NE ZAMAN SENİ DÜŞÜNSEM…

Ben ki, kndime aciz bir cümleydim senden önce..Yorgun, kırgın adamdım ben..Mavi bilyelerini kaybetmiş bir unutulmuş..Kuyularda bir karanlık, tarih sayfalarında susturulmuş…Ama sen geldin ölümden önce..Suratıma kapatılmış kapıların aydınlığına bıraktın yüzünü..Solmaya ramak kalmış damarlarıma  can, krumaya yüz tutmuş yapraklarıma hayat  oldun..Gül ilinde keskin bıçağın dilinde ölüme koşmaya hazırlanan Yasağa  elif  oldun..Snra da sustum..Sana sustukça bir sevda gebe kaldım..Seni özledikçe 29 harf büyüttüm yüreğimde, sonunda iki cümleyi kucağıma aldım…
Seni özlüyorum….Şimdi bir yaşını doldurmaya az kalmış sevdanın koynunda,
Uzun bir yol oluyor cümlelerim.. Eskimiş şarkıları demliyorum yüreğimde..
Yürğimde Elif’in büyüme heyecanı, Sna büyüyorum….
Küçük bir köyün kaldırımı oluyorum sonra.. Hani kutu kutu çiklata dağtacağımız çocukların koşuşturduğu… Sonra da küçük bir koy… Ellerimiz bellerimize kavuşup,
Rengini kaybetmiş gökkuşağına renklerini iade edeceğimiz Balonların delice bırakılacağı..
Sonra da 29 harf ve bir cümle… Sen sustukça ben sana susuyorum..Dudaklarım kurumadan, Kirpiklerinin hayat dalından sağılmış, Bir damla  umut ikram et..
…… Untmadım sana gelen yolların yarı uykulu seslerini.. Unutmdım cam kenarları özlemlerimi… Seni özlemin tuza dönen hallerini saklarken iç cebimde..29 harf ve iki cümleyi kurban ediyorum..Ve adına ithaf edilen her harf düştükçe göğsüme, Babamın öldüğü ekin tarlasında, Sana büyüyorum… Dudaklarımda kuruyan ölüm ölmedikçe, İçimdeki sana yürüyorum…Susadıkça toprağın terli dudağında, Senin gözlerinden geçiyorum denizlere..
Kana kana içerken maviyi…seni özlyorum bu aralar..hemde çokk.