Ünal ÇuLcu - Niğde Üniversitesi Fen Ed. Fak. Tarih

Acizane bir görüşle bu çelişkiyi düzeltmek istiyorum…

Eski Türklerde Renkler Yönleri Belirtir, Gökçe(gök mavisi)Doğu, Kara-Kuzey, Ak-Batı, Kızıl-Güney dir… Dolayısıyla Atatürk’e Atfedilen "Ordular İlk Hedefiniz Akdenizdir. İleri!" Sözü de doğrudur  Yalan değildir. Burda Akdeniz Batı denizini İfade Etmektedir. Batımızdaki Denizin Asil adı Akdenizdir. Ege Denizi Değildir. Ege yunanca "aegean" kelimesinden dolayı kullanılmıştır… Buyrun Size Delili… vesselam…

Türkiye dışındaki Osmanlı mimari yapıtları gerek zaman gerek mekân içinde çok geniş bir tarihsel sürece ve coğrafi alana

“Hain Araplar bizi en zayıf olduğumuz bir anda arkadan vurdu” iddiası peygamber efendimizin ırken “Arap” olduğunu öğrendiğim yıllara rastlar. Bir zamanlar özellikle belli bir “milliyetçi” kesimin diline pelesenk olan ve zamanla toplumun diğer bölümlerine de ucuz bir sakız gibi yayılan bu iddianın tamamen bir iftiradan ibaret olduğunu öğrenmem çok zaman almadı. Yazımda tamamen çürüteceğim bu çirkin iftiraya bugünlerde bir de malesef “Irak ve Filistin’de olanların asıl sebebi ABD, İsrail falan değil, buraların ahalisi olan Arapların geçmişte Türklere ihanet etmesidir, işte Türklere ihanet edenlerin sonu böyle olur” ifadesi eklendi. Bu cümleyi son bir ayda en az on kez farklı farklı kesimlerden işittim ve bu yazıyı kaleme alma ihtiyacını hissettim.

“Hain Araplar” sözünün ortaya çıkışı Osmanlı Devleti’nin yıkılış sürecine denk düşer. I. Dünya Savaşı öncesi, esnası ve sonrasında bazı Arap kabilelerinin yer yer İngilizlerle ve Fransızlarla işbirliği yaparak, Yahudinin oyununa gelerek Osmanlı Devleti’ne karşı isyan etmesine dayanarak, tüm Arap milletini ilzam eden bu çirkin iftira atılmıştır. Madem bunun hikayesi Osmanlı’ya kadar gidiyor, gelin biraz Osmanlı tarihine bakalım ve bu iddiayı değerlendirelim.

Türkler, Tanca’dan Sana’ya, yani Fas’tan Yemen’e kadar bugün üzerinde 22 bağımsız Arap devletinin bulunduğu bölgeyi 400 yıl idare etmişlerdir. İdare etmekle kalmayıp, Kudüs’ün, Mekke ve Medine’nin de dâhil olduğu tüm coğrafyayı tek amacı İslam’ı yok etmek olan “Haçlı Orduları”na karşı korumuşlar, daha önce Kudüs’e kadar gelebilen Haçlıları Tuna nehrine ulaşamadan darmadağın etmişlerdir. Filistin lideri rahmetli Yasir ARAFAT’ın da vefatından hemen önce bir mülakatında belirttiği gibi Kudüs’e “Kudüs-ü Şerif” ismini verenler de, bugün Suud Krallarının dahi kullandığı "Hadim-ül Harameyn" sıfatını ilk ortaya çıkaranlar da  yine Türkler olmuştur. İdare ve korumanın yanında, tüm Arap beldelerini Anadolu’ya yapmadıkları yatırımları yaparak imar etmişlerdir. Tüm bunları yaparken de asla Arap memleketlerini ve milletlerini sömürmemişlerdir.

Araplar da son ana kadar Osmanlı’ya sadakatten bir an bile ayrılmamışlardır. Bunun en önemli delili en son yaşanan ve “Hain Araplar” iftirasına neden olan İngilizlerin ifsad ettiği “Vehhabi Hareketi” ve “Şerif Hüseyin” isyanına kadar Osmanlı idaresindeki Arap memleketlerinde çıkan tek isyan ve ihanet hareketinin, aslen Arap değil, “Arnavut” olan “Kavalalı Mehmet Ali Paşa”nın Mısır’da çıkardığı isyan olmasıdır. Tüm Osmanlı hatta Türk tarihinde milletimize en uzun süre sadakat gösteren toplum Arap toplumudur. Bunun en büyük sebebi de elbette hem Türklerin hem de Arapların bütün Müslümanları “kardeş” ve İslam alemini de tek bir “devlet” kabul etmeleridir. Bu anlamda Türkü, Kürdü, Lazı, Boşnakı ve Çerkeziyle hepimizin ecdadı olan Osmanlı, İslam tarihine altın harflerle yazılacak uygulamalara imza atmış, resmi belgelerinde devletini "Saltanat-ı Muhammediye" olarak nitelemiştir. Bırakın İslam milletlerini, gayri Müslimlerden devşirdiği ve Müslümanlaştırdığı kişilere ülke yönetimini gönül ferahlığı ile verebilmiştir. Sokullu Mehmet Paşa, Hersek Ahmet Paşa ve Kuyucu Murat Paşa bunun en güzel örnekleridirler. Osmanlıya atıfta bulunduğumuz için bizi kötü niyetle “milliyetçi” olmakla ithama kalkışan zavallılara en güzel cevabı aslında ismini taşımakla müftehir olduğumuz Yavuz Sultan Selim’in iki uygulaması vermektedir. İlki, Sultan Selim’in Türk hanedanı olan Safevilerle olan mücadelesi. Sultan Selim Türk, Kızılbaş ve Rafızi Şah İsmail’e karşı  Kürt aşiretleri ile ve onların lideri Kürt ve Sünni Şeyh İdrisi Bitlisi ile birlikte savaşmış ve Kürtlerle ittifak kurarak bir Türk devletini alt etmiştir. Bu güzel örnek, af edersiniz cangul-cungul, dangul-dungul, vırt-zırt, yerli-yersiz “Kürt Meselesi”, "Kürt Sorunu", "Kürt Realitesi" diye sayıklayan, zırvalayan açık ve gizli Kürtçülere ve kozmopolit, romantik, kırk baharın otunu yemiş, döne döne saat yelkovanı haline gelen sözde İslamcılara ithaf olunur. İkinci örnek ise daha net ve çarpıcı: Yavuz Selim Han, Mısır’ın fethini müteakiben dönerken yolda, Mısır Beylerbeyliği’nin elinden alınmasına tepki göstererek at üstünde kendisine:

“Bu kadar zahmet çektik, Mısır’ı gene bir Çerkez’e verdik (Ridaniye Zaferi ile yıkılan Memlükler-Kölemenler ırken çerkezdi). Çekilen emekler boşa gitti” diyen Vezir-i Azam Yunus Paşa’yı derhal idam ettirmiştir. Vezir-i Azam bugünkü siyaset dilinde Başbakan demektir. Şu levhaya bir bakar mısınız? Bir Sultan sadece ve sadece “ırkçı” bir ifade kullandı diye, devletinin 2. adamını gözünü kırpmadan idam ettiriyor. Bunun dünya tarihinde tek bir örneği yoktur. Osmanlıyı büyük yapan ve 6 asırdan  fazla bir süre dünyaya hakim kılan bu cihanşümul yaklaşım ve ümmetçi tasavvurdur. Şimdi biz bu şahane yaklaşıma hayranlık ve taktir hisleri besliyoruz diye “milliyetçi” hatta “ırkçı” damgası mı yiyeceğiz? Ne mutlu böyle ümmetçi zihniyete sahip olan ve şiirini “Özü sağlam, sözü sağlam adam ol, ırkına çek”, “Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal”, “Hakkıdır Hakka tapan milletimin istiklal” diye bitiren Arnavut asıllı İstiklal Şairi “ırkçı” Mehmet Akife…

Konumuza dönersek. Dedik ki, Araplar Türklere en sadık millet olmuştur ve bunun en büyük delili de son döneme kadar asla en küçük bir isyan hareketi içine girmemiş olmalarıdır. Oysa buna mukabil, Osmanlının İslamlaştırdığı Balkanlarda yüzlerce isyan hareketine rastlıyoruz aynı dönemlerde. Bırakın Balkanları, Anadolu da başta Celali isyanları olmak üzere yüzlerce Türk kökenli isyana sahne olmuştur. Ne diyeceğiz o zaman? Gereksiz ve maksatlı bir genelleme yaparak “Hain Türkler” mi diyeceğiz?

“Hain Araplar” diyen hastalıklı zihniyetin diline doladığı en büyük olay 20. asırda gerçekleşmiştir. Gaflet, dalalet ve ihanet derecesinde Yahudi ve Alman kuklası olan İttihat ve Terakki tarafından Mekke Emiri yapılan Şerif Hüseyin’in ihaneti doğrudur. Ancak bu ferdidir, bir ailenin tasarrufudur ve asla kardeş Arap halkını bağlamaz. Hele hele bu ihanet hadisesinden 100 yıl sonra dünyaya gelen masum Arap bebeklerini hiç bağlamaz. Arapların I. Dünya savaşına girdikten sonra, İttihat ve Terakki’nin yıkıcı gürühunun elinde iradesiz bir oyuncak haline gelen Sultan Reşat tarafından ilan edilen ve aslında Halife iradesinden daha çok Alman menfaatlerini temsil eden “Cihad Fetvası”na uymadıkları da atılan iftiralar arasındadır. İftiradır, zira, Mısır’da, Mağrip’de, Ceziret-ül Arab’da bu fetvaya uyulmuş, yine bir Arap memleketi olan Libya’da İtalyanlara karşı vatan savunması halinde iken fetvayı işitir işitmez İstanbul’a gelen Şerif Ahmed es-Senusi (manşetteki resimde Gazi Mustafa Kemal ve Latife Hanımın yanındaki Arap kıyafetli yaşlı zat) Patagonyalı mıydı, Laponyalı mıydı yoksa Arap mı?

Halifenin fetvasına gönüllü olarak icabet eden birçok Arap da görülmüştür ki, bunlardan teşekkül eden iki tabura bizzat Mustafa Kemal Paşa kumanda etmiştir. Yandaki resimde de Mustafa Kemal’in Trablusgarp Savaşında Arap askerlerle bir enstantanesi görülmekte. Bu Araplar nasıl hainlermiş ki, Devletimizin kurucusunun emrine itaat etmişler?

Yine I. Dünya Savaşı’nın en şanlı direniş ve mücadelesine sahne olan Çanakkale Harbi’ne kısaca bir bakın. Şehitlikleri bir gezin bakayım ne göreceksiniz? Bingazi’den, Halep’ten, Şam’dan, Kudüs’ten, Kahire’den, İskenderiye’den, Mekke’den, Medine’den gelerek Hilafet için savaşan yiğitler Arap değil miydi? Peki bu ana kuzusu binlerce Müslüman Arap kardeşimiz gelip Türk vatanının işgalden kurtulması için şehadet şerbetini içerken, Siyonist Yahudiler ne yapıyordu dersiniz? Onlar da Çanakkale’de bize kasteden düşman ordularının içine iliştirilmiş "katır birlikleriyle" harim-i ismetimizi çiğnemeye çalışıyorlardı. Şimdi bu Siyonist Yahudiler bize dost olacak, gelip meclisimizde hitap edecek ama 1000 yıldır İslam kardeşliği bağı ile hemhal olduğumuz aziz peygamberimizin milleti “Hain” olacak öyle mi? Buna müsaade etmeyeceğiz.

Ucuz ve tadı kaçmış bir sakız gibi her türlü belgeden yoksun ve maksatlı biçimde ağızdan ağza aktarılarak çiğnenen “Hain Araplar” sakızını ve İslam kardeşliğini zedeleyen bu çirkin iftirayı zihinlerden ve yüreklerden atana kadar yazacağız. Konumuza, bir sonraki yazıda en büyük Türk dostları olarak Milli Mücadelemize destek olan Reşidiler, Uceymi Sadun Paşa ve yukarıda ismini zikrettiğim Şeyh Ahmed es Senusi örneklerini,  bizlerin İslamla şereflenmemize vesile olanların Araplar olduğunu, Türk İslamı safsatasını ve tüm bu iftiraların ardında İslam kardeşliğine zarar vermek ve Türkleri peygamberlerinin milletine düşman etmek olduğunu yazarak devam edeceğim. Bugünlük noktayı İstiklal Şairimiz Akif’in muhteşem ve manidar beyitiyle koyalım: 

Türk Arapsız yaşamaz, kim ki ‘yaşar’ der delidir,
Arab’ın, Türk ise hem sağ gözü, hem sağ elidir.

“Batı bizi parçalamak istiyor”

Türk Tarih Kurumu Başkanı Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu, Osmanlı Devleti’ni yıkmak için etnisiteyi körükleyen Batı devletlerinin, aynı oyunu günümüzde Kürtler’i kışkırtmak ve Türkiye’yi parçalamak amacıyla oynadığını söyledi. 

Iğdır’da Salon Bahu’da "Ermeni sorununda Batı’nın çifte standardı" konulu bir konferans düzenlendi. Konferansa Iğdır Valisi Saim Saffet Karahisarlı, Garnizon Komutanı Jandarma Albay Osman Nuri Erkan, Cumhuriyet Başsavcısı Mustafa Küçük, Adli Yargı, Adalet Komisyonu Başkanı Fatih Akçay, Vali Yardımcıları Mitat Gözen, Tuba İnan, çok sayıda vatandaş, öğrenci, sivil toplum örgütü üyeleri katıldı. Konferansın açılış konuşmasını yapan Iğdır Belediye Başkanı Nurettin Aras, Iğdır’ın kurtuluşunun coşkusunu buruk kutladıklarını belirterek, teröristler tarafından şehit edilen Iğdırlı gençle birlikte diğer şehitlerin acısını içlerinde hissettiklerini söyledi.

Sözde medeni dünyanın Ermeni yalanlarına kanarak adeta onların yalanlarına ve iftiralarına ortak olmalarını kınadığını belirten Aras, "Soykırım yalanlarını parlamentolarında kabul eden bu ülkelerin parlamenterlerini Iğdır’a davet ediyorum. Gelsinler asıl mağdur olan, katliama uğrayan kimlerdir görsünler. Bizim arşivlerimiz sonuna kadar açık olmasına rağmen onlar ilmi çalışmalardan kaçarak, olayı siyasi zemine çekmektedirler. 1995 yılında Iğdır’da yaptığımız sempozyuma, Ermeni bilim adamlarını davet etmemize rağmen gelmediler. Onlar yalnızca bir arşivlerini  açsınlar. Göreceklerdir ki asıl suçlu bizler değil, Ermeniler ve onları destekleyen Batı devletleridir. 20. yüzyılda asıl mağdur millet Türk milletidir. Ermeniler’in çocuklarını Türk düşmanı olarak büyüttüklerini, adeta onunla beslendiklerini biliyoruz. Ermenistan kapısının açılması, Ermeniler’in elinde. Yalan, iftira, haksız toprak taleplerinden vazgeçmedikçe onlara kapı açılmayacak" diye konuştu. 

Türk Tarih Kurumu Başkanı Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu ise, soykırım meselesinin ilk olarak 1948 yılında ortaya çıkarıldığını belirterek, bunun Türk milletini köşeye sıkıştırma hareketi olduğuna dikkat çekti. Yabancı devletlerin parlamentolarında alınan Türkiye’yi mahkum etme yönündeki kararlarının hiçbir tutarlı yanının olmadığını, tamamıyla siyasi karar olduğunu kaydeden Halaçoğlu, "Medeni ülkeler, demokrasiyle idare edilen ülkelerde yargı yasamanın, yasama da yargının işine karışamaz. Batılı ülkeler parlamentolarında soykırım kararı alarak Türkiye’yi yargılıyorlar. Oysa Türkiye yargılanacaksa Türkiye mahkemelerinde yargılanmalı, onlar parlamentolarında karar alarak hiçbir Türk’e bir tek soru sormadan onları mahkum ediyorlar. Böyle medeni ülke olmaz, böyle demokrasi olmaz" şeklinde konuştu. 

Ermeniler, olayları çarpıtıyor
Prof. Dr. Halaçoğlu, Ermeni Nubar Paşa’ya ait belgelerden ve diğer Amerikan, İngiliz, Fransız belgelerinden örnek vererek ihanetlerinin kesin olduğunu söyledi. Halaçoğlu, ihanetleri sabit olan Ermeniler’in bu şekilde desteklenmesinin Batı’nın emperyalist emellerinin ürünü olduğunu kaydetti. 

Halaçoğlu, konferans için geldiği Iğdır’da, Ermeniler tarafından katledilen Türkler’in anısına yapılan anıtı da ziyaret etti. Anıt ziyaret defterini imzalayan Halaçoğlu, burada yaptığı açıklamada, "Ermeniler, birçok yerde yaptıkları gibi burada da büyük katliamlar yaptı. Ancak olayları çarpıtarak asıl mağdur kendileriymiş gibi dünyayı kandırdılar" diye konuştu.

Mustafa Kemal Paşa’nın sevmediği iki zümre vardı. Birincisi DÖNMELER , ikincisi de MASONLAR’dı.

Bir gün eski adliye vekili Mahmut Esat Bozkurd’u çağırdı. Kendisine Masonların taksimat, teşkilat ve ahvalini bildirir bir kitab verdi.

‘-Bunu güzelce mütalaa et, bir takrirle Halk Partisi Gurup Başkanlığına ver, gurupta bunlara şiddetli bir hücum yap ve gurupça kapanmasına delalet et. Seninde bu işde büyük şeref payın olacaktır.’ dedi.

Gurup günü Mahmut Esat Bozkurt riyaset makamına bir takrir verdi ve takririn okunmasını reisten rica etti. Katip takriri okudu. Gurup dinledi. Hülasası şöyle idi:

‘Bizim Eba ancet gelen atalarımızın mensubu bulunduğu tarikatları kapattık, Masonluk ta kökü dışarda bir Yahudi tarikatından başka bir şey değildir. Memleketimizde bunun ne işi vardır? Bunu da gurup kararıyla kapatalım.’

Ve söz istedi, kürsüye gelerek takririni gayet veciz olarak izah etti.

Meclisteki Masonları bir telaşdır aldı. Hele sözcüleri Şükrü Kaya’yı görse idiniz, başından süt dökülmüs kediye benziyordu.

Meşhur hatib Mahmut Esat Beye söz yetişebilir mi idi. Şükrü Kaya Masonluğun bir hayir (!) müessesesi olduğunu kürsüden söylediği zaman gurubun hemen bütün azası yüzüne haykırdılar.

Hayır eserleri dediğiniz nedir, birisini gösterebilir misiniz? Yalan söylüyorsun, in aşağı! dediler. Mahmut Esat ise MASONLUĞUN kökü dışarda, gizli, memleket ve millet için muzur bir tarikat olduğunu ve her yerde umumi reislerinin yani meşrik-i azamlarının YAHUDİ olduğunu bir çok vesikalarla ispat etti.

Şükrü Kaya, Kazım Özalp, Mazhar Germen son çareyi Katib-i umumi Recep Peker’e iltica etmekte buldular. Ve salonda oturan Recep Peker’in etrafını alarak yalvarmağa başladılar. Guruptaki hava çok elektrikli idi. Heyecan son haddini bulmuş, her taraftan

‘-KAPATALIM!’ sesleri yükseliyordu. O esnada Recep Peker söz istedi ve kürsüye gelerek:

‘-Arkadaşlar, çok mühim bir işin üstündeyiz, müsaade buyurun, bu işi bir defa da devlet reisine götürelim, onun da reyini alalım, gelecek hafta bugün tekrar huzurunuza getireceğim, dedi.

Bu söz gurubun tasvibine mazhar oldu ve mesele gelecek haftaya kaldı. Bir hafta sonra olsun, biz herhalde bütün locaları kapatırız dediler. Ertesi hafta Recep Peker geldi ve kürsüye çıkarak şu müjdeyi verdi:

-Arkadaşlar; bugünden itibaren Türkiye’de Masonluk kalmamıştır ve bütün localar kapanmıştır.

Salonda bir kıyamettir koptu, alkışlar, bağırmalar ve KAHROLSUN YAHUDI USAKLARI! sesleri tavanları çınlatıyordu.

Şükrü Kaya ile arkadaşları ortadan sırra kadem basmışlardı. Gurup dağıldıktan sonra doktor Mim Kemal’i öne katarak meclisteki Masonlar toplu olarak Reisicumhura gitmişlerdi. Mim Kemal, Reisicumhura hitaben:

-Efendim biz zaten maiyet-i devletinizdeyiz, fakat siz meşrik-i azamımız olursanız biz pervane gibi etrafınızda dönüp dolaşırız, demiş. Reisicumhur,

-Peki bir şey soracağım, bana cevap veriniz de sonra… Siz Avrupada hangi locaya bağlısınız ve metbuunuzun ismi nedir?

-Biz Cenova’ya tabiiz ve reisimiz de BARCA MISON Cenaplarıdır, demişler. Bunun üzerine küplere binen MUSTAFA KEMAL PAŞA onlara hitaben:

-HAYDİ DEFOLUN BURADAN, CEHENNEM OLUN GİDİN, YAHUDI UŞAKLARI! Benim milletim bana kahraman sıfatını verdi, ben sizin gibi, bir çıfıt yahudiye uşak mı olacağım? Bu gece sabaha kadar Türkiye’deki bütün localarınızı kapatmadığınız takdirde yarın teşkil edeceğim divan-ı harbi örfi’ye hepinizi verir ve astırırım! Haydi defolun karşımdan!

diyerek onları kovmuş, onlar da yıldırım telgraf ve telefonlarla vaziyeti İstanbul, İzmir ve Adana’ya bildirdiler ve sabah olmadan hepsinin kapanma kararlarını getirip henüz sofrasından kalkamayan reisicumhura verdiler ve derin bir nefes aldılar.

Reisicumhur Mustafa Kemal Paşa bu suretle bütün MASON localarını kapattı.

İsmet Paşa’nın reisicumhurluğu sırasında kanun-u mahsusla localar kapanmadı diye Masonların müracaatı üzerine tekrar localar açılıp faaliyete başladılar.

Ve 1952 de ise Atatürkçü geçinen ve onunla iftihar eden CELAL BAYAR da, Ahmet Gürkan’ın teklif ettiği ve Masonların loacalarını kapatmak istediği kanun teklifini red ederek bu suretle localarını kanunla pekiştirdi.

Tabii bu ameliyeyi Meclis yaptı, fakat bu müzakerelerin devam ettiği üç celse zarfında Celal Bayar reisicumhur locasına gelerek (1) kanunun müzakerelerini sonuna kadar takip etmiştir.

(1) Bu tarihi müzakereleri ben de basın locasından takip ediyordum. Yanımda Burla’nın Ankara Müdürü Alaeddin Mizanoğlu vardı. Milyonluk müessesini kapatıp gelmiş, heyecan içinde müzakereleri takip ediyordu. Celal Bayar da olanca heyecanıyle hatipleri dinliyor fakat gözlerini benden ayıramıyordu. Haklı idi, onu bir hiçlikten o mevkiiye dünya masonluğu getirmişti.

Cevat Rifat Atilhan

Bazi kimselerin yayinlanan bunca vesikaya ragmen, günümüzde hâlâ, Sultan Ikinci Abdülhamid Hân hakkinda "Kizil Sultan " tabirini kullanabilmeleri, böylesine korkunç bir hak ve hakikat kalpazanligindan utanmamalarinin sebebi, bize en çok sorulan suallerden biridir. Devamli sorulmaktadir: " Kim, niçin uydurmustur bu "Kizil Sultan" tabirini?.."

"Kizil Sultan" tabirinin kim tarafindan niçin uyduruldugunu incelemeden evvel hemen kaydedelim ki, bu tabir, yurdumuzdaki Ermenilerin ne yapmak istedikleri ve nasil çalistiklarini tesbit yönünden mühimdir!… Bu mühim hususu görgü sahidinin sehadetiyle gözler önüne serelim. Sultan Ikinci Abdülhamid Hân devrinin ünlü Mâbeyn Baskâtibi Tahsin Pasa hatiratinda der ki:

"… Ermeni ayaklanmalarinda Ermeni papazlarinin büyük rolü oldugunu ve kiliselerin ibâdetten ziyade fesad ve sekavete hizmet ettiklerini haber almistik. Ancak Ermeni ihtilalcileri bazi elçiliklerin de yardimiyla o derece mahirane tertibat almislar, silah ve komitacilar, memlekete sokmak hususunda öyle yardimlar te’min etmislerdi ki, ipucu bulmak mümkün olamiyordu. Nihayet bir gün, yine kendi aralarindan te’min ettigimiz bazi kimseler bize bu silahlarin Beyoglu’nda Ermeni kilisesinin duvarinda sakli oldugunu haber verdi.

Bunun üzerine Zaptiye Nâzirina emir gönderildi, bir heyet marifetiyle kilise basilarak duvar yikildi, silah deposu meydan çikti!.. Bir ibadethaneyi eskiya siginagi haline sokan Ermeni ihtilalcilerin bu fesad ve ihaneti elçiliklerden çagrilan kimselere gösterildi ve hemen bir zabit tutuldu. Ermeni komitacilari, en ziyade Londra’da efkâr-i umumiyyeyi aleyhimize tahrik etmekte ve bilhassa nüfuzlu Ingiliz kadinlarinin yardimlarindan istifade eylemekte olduklarindan Türk dostu Sir Arshmitt Bartlet’in vasitasiyla bu, kilisede çikan silahlar Londra’ya gönderilerek Parlamento’nun yaninda teshir ve bu suretle bize karsi uyandirilan gayz ve gazabin mecrasi degistirildi."

Mâbeyn Baskâtibi Tahsin Pasa böyle kiliseyi silah deposu haline getiren Ermenilerin bu mel’anetinin Londra’da teshir edilmesi "bize karsi duyulan gayz ve gazabin mecrasi degistirdi" diyor ama, Ingilizler’deki bu degisiklik, gözler önüne serilen aci gerçege ragmen geçici olmus, Ingilizler kisa bir zaman sonra yine Ermenilerin haklarindan bahsetmeye baslamislardir!.. Ve Ingilizlerin bu tutumu o devrin olaylari içinde tabiidir!…

Sultan Ikinci Abdülhamid Hân devrinde faaliyetlerini böyle kiliseyi silah deposu haline getirecek derecede arttiran Ermeniler yillar boyu yer yer isyanlarla Dogu-Anadolu’yu bir Ermeni yurdu haline getirmek için çalismislarsa da, Abdülhamid Hân siyasî dehasiyla mel’aneti önlemis, Dogu Anadolu’yu Ermeni tecavüzünden kurtarmis ve iste bu hizmeti dolayisiyla kendisine bize düsman ser kuvvetlerce "Kizil Sultan" ünvani verilmistir!…

Dogu Anadolu’yu elde edebilmek için mel’anetlerini nerelere kadar götürdüklerini bir görgü sahidinin sehadetiyle yukarida kaydettigimiz Ermeniler, korkunç bir demagoji ile uzun yillar, Müslümanlar Hristiyanlari katlediyorlar (!) propagandasina ile devrin büyük devletlerinden birinin müdahalesini te’min için her yola basvurmuslardir!… Dogu’daki Müslüman köyleri yagmalanmis, yakilip yikilmis, Müslümanlar türlü iskenceyle öldürülmüs ve hattâ müslüman kiligina bürünen Ermeniler kendi kardeslerini öldürmüs ve sonra disaridaki yoldaslari vasitasiyla yürütülen propaganda basari kazanarak, bazi büyük devletlerin "Ermeniler katl olunuyor!…" bahanesiyle Babiâli’yi protesto edebilmeleri te’min edilmistir!…

Sultan Ikinci Abdülhamid Hân büyük devletler arasindaki rekabetten istifade ile disarinin bu müdahalesini bosa çikardigi gibi, aldigi isabetli tedbirlerle de yer yer patlak veren Ermeni isyânlarini basstirmasini bilmistir!… 1894 yilinda Mus ve Siirt civarindaki Sason’da ayaklanan Ermeniler daha sonra Diyarbakir isyanini baslatmislarsa da her iki isyanda Abdülhamid Hân’in yumrugunu yiyerek büyük zayiat verip geri çekilmisler ve bu maglubiyetten hemen bir yil sonra, bu kere 30 Eylül 1894 (30.09.1894, M.F.) Pazartesi günü ayaklanmislar, fakat netice alamamislar, 1896 yilinin 26 Agustos (26.08.1896, M.F.) Çarsamba günü yine Istanbul’da baslattiklari isyanda Osmanli Bankasi’ni (Osmanli Bankasi baska bir hikaye, M.F.) basmak, Babiâli’yi, tüneli havaya uçurmak, bazi elçiliklere tecavüzle Avrupa devletlerinin müdahalesini te’min etmek etmislerse de, Abdülhamid Hân, emrindeki "Yildiz Istihbarat Teskilâti" vasitasiyla isyani evvelden haber almis ve o gün Bankayi basan Ermeniler, haklari (!) verilmedigi, yani, Dogu Anadolu kendilerine birakilmadigi takdirde Bankayi havaya uçuracaklari tehdidini savurup bu arada bir kaç bomba da patlatmislar, fakat alinan tertibatla cümlesi ellerindeki silah ve bombalarla yakalanmislardir!…

Patrik Izmirliyen idaresindeki bu isyan daha sonra Ermeni mahallelerinde intikal etmis ve Sultan Ikinci Abdülhamid Hân’in bu asi Ermenilerle mücadelesi pek basit olmustur!… Sakalini degirmende agartmayan Sultan Ikinci Abdülhamid, devam edegelen Ermeni isyanlarinin içyüzünü bilmektedir!… Isyani Avrupa devletlerinin müdahalesine meydan vermeden bastirmak iyteyen Abdülhamid Hân askeri ve polisi kislalarina çektikten sonra limandaki hamallarla sivil halktan gönüllülere kalin sopalar dagittirmis ve bunlari katiyyen atesli ve kesici âlet kullanmamak sartiyla Ermeniler üzerine göndermistir!… Müslümanlar ellerindeki kalin sopalarla yakaladiklari Ermeninin hesabini görmüsler ve iki üç gün sürdükleri bu Ermeni avi ile hdefe varip 1905′teki meshur bomba vak’asina kadar Ermenileri sindirememsilerdir!…

Bütün bu islerolup biterken Avrupa devletleri Ermeni meselesini yine körüklemisler, Ruslar yukaridaki sopali olayi protesto ederken, Ingilizler bir ara donanmalariyla Çanakkale önlerine kadar gelmislerse de, Abdülhamid Hân’in siyasî dehasiyla aldigi tedbirler önünde geri çekilmeye mecbur olmuslardir!…

Sultan Ikinci Abdülhamid Hân böyle aldigi tedbirlerle Devlet-i Aliyye’nin varligi ve bekasi yolunda çalisirken, düsmanin serrinden kurtulamamis ve Fransiz tarihçisi Albert Vandal, Ermeni isyanlarini bastirmasini bilen Abdülhamid Hân’a kan dökücü manasina "Le Sultan Rouge" demis, bizdeki gaafiller de bir Hristiyanin Ermeni menfaatleri ugruna uydurdugu bu tâbiri "Kizil Sultan"’a çevirerek Abdülhamid Hân hakkinda kullanmaktan utanmamislardir!…

Talihin ne garip cilvesidir ki, ömrü boyunca kan dökmekten kat’iyyen çekinen Sultan Ikinci Abdülhamid Hân, içimizden yetisen gaafillerce "Kizil Sultan" diye anilmis ve yanlis bir maarif politikasiyla mekteplerde evlatlarimiza böyle tanitilmistir!…

Veyl, böylesine Islam düsmanlarinca uydurulan tâbiri günümüzde hâlâ tekrarlayanlarin haline!…

Mustafa Müftüoglu

…

Abdülhamid Han’ın Siyonistler ve Masonlarla Mücadelesi

1875 yılında Osmanlı İmparatorluğu, tarihinde görülmedik derecede ciddi ekonomik ve siyasal bir bunalıma girmişti. Dış borç kaynaklarının azalmasının yanısıra iç borçların ödenmesi artık imkansız hale gelmişti. Aynı yıl Bab-ı Ali de kısmi bir ekonomik batışı kabul etti. Mayıs 1876′da Süleyman Paşa komutasındaki Harbiye öğrencileri, yanlarına Şeyh-ül İslamlığın medreseli öğrencilerini de alarak Sultan Abdülaziz’i tahttan indirdiler. Darbeye, medreseli öğrencilerin katılımı nedeniyle "Softalar Darbesi" adı verildi. Ancak darbenin sonuçları, darbenin "softalar"ın kontrolünde olmadığını gösteriyordu. Aksine, darbe "masonik"ti; darbeden sonra ön plana çıkarılan mason Sadrazam Mithat Paşa, tahta mason biraderi 5. Murad’ı geçirmişti.

Üstad-ı Azam Kemalettin Apak, Beşinci Murad’ın masonluğunu hakkında şöyle der: "O vakıtlar henüz Veliahd olan 33. Osmanlı Padişahı Beşinci Sultan Murad dahi bu locaya (Fransız Ser Locası) kaydolmuş ve 18. dereceye kadar yükselmiştir." (Kemalettin Apak, Türkiye’de Masonluk Tarihi, sf.24)

Sultan Abdülhamid’in Tahta Çıkışı

Padişah 5. Murad’ın tahta çıkışı üzerine ülke mason Sadrazam Mithat Paşa’nın kontrolüne geçmişti. Mithat Paşa’nın kafasında ise, aydınlanmacı ve pozitivist bir temele dayanan yeni bir Osmanlı toplumu yaratma hedefi vardı. Ancak 5. Murad’ın dengesiz kişiliği bu masonik projenin uygulamasına izin vermedi. Padişahın aniden psikolojik rahatsızlık geçirmesi üzerine yerine yeni bir isim aranmaya başlandı. Tek alternatif olarak görülen Abdülhamid, Meşrutiyet’i ilan etmeyi ve bir anayasanın oluşturulmasını kabul edince 31 Ağustos 1876 tarihinde tahta çıktı.

Mason 5. Murad’ın bağlı bulunduğu İstanbul’daki Prodos Locası’nın üstadı Kleanti Skalyeri ise Abdülhamid’in tahta çıkarılmasına büyük tepki gösterdi. Tarihimize "Çırağan Vakası" olarak geçen olayda Skalyeri 5. Murad’ı kaçırarak tahta tekrar çıkarmaya çalıştı, ancak Abdülhamid olayı önceden haber alarak darbeyi önledi. Bu olay, Türk yakın tarihinde önemli bir rol oynayacak olan "masonik darbe" kavramının da ilk önemli örneğiydi.
Ancak Skalyeri’nin Abdülhamid’in istihbaratçıları tarafından durdurulması, bu örgüt çevresinde örgütlenen gizli güçlerin bertaraf edilmesi anlamına gelmiyordu. Aksine, Batı kültürünün büyüsüne kapılan aydınlardan (Jön Türkler) gelen ve azınlıklardan destek bulan muhalefet, kısa bir süre sonra Abdülhamid’in önüne büyük bir engel olarak çıktı. Çünkü Abdülhamid dağılmakta olan İmparatorluğu ayakta tutmak için yegane çözümün pan-İslamizm olduğunu görmüştü ve İmparatorluk bünyesindeki tüm Müslümanları İslam kimliği ile birarada tutmayı hedefliyordu. Bu ise, Osmanlı’nın zaafiyetlerini İslam’ın kendisinde gören ve kurtuluşu Batı pozitivizmini ve sekülerizmini ithal etmekte bulan Jön Türkler açısından kabul edilemez bir durumdu. Bu muhalefet, Abdülhamid’i ve onun İslam birliği amacını baltalamak için onyıllar süren bir çaba içine girdi.

Abdülhamid, karşısındaki bu masonik cephe ile sabırlı bir mücadele yürütürken -ki bu mücadele hiçbir zaman abartıldığı gibi "kanlı" değil, aksine son derece ılımlı yürütülmüş, rejim muhalifleri sadece sürgün edilmişlerdir- yüzyılın sonunda karşısına ilginç bir pürüz daha çıktı.

Siyonizmin Vadedilmiş Topraklarına Ulaşmasındaki Engel

Padişahlık görevini yürüttüğü 33 sene boyunca masonlukla büyük mücadele veren Abdülhamid’e diğer bir tepki Siyonistlerden gelmişti. 1897 yılında ilk olarak siyasi bir yapıya sokulan Siyonizmin vazgeçilmez hedefi olan Yahudi devletinin sınırları Tevrat’ta şöyle tarif edilmiştir:
"Ayak tabanınızın bastığı her yer sizin olacak. Sınırınız çölden Lübnan’dan ırmaktan, Fırat ırmağından Garp Denizine kadar olacaktır. Önünüzde kimse duramayacak, Allah’ın izniyle Rab size söylediği gibi dehşetinizi ve korkunuzu ayak bastığınız bütün diyar üzerine koyacaktır." (Tevrat, Tekvin Bölümü 12/25)
Siyonistler kendilerine Tevrat tarafından vadedilen bu topraklara ulaşmak amacıyla 19. yüzyıl sonlarında resmi girişimlere başladılar. 1897 yılında Basel’de yapılan 1. Siyonist Kongresi’nde Yahudi lider Theodor Herzl, Yahudi devletinin sınırlarını şöyle açıklamıştı:

Kuzey sınırımız Kapadokya’daki (Orta Anadolu) dağlara kadar uzanır. Güneyde de Süveyş Kanalı’na; sloganımız Davud ve Süleyman’ın Filistin’i olacaktır.

Herzl, bütün dünya Siyonistlerinin vereceği destekten emin olarak kongrede şunları da söylemişti:

Basel’de ben Yahudi Devleti’ni kurdum. Eğer yüksek sesle söylersem bütün dünya bana güler. Fakat beş sene içinde veya elli sene sonra herkes bunu bilecek.

Basel’de yapılan ilk Siyonist kongrede çizilen hayali sınırlar Osmanlı İmparatorluğu’nun egemenliği altında bulunuyordu. Theodor Herzl bu toprakları ele geçirmek için birçok kez İstanbul’a geldi. Bu yıllarda Osmanlı İmparatorluğu’nun ekonomik olarak zor durumda olduğu biliniyordu. Herzl Sultan Abdülhamid’in bu zor durumundan yararlanarak Filistin’i para karşılığında ele geçirmek istiyordu. Fakat Abdülhamid’in tepkisi Theodor Herzl’in tahmin ettiği gibi olmadı.

Filistin topraklarına göz diken Siyonistlerin Sultan Abdülhamid’den olumsuz cevap almaları, hatta saraydan kovulmaları Siyonistlerin Abdülhamid’e olan düşmanlıklarının ilk tohumlarını atmıştı. O günleri yaşayan Mustafa Turan (Bey) hatıralarında Siyonistlerin Abdülhamid’le olan diyaloglarını ve daha sonraki gelişmeleri şöyle anlatıyor:

1893 baharında Siyonist cemiyetin kurucusu Theodor Herzl, bu konuda görüşmeler yapmak için İstanbul’a gelmiş, Hahambaşı Moşe Levi ile beraber Yıldız Sarayı’nda Abdülhamid’in karşısına çıkmışlardı:

"Padişahımız hazretlerine, Yahudi kullarından bir istirham sunmaya geldik. Bu sadık kullarınız Mukaddes Filistin’e yerleştirilmeleri için emirlerinizi bekliyorlar. Ve bir şükran armağanı olarak beş milyon altın kabul buyurmanızı arz ediyorlar."

Halbuki Sultan Abdülhamid, onların planlarını çoktan haber almış ve cevabını çoktan hazırlamıştı. Sonuç; gelen heyetin saraydan hemen kovulması oluyor, çıkarılan bir fermanla Yahudilerin Filistin’e yerleşmeleri yasaklanıyordu. İşte masonlar ve Siyonistler bunlardan dolayı Abdülhamid’e düşmandılar. Abdülhamid’e karşı mücadele de böyle başlamış oluyordu… Önce Balkanlar karıştırılıverdi… Sırp ve Bulgar çeteleri desteklendi, kışkırtıldı. Sonra, Taşnak komitesince plan kurdurtulup Yıldız’da Cuma selamlığında Abdülhamid’e karşı suikast planlandı. Suikastte Abdülhamid kurtulmuş ama birçok asker şehit olmuştu. Bu suikastte başarısız olan masonlar-Yahudiler çalışma alanlarını Paris’e kaydırdılar. Çünkü Paris’te birçok Jön Türk vardı. Siyonistler Jön Türkler’e her türlü desteği vermeye başladılar. Yayın ve diğer faaliyetleri oluşturulup Abdülhamid aleyhine kampanyalar başlattılar. (Mustafa Yalçın, Jön Türkler’in Serüveni, İlke Yayınları, İstanbul, 1994, s.186-187)

Abdülhamid’in bu kararlı tutumu üzerine Yahudilerin tek çıkış yolu onun iktidarına ivedilikle son vermek olacaktı. Herzl "Siyonizmin amaçlarına ulaşabilmesi için Osmanlı’nın dağılmasını beklemeliyiz" diyordu. Bunun için de ilk hedef Abdülhamid’in tahttan indirilmesiydi. Abdülhamid’i dış müdahalelerle düşüremeyeceğinin farkında olan Herzl, bunun için devlet içinde güçlü bir kuruluşla işbirliği yapmayı tercih etti. Amacına en uygun kuruluş, Jön Türk hareketinin uzantısı olan İttihat Terakki Cemiyeti’ydi. (Harun Yahya, Siyonizmin Dünya Egemenliği Politikası)

İttihat Terakki Cemiyeti’nde önemli bir etkiye sahip olan grupların biri Selanik’li Yahudi kökenliler, yani dönmelerdi. Bu isimler Abdülhamid’i devirmek için uluslararası finans çevrelerinden yardım sağlamaktaydılar. Cemiyetin diğer bir yardım kaynağı ise Mısır Cemiye-i İsrailiyesi’ydi. Mısır’da bulunan Yahudilerden oluşan bu cemiyet, Jön Türklerin çıkarmış olduğu yayınların Mısır’da kolayca dağıtılmasına yardımcı oluyordu.

Devlet sınırları içindeki Siyonist ve mason hakimiyetinin farkına varan Sultan Abdülhamid, kendine bağlı olarak kurmuş olduğu istihbarat örgütü vasıtasıyla masonları sıkı takibe aldı. Selanik’te bu gelişmeler olurken, masonlardan büyük bir tehlikenin geleceğini hisseden Abdülhamid, mason localarını denetim altına almaya çalıştı. 1894 yılından sonra localarda neler konuşulduğu ve orada yapılan faaliyetlerin içeriği konusunda bir örgütlenme kurmuştu. Osmanlı üzerinde güçlü etkisi olan Ser Locası, Abdülhamid’in etkili istihbarat çalışmalarına fazla dayanamayarak kapanmak zorunda kaldı.