NE ZAMAN SENİ DÜŞÜNSEM…

sana geldim,
ey ihanetin tarihiyle yaşıt Mezopotamya
geldim,düşlere gecikmiş kuşlar gibi…
ak sakallarıyla güneşe dönüyor Ararat
katırlar geçer eteğinden yorgun ve kaçak
Hazardan Vangölü’ne selam götürür…
İshakpaşa önlerinde koyun otlatan çocuk
ve okul önlerinde
yumurtalı ekmek kavgası…
bir çoban ateşini söndürüyor önce
ve sonra yangınını…
bir eski aşkı gezdirir de dağlarda
kimse görmez nasıl da yandığını…
ağıtlar yakar geçen ömrüne,
sana geldim
ey güneşle yaşıt Mezopotamya
geldim,düşlere gecikmiş kuşlar gibi..
kaç ömür geçti gençliğimin üstünden
kaç defa asıldım,kırıldı boynum
kaç diyorum…? Kaç…?
hadi kaç…….ma!
dur da nehir ol…deniz ol….
uzat boynunu dar ağacına,Deniz ol!
Deniz öl! milyon kere…
serpil ateşine İbrahim’in
yüzülsün derin,Hallac’ı ol kendinin..
deniz olamıyorsan bir damla su ol bari
İsa değilsin çarmıha gerilen,
Havari ol en azından Havari!
sana geldim
ey bütün vurulmuş aşklara beşik olmuş Mezopotamya
geldim,düşlere gecikmiş kuşlar gibi…
derelerden kan akar burada nicedir,
analar ağıt yakar her doğan gün
gelinler yola bakar…çaresiz”
dökülür kadim bir kentin surlarına
cehennem uğultusu ağıtlar
ipince bir kederdir baktığı
ıslak gözlerin
ve mahşer yeridir bu gece
sen kıyametim olursun Rozerin!
en baharında ömrünün
en aymaz gecesinde utanca durmuş tarihin
uyurken bildiğim bütün kentler ve tanrıçalar
vurulduğun yerde kurumamıştır kanları daha nicelerinin
sana geldim,
ey beni Rozerine hasret bırakan Mezopotamya
geldim,düşleri vurulmuş kuşlar gibi
Rozerin!
ey geceden kara yazgısı
ey uykusu çalınmış gök-yüzünde saklı gece
kastın mı var kederlenmiş ömrüme?
sana yazdıysam bütün bildiklerimi
yaşamak iflah olmaz bir ihanettir artık
ya kınalı avuçlarında götür yüreğimi
ya kefenin olup sarayım,
kendinle götür beni….