NE ZAMAN SENİ DÜŞÜNSEM…

çatısız bir hayat bu jiyan duvarların duvarların arkasında duvar yıkmak için acemice çatısız duvarlar ördünüz hayatla aranıza.bir şafak penceresinden atlayıp binlerce akşamdır giremediniz evizinin kapısından

binlerce akşamdır sıvalı bir duvara yaslanamadan kaya yastık, bulut yorgan anlamadan dünyayı

yıldızları anlattınız tek tek tanırsınız bulut örtse de adınızla bilir sizi her yıldız ‘çoban yıldızı’ uçurumda yoldaşınızdı

 çatısız bir hayat bu jiyan yüzlerce yıl dağlarda kalmak vurgun yemiş yabanî çiçek

kanatsız göçmen kuş gibi kar erimez saçlarınızda yağmur omuzlarınızda kayalarda seker gibidir

hasret kanınızda dondurulmuş ateş ne uyanmak sevgili öpüşüyle ne uyumak öyle

upuzun bir uykusuzluktur dağlar dağlar delik deşik… deliksiz uyur yaslanıp omuzunuzda

ya çekip gelin yangın hayallerinizden ya dağları kendinizle getirin
kuşum ben daye…sürüngenim bulutlarda ve mahi hem ceylan yavrusuyum hem aslan

vurarak çocukluğumu hayallerimle sübyan çağımda çıkarım yaşlanır inemem

doruklarda nişan alır hedef tahtası olurum   eteklerde kendime kalbim vurulur … durmaz çünkü sendedir

kalbin durur …dağlar dedim ya dünyanın memeleri dağlar dehşetle seviyor bizi daye şehvetle lav emzirtiyor

sönmüş yanardağlar yari tutuşturan karın üşüdüğü dağlar güneş şuracıkta oysa yayan bir gecelik yol

kayayız burda daye, otuz, ağacız erken açan, üşüyen çiçek gündüz inimizde korkak

deli bir çığız gece ne dostumuz var kucaklasak ne kin güdecek düşmanımız

adımız neydi unuttuk eminim sizin de bir yüzünüz vardı

geçen yüzyılda bir yıl kimim diye çıkmıştım şimdi penceresinden ışık sızan perdesiz evler

beni kim diye çağırır..dağları getirin diyorsun daye

sönmüş yanardağlar zehirli lav emzirtir

buhar olur akmadan içimizdeki nehir .