Şiirlerde hayat

Sizi sizin kadar tanıyan biri…

Devamı için tıklayın »

Hangimiz çoğu zaman karanlık Dünyamızla baş başa kalmıyoruz’ki,acıların yürek yaktığı anlarda simsiyah geceye boş boş bakmak değilmi yaptığımız,sukun duvarlarla değilmi sessiz kavgamız,Hayatla,gönül küskünlükleriyle geçirmedik’mi ömrümüzü,Hangimiz güzel düşler kurup uçurmadık’ki gökyüzüne,kanatlarına sevgileri,umutları takarak.

Ama hayat,yaşanan hayat kaçımıza insaflı davrandı’ki,umutlarımız çalındı ruhumuzdan Düşlerimizin bile kanadını kestiler,sevgiye yasak vardı sanki girilmez tabelası asılı gönüllerimizde,olmuyordu,bir şeyler yanlış gidiyordu hayatımız’da ya içimiz başkaydı yada dilimiz,ikisi bir olupta akamıyordu bir gönüle,oysa kendimizi seviyorduk biz kötü değildik’ki neydi yanlış olan,Yüreğimizden konuşmayı’mı bilmiyorduk, yoksa yüreğimizle,yüreklere dokunmayımı,belki bencillikti bizi tökezleten,belkide penbesine sığındığımız yalanlar.

Oysa gerçek olabilsek,samimi,yürekten,yalandan uzak,hiç bir çirkinliği saklamadan,yüreğimizle dokunsak gönüllere,özlemleri hasretleri anlatsak,hangi pamuk yürek hayır der bize,hangi gönül açmaz Kapısını,yeter’ki kapıyı çalmasını bilsin yürekler…

10.07.2008  ank.

Hayretle izliyorum’ki hala anlayamamış bazıları,Ülkenin üzerinde oynanan oyunları,Müslümanlık dersi vermeye kalkıyor kendince,şükürler olsun’ki benim Allahım var,en sevgili Peyganberim var,Kuranım var ve bunlara imanım var…Ülkemin önderi Mustafa kemalim var,benim imanım ok gibidir,dos doğru eğilip bükülmez,diz çökmez etek öpmez, çok şükür…

Baykalmış,tayyipmiş,falanmış,filanmış al hepsini başına çal,uyan uyan Ülke bölünüyor,iç çatışmaya sürükleniyor,düğmeye basıldı bir yerlerden,bu vatan evlatları yarın birbirine kırdırılacak,gözün görmüyormu,Sistem bozuk sistem ülkenin içi boşaltılıyor haberin yokmu,kendini peyganber sananlar,kendini sultan ilan edenler,emperyalizmin kucağına oturmuş sırça saraylarında kendilerine kulluk edenlere ancak yedikleri etin kemiğini yalatır bunu unutma…

Bu gün kıs kıs gülebilirsin,yarın’da senin ocağında,eşinin çocuğunun kucağından alabilirler sorgusuz sualsiz unutma .! Merak etme ölmezde sağ kalırsak biz o zaman’da senin için isyan ederiz,Ben ülkemin sevdağlısıyım,sahtekarların hırsızların,salyalı sümüklülerin,din bezirganlarının peşine düşmek günah bana, benim kitabımda kula kulluk yazmaz…

Emperyalist köpekler,ırakta’ki çocukları katlederken,gencecik kızlara,kadınlara tecavüz ederken,sermaye gibi diğer araplara satarken neredeydi savunduğun siyasetçiler,İsrailin göğsüne madalya taktığında,BOB eş başkanıyım diyerek böbürlendiğinde gözlerin nereye bakıyordu.Unutma Türk milleti postal yalamaya alışık değildir,Türk ordusunu kimsenin küçük görmeye hakkıda yoktur,istese özünden on tane daha ordu çıkarır,kurtuluş savaşında,çıplak ayakla,boş miğdeyle savaşırken bu vatan evlatları,bazı din bezirganları 17 bin tekkede fakir halkın parasıyla besiye çekilmişlerdi, bunuda unutma…

Sen sanıyormusun ipler AKP nin elinde,çok geşmiş olsun kıçı kırık üç beş avrupalının dilinde kaderiniz,taşıma suyuyla değirmen dönmez suyun kaynağı özümüzde.Korku imparatorluğu geri tepmiştir,bu halk yapılanlara isyanda Adaletsiz,adaletin kimseye faydası yoktur,her iktidarın yalakası yazarlar her zaman vardı,şimdi çoğaldı gerçeği kendi gözünle takip et,satılmış kalemlerin gözü yoktur çünki, bunuda unutma..

İşin özü şu,bu vatana zarar veren babam’da olsa tanımam,benim ülkeme Devlet adamı lazım,düşmanımla kol kola gezen benimde düşmanımdır…

O çetenin kasası diyerek tutuklanan vatandaşın resmine iyi bakın,hikayesini iyi okuyun,sizin kasalarınıza benzemiyor değil’mi,vatandaş bağkurunu bile ödeyemeyen vatandaş,cesedini verdiniz karısına,Allah vijdan versin yüreklerinize nasıl hesap vereceksiniz,ha nasıl…

Kadı, bir fırının önünden geçerken burnuna güzel bir koku gelmiş. Vitrinde, güveç içinde nar gibi kızarmış, sahibini bekleyen nefis bir ördek var. Kadı, fırıncıya "Ben bunu aldım" demiş.

Böyle olunca fırıncı bu davadan da kurtulmuş. Kadı dönmüş Yahudi’ye: "Senin şikáyetin ne?"

Kıssadan hisse: Ananı öpen kadı ise kime şikáyet edeceksin? Bugün ülkedeki durum bu!

 Rahmi turan’dan alıntıdır.

Siz hiç mavi kanatlı kuş gördünüz’mü

Gök yüzünde kuyruğu sevgiyle süslenmiş

Pırıl pırıl,yıldızların arasında geceye huzur veren

Titrek ürkek ama,Pamuk yüreği kararlı

Siz hiç yazdınızmı,Mavi kanatlara sevdayı

Yanlızlığa sessizliğe,Sağır gecelere inat

Yüreğinizle çaldınızmı hiç,gönül kapısını sıkılarak

Özlemlerin hasretlerin ateşine aldırmadan

Ben yazdım be Hayat,Sana bile inat

Umutlarımı yazdım,sevdağlarımı yazdım

Yüreğimle çaldım kapısını,duydu beni açtı yüreğini

Kor ateş gibi sımsıcak yüreğine,sardı yüreğimi

Dün gece yüreğime,Mavi kanatlı bir kuş kondu

Baharlarıma çiçek gibi,Kışlarıma güneş gibi

Pamuk yüreğini koydu,yüreğimin üstüne cesurca

Duygularıma inanarak,Sevgilerime inanarak…   4.7.2008

Sevgili dostlar,umudunuzu yitirdiğinizde,çevirin yüzünüzü göklere

Mavi kanatlı kuş,sizleride bulacaktır,yüreğinize konacaktır…

                                                Keşke…

 Bu sözcüğü kaç konuşmanızın başına eklemişseniz onca ıskalamışsınızdır hayatı…

Dört mevsimlik bir sene olsa ömür, “keşke”, onun güzüne denk gelir.

Hepten vazgeçmek için erkendir, telafi etmek için geç…

Mağlubiyetin takısıdır “keşke”…

Kaçırılmış fırsatların, bastırılmış duyguların, harcanmış hayatların, boşa yaşanmış ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, gecikmiş itirafların ağıtıdır.

Çarpılıp çıkılmış bir kapıda, yazılıp yollanmamış bir mektupta, gözyumulmuş bir haksızlıkta, vakit varken öpülmemiş bir elde, dilin ucuna gelip ertelenmiş bir sözdedir.

Feri sönmüş bir çift gözde ya da yitip gitmiş bir güzelliğin ardından iç çekişte…
“Yolunu gözlemeseydim”, “öyle demeseydim”, “terk edip gitmeseydim”, “en güzel yıllarımı vermeseydim” diye diye sızlanır gider.
* * *
“Keşke”nin panzehiri “İyi ki”dir.
İlki ne kadar pısırıksa, ikinci o denli yiğittir.

“Keşke”, çoğunlukla bir “ahh”la kopup gelir ciğerden… Esefler, hayıflanmalar, yerinmeler sürükler peşinden…

“İyi ki” ise, muzaffer bir “ohh”la büyür; cüretiyle öğünür.

“Keşke”li cümlelerde nasıl yaşanmamışlığın, yarım kalmışlığın o ezik tuzu kuruluğu varsa, “iyi ki”lilerde de göze alabilmişliğin, riske girebilmişliğin, tadına varabilmişliğin mağrur yaraları kanar.

Okulu hiç kırmamışsınızdır, sinemada öpüşmemişsinizdir; dokundurtmamışsınızdır kendinize, bir kez olsun gemileri yakmamışsınızdır.

Konuşmanız gerektiğinde susmuş, koşacağınız zaman durmuş, sarılacağınız yerde kopmuşsunuzdur.

Bir insana, bir işe, bir davaya ömrünüzü adamışsınızdır.

O insanın, o işin, o davanın, bunu hak etmediğini sezmenin hayal kırıklığındadır “keşke”…

“Şimdiki aklım olsaydı” dövünmesindedir.

Geriye dönüp baktığınızda, ayıplara, yasaklara, korkulara, tabulara feda edilmiş, “Ne derler” e kurban verilmiş, son kullanma tarihi geçmiş bir yığın haz, bilinçaltından el sallar.

“Keşke” cilerin hayatı, kasvetli bir pişmanlıklar mezarlığıdır.

“İyi ki” öyle mi ya…!

Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasıya yaşamış olmanın iç huzuru ve haklı gururu haykırır.
* * *
“İyi ki”lerinizi toplayın bugün ve “keşke”lerinizden çıkartın.
Fazlaysa kardasınız demektir.

Aldırmayın yüreğinizdeki kramplara, mahzun hatıralara… Rüzgarlarla koştunuz ya…

“Keşke”leriniz, “İyi ki”lerden çoksa…

Telafi için elinizi çabuk tutun.

Tutun ki, yolunuzu gözlerken terk ettiğinizle bir gün yeniden karşılaştığınızda siz susarken, feri sönen gözleriniz “keşke” diye nemlenmesin…

Can dündar