MAVİ;SONSUZLUK…MAVİ;UMUT… YÜREĞİNİ MAVİ TUT…

uzun süredir yoktum burlarda bu diyarlarda bi rüzgar esti beni alıp götürdü varsayalım ister…. ister derin bir uykuya daldım deliksiz günlerce uyuyup ,uyandım…

öyle derin bir uyku idi bu hala ağırlığını üstümden atamadım.hasta değildim hamdolsun… yastada değildim…

ama yorgundum ve dinlence yapayım derken belki daha çok yoruldum kendi kabuğuma çekildim,iç hesaplaşmalarımı yaptım nemi sonuç aldım ?  hiç bişi …hatta sanki dahada düğümledim dahada  karıştım …neresinden tutsam ruh halimin git gide sertleşti  ayazım ve yüzüme tokat gibi vuran gerçeklerim… avcuma baktım isterdimki küçük bir çocuk gibi avuçlarımda beş taş  yada ne bileyim taşla oynanan bir oyun oynamaya hazır çakıl taşları olsun ama yerine koca ve acıtan bir boşluk buldum ….

o kadar acıtıyordu ki  ; sanki siğnemde yanmasını hissettim ve şöyle elimi kalbimin üzerine ,  sol yanıma götürdüm ama ordada kocamann bir boşluk vardı sebepte  orda hiçbirşeyin olmamasıydı….

koca bir hafta kendimleydim sandım ama yine yanıldım aslında kendimden uzak dünya telaşelerinde kulaç attım.çalıştım eve geldim yattım… sabah kalktım yine aynı sırayla görevlerimi yaptım…

işin kötüsü bide grip oldum öksürüğe benzemeyen çirkin bir hırıltıyla tıksırır oldum … burnumun içinde karıncalar varmışcasına birde hisse…eklemlerimde un çuvalı bağlanmışcasına bir ağırlığa… ve yine  hasta olan bedenimin yorgun endamına sahip oldum… 

sıcak çayımı yudumlarken şuan  belimdeki ve boynumdaki ağrıların sızısı  ile kendime tebessüm ediyorum…bu yaşta paslanmakta bu olsa gerek…satırlarımı sonlandırırken birdaha satırlarımdan ,  yorumsuz ve yorumlu tüm okuyucularımdan ayrı kalmama dileğiyle  noktayı koyuyorum…

                                                                             blue fairy