DEVELİOĞLU İsmet

NEDEN KALBİMİZ KIRILIR,GÖNLÜMÜZ SIZLAR ?
NEDEN IZDIRAP VE ÇİLEYE KENDİMİZİ MAHKUM EDERİZ?
NEDEN SEVMEK,SEVİLMEK,YAŞAMAK VE YAŞATMAK VARKEN DAR EDERİZ DÜNYAYI KENDİMİZE.?
HAYVANLAR KOKLAŞA KOKLAŞA ANLAŞIRLARKEN NİÇİN İNSANLAR KONUŞA KONUŞA ANLAŞIP ÇÖZEMEZLER PROBLEMLERİNİ ? BİR İNSAN OLARAK UTANIYORUM VE ANLAŞABİLEN HAYVANATA KARŞI MAHÇUBİYET DUYUYORUM ADETA:

Bizler artık kendimizin değil sanki kendimiz yaşıyormuş gibi yetiştirdiğimiz meyvalarımızın verdikleri çile ve ızdırapları dile getirmek zorunda kalıyoruz.Tabiidir ki; Sevme ve sevilmede yaş sınırı yoktur. Ben kendimin değilde meyvalarımın çektirdikleri çileyi dile getiren acizane bülbül misali mısralara döküyorum dertlerimi. Biz dertleniyoruz ama belki onlar ALA DAĞDAN serin gibiler. Tabiidir ki zamanımızda çoğu değerlerimiz dejenere oldu. Maalesef bu dejenerasyondan sevgi, saygı, sevmek, anlamak, anlaşılmak, bağlılık, sadakat gibi aziz milletimize mahsus olan güzelim hasletlerimizde nasibini almış bulunmakta. Günü birlik sevgiler, günü birlik aşklar, günü birlik beraberlikler bir ömür sürmesi arzulanan gerçek beraberlikleri ve beraberlik duygularını hüsrana uğrattığı gibi gerçek aşk ve sevgiye dayanmayan ve belirli hırs ve ihtiraslarla dayalı ve yapay olarak kurulan yuvalar da ergeç çatırtılara şahit olmakta ve yıkılmaya mahkum olmaktadır. Ya da böylesi beraberlikle birliktelikler bir anlık heves ve arzuların kamçıladığı birliktelikler olduğundan insan ruhu ve kalbi ile yaşantısında telafisi ve tedavisi mümkün olmayan hastalık ve marazaya sebep olmaktadır.Ah. Ah.Ah…. Gerçek sevgiyi bilsek ve bilebilsek. Anlasak ve anlayabilsek. Ya da anlasalar veya anlayabilseler. Saygılar.