DÜŞÜNDÜKLERİM

Hayal başlangıcıdır bir sürecin.Süreç bir yoldur aşılacak.Her yolun varacağı bir menzil vardır.O menzil burada "gerçek"tir.
     Gerçek "son"udur sürecin.Yolun varacağı yerdir.Gerçek sondur.Çünkü;gizemli olan,özlenen,aranılan bulunmuştur artık.Bütün nesnelliği,kuralları ve etkileriyle oradadır.Karşımızda durmaktadır.
     Gerçeğin bulunmasıyla herşey bitmiştir artık.Olan olmuş,yaşanan yaşanmıştır.Gerçek elde edilmiş,ona sahip olunmuştur.
     Sıra gerçeğin sonrasındadır.Yeni bir sonra..?Yeni bir hayal..?
     Yeni bir başlangıç…"süreç"..
     İşte "yaşam" dediğimiz şey,bu "süreç"tir.
     Hayal ettiğimizle,elde ettiğimiz arasındaki süreç "yaşam"dır.
     Hayal ettiğimiz,"ideal"imizdir.Gerçek ise idealimizin nesnel somutlaşmasıdır.Neden-sonuç(hayal-gerçek) ilişkisindeki fark,"süreç"in "nasıl"ında ortaya çıkıyor.Süreç öylesine önemli ki;(yaşamın ta kendisidir) gerçeği doğrudan etkiliyor.
     Hayal’in niteliği  ise;sürecin "nasıl"ından etkilenerek,"Gerçek"in niceliğini ve niteliğini belirliyor.
     Çok güncel bir söz vardır:"İnsanlar,fırtınalarla nasıl boğuştuğunuzla değil, gemiyi limana ulaştırıp ulaştırmadığınızla ilgilenirler".
     Bu söz süreci bırakıp,sonucu merkeze alan bir düşünce sistemini temsil ediyor.Bu düşünce sistemi aynı zamanda;insanı,yaşamı önemsemeyen,"egemen"yanı ağır basan bir felsefeyi işaret ediyor.
     Halbuki;fırtınalar da,gemiler de limana varmak için yaşadığımız sürecin içerisinde,limana ulaşmaya çalışırken ,"etkileşim"de bulunduğumuz "nesnel gerçekler"dir.
     Süreç,gerçeğe giden yolda etkileştiğimiz başka gerçekleri de içerir.Çünkü,sürecin kendiside başka gerçeklerle içiçe geçmiş "sarmal"bir yapıdır.
     Gemi,başka bir gerçekti.O’nu hayal eden , karşısındaki denizleri aşmak istiyordu.Hayali,denizlerin ötesine gitmekti.Sürecin içinde gemiyi hayal etti.Gemiyi yapma sürecine girdi.Gemi gerçekleşti.Sonra,başka hayallerin gerçeğe ulaşma yoculuğunda,yolculuğun "nasıl"ında etki yapan başka bir gerçek nesne olarak "etkileşim"e katıldı.
     Fırtınanın kuvveti,geminin yapısı,seyahati doğrudan etkiliyor,limana varışı zamansal-bütünsel olarak belirliyor…
     Limana geç te varırsınız,hasarlı da..hatta gemi batar,filika ya da kurtarma ekibiyle de varırsınız.
     Başlangıçta "hayal"iniz neydi?Limana vardığınızda elde ettiğiniz "gerçek" neydi?…

Kiza bir partide raslamisti… Harika birseydi. O gün pesinde o kadar delikanli vardi ki… Partinin sonunda kizi kahve icmeye davet etti. Kiz parti boyu dikkatini cekmeyen oglanin davetine sasirdi, ama tam bir kibarlik gösterisi yaparak kabul etti. Hemen kösedeki sirin kafeye oturdular. Delikanli öyle heyecanliydi ki, kalbinin carpmasindan konusamiyordu. Onun bu hali kizin da huzurunu kacirdi…
-Ben artik gideyim
demeye hazirlanirken, delikanli birden garsonu cagirdi…
-Bana biraz tuz getirir misiniz" dedi… Kahveme koymak icin…
Yan masalardan bile saskin yüzler delikanliya bakti… Kahveye tuz!.. Delikanli kipkirmizi oldu utanctan, ama tuzu kahvesine döktü ve icmeye basladi. Kiz, merakla:
-Garip bir agiz tadiniz var dedi…
Delikanli anlatti:
-Cocukken deniz kenarinda yasardik. Hep deniz kenarinda ve denizde oynardim. Denizin tuzlu suyunun tadi agzimdan hic eksilmedi. Bu tatla büyüdüm ben… Bu tadi cok sevdim. Kahveme tuz koymam bundan. Ne zaman o tuzlu tadi dilimde hissetsem, cocuklugumu, deniz kenarindaki evimizi ve mutlu ailemi hatirliyorum. Annemle babam hala o deniz kenarinda oturuyorlar. Onlari ve evimi öyle özlüyorum ki
Bunlari söylerken gözleri nemlenmisti delikanlinin.. Kiz dinlediklerinden cok duygulanmisti. Icini bu kadar samimi döken, evini, ailesini bu kadar özleyen bir adam, evi, aileyi seven biri olmaliydi. Evini düsünen, evini arayan, evini sakinan biri… Ev duyusu olan biri.. Kiz da konusmaya basladi.. Onun da evi uzaklardaydi.. Cocuklugu gibi… O da ailesini anlatti. Cok sirin bir sohbet olmustu… Tatli ve sicak… Ve de bu sohbet öykümüzün harikulade güzel baslangici olmustu… tabi… Bulusmaya devam ettiler ve her güzel öyküde oldugu gibi, prenses, prensle evlendi. Ve de sonuna kadar cok mutlu yasadilar.
Prenses ne zaman kahve yapsa prensine icine bir kasik tuz koydu, hayat boyu… Onun böyle sevdigini biliyordu cünkü… 40 yil sonra, adam dünyaya veda etti.
Ölümümden sonra ac diye bir mektup birakmisti sevgili karisina… Söyle diyordu, satirlarinda…
"Sevgilim, bir tanem… Lütfen beni affet. Bütün hayatimizi bir yalan üzerine kurdugum icin beni affet. Sana hayatimda bir tek kere yalan söyledim… Tuzlu kahvede… Ilk bulustugumuz günü hatirliyor musun?. Öyle heyecanli ve gergindim ki, seker diyecekken `Tuz` cikti agzimdan… Sen ve herkes bana bakarken,degistirmeye o kadar utandim ki, yalanla devam ettim. Bu yalanin bizim iliskimizin temeli olacagi hic aklima gelmemisti. Sana gercegi anlatmayi defalarca düsündüm. Ama her defasinda korkudan vazgectim. Simdi ölüyorum ve artik korkmam icin hicbir sebep yok… Iste gercek… Ben tuzlu kahve sevmem, o garip ve rezil bir tat… Ama seni tanidigim andan itibaren bu rezil kahveyi ictim. Hem de zerre pismanlik duymadan. Seninle olmak hayatimin en büyük mutlulugu idi ve ben bu mutlulugu tuzlu kaveye borcluydum. Dünyaya bir daha gelsem, herseyi yeniden yasamak , seni yeniden tanimak ve bütün hayatimi yeniden seninle gecirmek isterim, ikinci bir hayat boyu daha tuzlu kave icmek zorunda kalsam da…"
Yasli kadinin gözyaslari mektubu sirilsiklam islatti. Lafi acildiginda birgün biri, kadina Tuzlu kahve nasil bir sey soracak oldu… Gözleri nemlendi kadinin… Cok tatli!… dedi…

Lieberman’ın araştırmalarına göre, birinin yalan söyleyip söylemediğini aşağıdaki ipuçlarıyla anlayabilirsiniz:

• Yalan söyleyen kişi göz temasından kaçınır, göz göze gelmemek için elinden geleni yapar.

• Yalan söyleyen ya da bir gerçeği saklayan kişi, ellerini ve kollarını daha az kullanır.

• Kendisine soru sorulduğunda elleri sımsıkı kapanıyorsa ya da avuçları aşağı dönükse bu yalanın ya da kandırmanın sinyalidir.

• Ellerini yüzüne ya da boynuna doğru götürüyor olabilir ama bedeniyle teması sadece bu kısımlarla sınırlı kalır.

• Verdiği cevap nedeniyle içinin rahat olduğunu göstermeye çalışan kişi belli belirsiz kaçamak bir şekilde omzunu silker.

• Kişinin el kol hareketleri ile söylediği sözler arasında zamanlama hatası vardır. Baş hareketleri mekaniktir.

• Şaşırmış, korkmuş ya da mutluymuş rolü yapıyorsa, yüzünde beliren ifade, ağız bölgesiyle sınırlı kalacaktır.

• Kambur durur, kapıya bakar.

• Yalan söyleyen kişi ayakta dururken ya da otururken konuşma sırasında sırtını dik tutmaz.

• Kendisini itham eden insandan uzaklaşmak isteğiyle muhtemelen bakışlarını kapıya doğru çevirir.

• Konuştuğu insanla ya çok az fiziksel temas kurar ya da hiç kurmaz.

• İşaret parmağını ikna etmek istediği kişiye yöneltmez.

• Kendisini itham eden kişiyle arasına birtakım nesneler koyar.

• Bilinçaltından sızan gerçek duygular, düşünceler ve niyetler dil sürçmesi şeklinde ortaya çıkar.

• Karşısındaki kişi anlattığı hikayeye inanana kadar fazladan bilgi vermeye devam eder.

• Sorulara asla doğrudan cevap vermez, dolaylı olarak ima eder.

• Yalan söyleyen kişi, ‘ben, biz ve bizim’ gibi zamirleri ya çok az kullanır ya da hiç kullanmaz.

• Kullandığı kelimeler açık ve net olmayabilir.

• Sorulan soruya oranla aşırı bir tepki gösterir.

• Yalan söyleyen kişi, bütün sorularınıza cevap verebilir ama kendisi size soru sormaz.

• Haksız yere suçlandığına sinirlenmez

• David J. Liberman’ın araştırmasına göre, yalan söyleyen kişi, konu değiştirildiğinde rahatlar ve gerginliği azalır. Yalancıları tanımanın diğer yolları da şöyle:

• Haksız yere suçlandığına sinirlenmez.

• "Gerçeği söylemek gerekirse", "Dürüst olmak gerekirse" ve "Neden yalan söyleyeyim ki" gibi cümleler kullanır.

• Soruyu önceden düşünmüş ve cevabı hazırlamıştır.

• Sorunuzu tekrar etmenizi ister ya da soruya soruyla karşılık verir.

• Konuşmasına, ‘Yanlış anlamanı istemem ama’ gibi bir cümleyle başlar.

• İlginizi dağıtmak için şaka yapar ya da dalga geçer.

• Daha ayrıntılı açıklama gerektiren konuları sıradan bir şeymiş gibi aktarır.

• Hikayesi o kadar inanılmazdır ki, sırf bu yüzden inanırsınız.

1.
Sesim suya düştü
Suyla gitti sesim
Su ulaştı denize
Deniz aldı sesimi
Götürdü açıklarına
Kıyıda bir çocuk…
Denizin sesini duydu
Gözyaşları denize düştü
Deniz aldı gözyaşlarını
Götürdü açıklarına
Kıyıda ben…
Ağlıyorduk…
        Deniz…
              Çocuk…

2.
Bir uçurumun kıyısında
Açtım kollarımı iki yana
Derin bir nefes alıp
Gözlerimi kapadım
Başımı attım geriye,
Öylece bıraktım bedenimi
Düştüm…
Düştüm…

Devamı için tıklayınız »

Hastanenin bir koğuşunda üç kötürüm bulunuyordu. Bunlardan koğuşa ilk gelen, pencerenin önüne, ikincisi ortaya, üçüncüsü ise kapı kenarına yatırılmıştı. Ortadaki hasta iyimser bir adam olduğu için neşeli konuşmalarıyla diğerlerini eğlendiriyor ve acılarını azaltmaya çalışıyordu.

Soğuk bir kış gecesinde pencerenin yanındaki hasta öldü. Onu kaldırdıktan sonra ortadaki hastayı pencerenin önüne, kapının yanındakini ise ortaya yatırarak boşalan yere yeni bir hasta getirdiler. Pencere önüne alınan iyimser adam, dışarıda gördüklerini arkadaşlarına anlatmaya başladı. Yol kenarındaki parkı, dev çınar ağacını, cıvıldaşan kuşları, işlerine koşuşan insanları, neşeli çocukları ve karşı dağdaki çiçek dolu tarlaları uzun uzun anlatarak çaresiz durumdaki arkadaşlarını rahatlatıyordu.

Adam bir müddet sonra gelip geçenlere isimler takmaya başladı. Öteki hastalar, sabahları işe gidenlerin, seyyar satıcıların ve akşam vakti yorgun argın eve dönenlerin hikayelerini dinleye dinleye, onları gözlerinin önünde canlandırabiliyordu. Kısa süre sonra hastanenin ruha ağırlık veren havası dağılmış ve bir türlü geçmek bilmeyen saatleri tatlı hikayeler doldurmuştu.

Bir gün, ortadaki adamın aklına ansızın bir fikir geldi. Eğer pencerenin önündeki hastaya birşey olacak olsa oraya kendisi geçecek, dışarıdaki renkli ve canlı hayatı bizzat kendi gözleriyle görecekti. Bu düşünce günlerce kafasın da yer etti. Yattığı yerden hep bunu düşünüyor ve çareler araştırıyordu. Sonunda onu da buldu. Pencerenin önündeki hastaya sık sık kriz geliyordu. Adam bu durumda komidinin üzerindeki ilacına güçlükle uzanıyor ve odada hastabakıcı bulunmadığı için ilacı kendisi alıyordu.

Bir gece pencerenin önündeki hastaya yine bir kriz geldiğinde, ortadaki hasta büyük bir gayretle doğrularak onun ilacını deviriverdi. Şişe yere düşmüş ve paramparça olmuştu.

Ertesi sabah, pencerenin önündeki hastayı ölü buldular. Ve onu kaldırdıktan sonra, ortada yatan hastayı cam kenarına geçirdiler. Adam, göreceği manzaranın heyecanıyla dışarı baktığında beyninden vurulmuşa döndü.

Pencerenin birkaç metre ötesinde, simsiyah duvardan başka hiçbir şey yoktu.

SİSTEME YABANCI SOKMAYACAKSIN…!

Hintli bir yaşlı usta, çırağının sürekli herşeyden şikayet etmesinden bıkar ve bir gün çırağını tuz almaya gönderir. Hayatındaki her şeyden mutsuz olan çırak döndüğünde, yaşlı usta ona, bir avuç tuzu, bir bardak suya atıp içmesini söyler. Çırak, yaşlı adamın söylediğini yapar ama içer içmez ağzındakileri tükürmeye başlar.

Tadı nasıl? diye soran yaşlı adama öfkeyle acı diye cevap verir.
Usta çırağını kolundan tutar ve dışarı çıkarır. Sessizce az ilerdeki gölün kıyısına götürür ve çırağına bu kez de bir avuç tuzu göle atıp, gölden su içmesini söyler. Söyleneni yapan çırak, ağzının kenarlarından akan suyu koluyla silerken, usta aynı soruyu sorar: Tadı nasıl?

Ferahlatıcı diye cevap verir genç çırak. Tuzun tadını aldın mı? diye sorar yaşlı adam, Hayır diye cevaplar çırağı. Bunun üzerine yaşlı adam, suyun yanına diz çökmüş olan çırağının yanına oturur ve şöyle der: Yaşamdaki acılar tuz gibidir, ne azdır, ne de çok. Acının miktarı hep aynıdır. Ancak bu acının şiddeti, neyin içine konulduğuna bağlıdır.. Acın olduğunda yapman gereken tek şey acı veren şeyle ilgili hislerini genişletmektir. Onun için sen de artık bardak olmayı bırak, göl olmaya çalış."

——

Bu güzel nasihatten bir ay sonra çırak ölür, meğer yakındaki fabrikanın zehirli atıkları göle boşalıyordur.
Bunun üzerine Hintli yaşlı usta sessizce şöyle der: "Has……..rrr….”’

Sözel zeka:
Kelimeleri etkili kullanma yeteneğidir. Dinleyerek öğrenmeyi sever, duygu ve düşüncelerini sözel ifadelerle aktarırlar. İyi yazarlar, iyi anlatırlar, kitap okumayı, kelime oyunları severler. Kavramlarla ve kelimelerle düşünürler. Sözel zekaya sahip insanlar daha çok yazar, gazeteci ve politikacı olurlar.

Kaynak: haberaktuel

Onlar Anlayamazlar…!

Ordusu dar gelirli, "gönüllü" ve de ücretli hatta suçlulardan oluşan "müttefiklerimiz"
Ordumuzun gücünden daima çekinen "AB" li "dostlarımız"…!
Anlayamazlar.

Hakkâri’de hainin mayınından okula giden çocuğu koruyan,
Üşümesin diye sevgiyle başını örten,
Yorulmasın diye çantasını sırtında taşıyan,
Uğurlarken davul zurna çaldığımız,
Vurulduğunda bağrımızı yaktığımız Türk askerini
Türkün ordusuna olan bağlılığını
Anlayamazlar…!

   Fotograf: Cem Öksüz

KAYNAK :DENİZCE