebze yemeği (az yağlı) asla ekmek yemedim. Yatmadan önce yağsız sütümü hiç ihmal etmedim. Yeri geldi taze fasulyeyi haşlayıp tuzsuz yedim. Kiraz çöpleri kaynatıp suyunu içtim. Düzenli olarak tavuk, balık ve sebze yedim. Asla tıka basa doymadım genelde aç yattım. Bol bol karpuz ve kavun yedim. Salatalık da elimden düşmedi. Ve 1,5 ayın sonunda sabah tartıya çıktığımda üzerinde 60 ı gördüm.Şimdi 38 beden giyiyorum ve beni görenler ŞOK oluyor.

Gitmek mi zor kalmak mı? Bazen gitmek istiyor insan, gideceği neresi bilmeden bir boşluğa. Gitmeyi düşündüğümde tek bir yer düşünürüm. Çoook uzaklarda kalan doğduğum ev. Aslında çocukluğuma gitmek isterim, küçülmek isterim yaşam kavgası olmadan. Zor olan galiba gitmek, belirsizliğe gitmektense somut olan kalmak. Bir kadın için gitmek nedir? Birine veya birşeye gitmeye dahası kaçmaya karar vermek çok zordur. Kendi elinle yaptıklarını savunmasız sefil, yıkılmış bırakmak zor olmaz mı? Beni özgür bıraksalar gidip dönsem, döndüğümde hesap sormasalar. Kalmak zor… mecbur. Sonuna kadar bu tekdüze hayata dayanmak ve hergünü ve her yarını yeni birşeyler olur ümidiyle yaşamak. Gidemezsin, çünkü özgür değilsin. Erkekler her akşam dışarı çıkar, kafaları bozulur yine çıkarlar, çocuklardan bunalmışlardır yine çıkarlar. Hadi her akşam çık da görelim. Asla çıkamazsın. Birgün çok kavga ettğim bir gün hayatımda ilk defa kapıyı çarpıp çıktım. Yağmur çiseliyordu, soğuk iliklerime işledi. Sahile deli dalgalar vuruyordu ve ben ağlıyordum. Evime geri dönmek istedim ama inadımdan  iki-üç saat oyalandım. Çok zor iki üç saat. Kalmak ve susmak daha kolay olmaz mıydı? Zor olan KADIN olmak. Zor olan anne olmak, zor olan çocukların anlamsız kavgalarına katlanabilmek, zor olan gidemeyeceğini anlayıp sonuna kadar kalabilmek. Bu benim yorumum, sizce!