kadir yılmaz

SENİ KİM DURDURACAK ?

Dar etmiştin dünyayı toprağına göz diken kefereye,
Öyleki asker dedikleri ne alakalar,yem bile olmadı fareye.
Deniz taşımaktan utandığı kefereleri sahile vurmaya yeminli
Sahilde kabul etmeyecekti çaresiz,
Güneş kızıllığında ağladı kendince.
Çünkü Şehit etmişlerdi Memedimi,Hasanımı,Alimi,
Bayram yeri boğaz sanki, kopan bacaklar,kollar,kafalar
Yeniden can bulmaktaydı şehidimin kanında,gazimin taaa içinde.
Gücü yetermi seni durdurmaya ? MEHMEDİM!
Geçilmezlerinle cevapladın edepsiz cevaplarını,
Söyle şimdi,
SENİ KİM DURDURACAK ?
secde ederken  tuğrana ta bir ucunda dünyanın,
Geçmeyimi düşünüyor acaba bu geçilmezleri
Yürek ister kocaman, can dediğin bu toprağı
Bu bedenden söküp almaya.
Ninem anlatırdı hep hüzünlenirdim,
Minicik kalbim körpe bedenden çıkacak gibi acırdı,
‘Babası şehit olmuştu Mehmed’in…
Önce doğdu büyüdü adını Mehmed koydular,yaşı gelince asker oldu Mehmed oldu.
Daha küçüktü hasan babasının asker olduğundan habersiz,
Göz dikmişti kefere can dediğimiz vatana,
Bir sabah ortalık mahşer yeri gibi her cepheden hücuma geçti Mehmed’im,
Hücum emriyle ağlamaklıydı Hasan,
Annesi susturmaya çalışsada,konuşamadığı diliyle haber veriyordu sanki,
Biara annesine baktı ağlamaklı,annesi anlamıştı sanki
Sarıldı, ağladı, dua etti, dönsün diye Mehmed’i.
Ama O yeşersin diye Mehmed’ler, kanıyla ısladı bu aziz toprağı,
Mehmet şehit olmuştu artık,
Şehitoğlu Hasan övünmek istesede,yüreği el vermedi, ağlamaklı gözleri,
Sonra toprak oldu Mehmedim,
Şimdi o toprak bize vatan oldu’
Bu toprak benim babam,dedem,amcam,dayım,
Yürek ister kocaman söküpte almaya benden,
Şimdi göz diken nem neler
Yüreğin yetiyora sat,yüreğin yetiyorsa at,yüreğin yetiyorsa kopar al,
Sen rahat uyu Mehmed’im toprak ağaçları büyüttü,ağaçlar meyve verdi,
Şimdi bir değil BİN Mehmed var.
Kanınla suladığın toprakta çok Mehmet var.
Rahat uyu,Rahmetle uyu
Korkma:
SENİ KİM DURDURACAK ?

                                             K.YILMAZ