ÖZLEDİĞİM ZAMAN DÖNECEĞİM…
”Çok özlediğim zaman döneceğim” diyordu, gözlerini yumduğunda içinden. Çok uzak sayılmazdı gideceği yol. Nede olsa büyümüştü, orta yaşlardaydı. Kimse sormaz, karışmazdı nereye yolculuk diye. Önce 20 dk.lık patikayı yaya olarak inip ilçeye varacaktı. Sonra 45 dk. uzaklıkta ki il e ve ilk otobüsle doğduğu topraklara. Topu topu 19 saat.// Sonbahar gelmemişti yaşadığı yere. Heryer yemyeşil, yapraklar sararmıyor ve dökülmüyordu da. Oysa ne ok severdi sonbaharı. Sonbahar mevsimiydi ama sonbahar daha uğramamıştı Karadenize. // Gidip bir sonbahar havası çekip içine dönecekti, niyetinde sadece sobahar vardı, sadece sonbahar.// Bayır aşağı yol yormamıştı ama ilk minibüs için 45 dk. beklemek canını sıkmıştı. Gideceği yolun yanında pek de önemli değil diye düşündü. Virajı keskin yollardan mavi şehre ulaştı, garaj yakındı. Muavin son yolcu kalmasın diye bağırırken çok emindi son yolcunun kendisi olduğundan. Karadenizi sevmişti, ne de olsa 5 yıldır buralardaydı. Yeşil ve mavi kardeş olmuş aralarına sarıyı almamışlardı bir türlü. Alsalarda zaten o köyünde sevmişti sonbaharı birkere. Nihayet uzun bir yolculuktan sonra kalabalık bir şehir karşıladı onu, güneşin sıcak yüzüyle beraber. Sabah sabah doğduğu kasabaya araba varmıydı bilemedi, neyseki öğretmen ve memur servisinde bir kişilik yer bulabildi. Eskiden çocukluğunda her yabancı kasabaya yerleşir, kasabalıda ilk zamanlar çok yadırgadıkları insanları zamanla bağırlarına basarlardı. Tıpkı ordan olan babasıyla evlenip orda görev yapan annesi gibi. İlk ev görüneli çok olmamıştı ki minibüsü müsait bir yerde durdurdu. Doğup büyüdüğü ev karşısında yaşlanmış duruyordu. Bahçe kapısından bir hırsız gibi girmek baya dokundu ona. İki koca ceviz ağacı bütün heybetiyle yerinde duruyordu ve yerlerde yatıp yuvarlanacak kadar sarı, kahverengi yapraklar onu kucaklamakiçin savruluyorlardı. Derin derin nefes aldı bahçenin ve onu saran sonbaharın kokusunu içine çekti. Yapraklar yağıyordu üzerine, hafif bir rüzgar dansediyordu dallarla. Dökülen yapraklarla döndü….döndü. Gözlerini açtığında ise küçük oğlu oynadığı yerde uyumuş kalmış, büyüğü tv. seyrediyordu. Canı gibi sevdiği adam odaya girerken gülümsedi ”uyandın mı canım.” SENİ ÇOK ÖZLEDİM VE DÖNDÜM diyebildi sadece.
