İsmet DEVELİOĞLU

Ne olurdu anacığım. Sen yaşıyor olsaydın. Bilirdin ki ben seni bazı günler anmaz, bazı günler hatırlamazdım.nasıl ki sen beni evli-barklı olmama, çol çocuklu olmama rağmen halen nenni söylediğin- sarıp sarmaladığın o zamanki çocuk gibi görüp halen ölünceye kadar şefkat nazarı ile baktı isen ben de seni hep anar, hep yanıbaşımda olmanı dilerdim.Allah emanetini aldı. Yıllar geçti ama 45 yıl önceki sıcaklığını halen hissediyorum. Göçeli 3 yıl olmasına rağmen halen her yerde seni hatırlatacak bir hatıranı görüp dolu dolu oluyor gözlerim. Sen benim anamsın Ben baba olmadan da, evlat sahibi olmadan da senin bir nimet olduğunu bildim. Şimdi duyamazsın sesimi. Ama inşallah ruhun hisseder sana karşı olan hislerimin ve duygularımın halen cap canlı ve tap taze olduğunu. Avuçlayarak elemek sureti ile köstebek toprağı  ile bizim altlarımızı bağladığını, ağlayınca ağlayıp -gülünce güldğünü hiç inkar edebilirmiyim canım anacığım.Allah benim evlatlarımı da böyle nankörlük etmeyen, emdiği sütün- uykusuz bıraktırdığı gecelerin düşüncelerine dalan evlatlardan eylesin. Canım anacığım : Yine bir anneler günü gelmekte. Sanma ki seni bu gün için anıyorum. Sevgili kuzucuğun seni hep dualarla anmakta bilesin. Cenab-ı Allah öbür cihanda seni bahtiyarlardan eylesin. Ruhun şad olsun.