kuşkular
tırmalarken
beynimin ücralarını,
tırnaklarıyla yüreğimi
benliğimi kanatırken yokluğun
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
martıların
çığılığını ile bastıran
sessizliği sensizliğin
kuşatmışken dört yanımı,
yatağımda boşluğun
koca bir dünya kadarken bile
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
dağlarını
puslu bir ihanet kumpası
sarmışken aşkın,
eteklerinde açan
ayrılık çiçeklerini dererken
zaman
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
geceyi bile bölen düşlerin
gözlerimin orta yerine
çekmişken isyan bayrağını,
su durmuşken
ve akarken zaman
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
gözüm yollarda
kulağım kirişte,
varlığım varlığını bekleyişte…
gün dönerken
ay biterken
ve
umutlar
tel tel dökülüp çürürken hayalinin
gölgesinde
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
onca yıl
bir an bile
ne sızlandı
ne ağlandı bu gönül,
bekledi
bekliyor
bekleyecek nasıl olsa diye
artırırken azabını yokluğunla
ben hep seninleyim
ben hep seninleydim…
16.03.2008 - İSTANBUL
YD
Oyunuz Gönderiliyor ...