kadir yılmaz

 YAŞAMAK

Ne yokluğuna alışabildim,
Ne sensizliğe alışabildim,
Ne geceye ısınabildim,ne gündüze
Yıldız çaldım gökten yokluğunu aydınlatsın diye,
Ne güneş doğdu yüreğime,nede ay kandırıyor artık
Alıp başımı gitmek istemiyor değilim,
Sensiz olmayacaksa gelecek gelmesin istemem.
Kör kurşun saplansın diyorum bazen
Kalbimin ta orta yerine,
Sonra vazgeçiyorum,
Bazen son bulsun diyorum bir uçurumda,
Ya mehtap haber versin benzisliği,
Yada ezan sesimi zaten duyacaksın
Ağlayacaksın belki,belki gülüp geçeceksin
Yüreğine işleyecek aslında,
Kendine bile söyleyemeyeceksin,
Yaşamak bumudur sence, yaşa yaşayabilirsen,
Bazen kaçayım diyorum sessizliğe,
Yok olayım terkedilmiş dünyanın öteki tarafında
Yada mazi olayım,keşkelerle bitmiş bir hayatın,
Son satırına yazılmış dipnot,
Yaşamak delice sevmekmiş meğerse,
Hissetmekmiş en derinden sevdaları
Paylaşmakmış yarımları bir bütün,
Ne kaçmaktır kendinden,
Ne taşmaktır kalbinden,
Yaşamak en delice sevmektir.

                            Kadir YILMAZ