kadir yılmaz

 YOL HATIRASI
 
Resimlerde kaldı hatıralar,birer ikişer sarardı,
Seninle açan gönül bahçem hasretinle karardı,
Gördüğüm her şeye gözlerim seni sorardı,
Bak şimdi döndün,ciğerlerimin ta içine,
Bakışın o kadar uzakki bana,gözlerinde gördüm,
Kendime taşınmam bir hayli uzun sürecek.
Hasretinden boğulmaklı yüreğim,yanağımda yaş,
İçim hüzün tarlası ne eksem keder bitiyor,
Taşımaktan usanmış dizlerim,bedenim ağır geliyor,
Yol gözlemekten yorulmaklı gözlerim,
Eskisi kadar iyi görmüyor.
Ara sıra bir kaç satır yazardım,
Şimdi kollarım daha çok yorgun sanki,
Aslında yazacak başka birşey kalmadıya,
Herşey hasret, den sonrası hüzün,
Akşamları umut ekerdim geceye,sen gelirsin diye,
Sabah hasat zamanı,yine kıtlık hep hasret bitmiş,
Şansımamı kaderime mi bilemem ama; banada böyle yazılmış,
Sebep ne bilmem ki, nereye gitsem bir çukur kazılmış,
Artık eskisi kadar müzikte dinlemiyorum,
Sanki sen gelmekli kapı gıcırtısında müzik,
Eskisi kadar tad vermiyor artık,
Bak horozlarda ötmedi,Mehmet amca kestimi dersin,
Desene bugün ziyafet var,yine demleneceğiz,
Bu sabah sütçüde gelmedi,borcumda yok ki neden acaba,
Okul zili çalmadı,hafta sonu demek,
Ezan sesi duyar gibiyim,bu saatte neden dersin,
İşte yine başladı bir göç,
Nesini beğenmedimde bu dünyanın,taşınıyorum o tarafa,
Ne güzel başlamıştık oysa,yolda bıraktın,
Mademki yoksun,varsın bu yolculuk burada son bulsun.

‘Dünyanın en vefasızına ‘

                                                                                       Kadir YILMAZ

         BEN ANLARIM :)

Yolum sizin mahalleden geçer,
Şarkı söyle ben anlarım,
Geceleri sessiz ol,
Çakmağınla işaret et ben anlarım,
Çeşme başına geç gel biraz,
Yanağında gamzen olsun ben anlarım,
Kovayı boşalt tekrar doldur,
Ara sıra muhabbet et ben anlarım,
Başına kırmızı tak,
Saçına kına yak,
Yakana gül tak ben anlarım,
Ara sıra mektup yaz,
Gelmezse mesaj at,
Nardan kontör çal,
Odamı yok çağrı yap,
Sen ödemeli ara ben anlarım,
Canım sıkılır ben hep netteyim,
Sen aramayınca dertteyim
Msn den titret, ben anlarım.
Şiirleri hep sana yazarım,
Sen yoksan kalbime çukur kazarım,
Bloğuma yorum yap ben anlarım,

                                                 Kadir YILMAZ

 SANA YAKIŞSIN DİYE

KIRMIZI NE KADARDA YAKIŞMIŞ,
GÜNEŞ SENİ KISKANACAK,
BU AKŞAM GÜNEŞTE YOK,
SİYAHLARI BEN ONA SATTIM,
KIRMIZI SANA YAKIŞSIN DİYE

MAVİ NE KADARDA YAKIŞMIŞ
DENİZİ GÖZLERİNDE BOĞDUM,
BU AKŞAM DENİZDE KARARMIŞ,
GÜNEŞE SATMIŞTIM SİYAHI,
OKYANUS MAVİSİNİ ÇALDIM,
MAVİ SANA YAKIŞSIN DİYE.

                                             Kadir YILMAZ

 BEN SANA HAPSOLDUM

Bak yine sana yazıyorum her akşam,
Yolunu gözlmekten yorulmaklı bakışlar seni arıyor,
Biraz daha beklerim,belki çıkagelirsin karanlığın ardından,
Belkide karşılaşma hayalidir günün birinde,kaldırım taşında,
Herkes beni tanıyor artık,mahallenin kadrolu delisi,
Aldırmıyorum artık aldırmalarıma,gururuma ve hiç kimseye,
Varsın deli desinler ben seni beklerim.
Bak işte herzamanki gibi güneş doğuyor sakin,
Geceye inat bugün dahamı parlak sanki,
Sanki dünden daha sevinçli,yoksa seninmi yansıman,
Bi bakıversem görecek gibimi duruyorsun arkamda,
Yoksa geceyle birlikte sendemi terkettin beni,

Sabah martılar ötüşürken sen gelirsin aklıma,
Balıkçı tekneleri birer ikişer açılırken denize,
Umut ekip sahile dönmeye yeminli,vira bismillah,
Belkide yol gözleyen balıklar sabırsızdır ben gibi,
Ya koyu muhabbetin ana teması,yada sarhoş masasında meze,
Sonu belli bekleyiş herzamanki kadar kısa olacak,
Korkuyorum seni sensiz yaşamaktan,ölmekten değil,
Düdüğü bekleyen tren misali,ömrüm sensiz akıp gidecek belliki,

Ya kavuşamayacaksak son durakta,yada hayalse bütün bunlar,
Uyandırma ne olur,seni hayal etmek bile güzel.
Geceleride sevmeye başladım,senden sonra,
Gör istemem beni,yorgun,suskun,üzgün,
Artık gülmüyorum unuttum,şiirlerimde bile.
Yanağındagi gamzen mezarım olsun ne çıkar,
Varsın sana yakın bi yere gömsünler,
Hayat bedel ödetti,karşılıksız cezalar,
Kalemim çoktan kırılmış,mahkemem bitmiş,
Hakim cezamı okurken,yarı açığa umudum,
Varsın sensiz dünyada ömür boyu müebbet ne çıkar.

                                                                                     Kadir YILMAZ

 SENİ SEVERMİ BEN GİBİ

Bak yine ben geldim,yüzün yüzüme küskün,
Bi bakıversen düşecek gibi yüreğim suskun,
Sürmeli gözlerini bi çevirsen,ben sana tutsak,
Varsın bugünde beni gör ne çıkar,
Bulmamak için beni arayan gözlerin, şimdi kime bakıyor?
Oda benim kadar senin için öldümü hiç ?
Adını anarken kelimeler boğazına düğümlendimi hiç ?
Geceleri sen yoksun diye kendine küstümü ?
Bi bakıversen,çeviripte başını beni bi görsen,
Haydarpaşada bırakmıştık aşkımızı son trende,
Dönüşü olmasın diye son trenle göndermiştik.
Hani seninle sahilin ta ucuna kadar yürürdükya,
Şimdi ben yine sahildeyim,ama sen yoksun,
Peki oda benim gibi eşlik edermi seninle sahilde,
Bi akşam üstü satıcıdan aldığı elma şekeriyle sevindirirmi?
Peki ya simidini bölüpte seninle paylaşırmı?
Ben öyle yapardım,herşeyimin yarısı sen ol diye,
İş çıkışı seni beklerdim,hava soğuk üşümekli,
Sen hep beni bekletirdin,bilmemki neden,
Derken sokak arasından çıkagelirdin,sımsıcak,
Kalbim çiçek açmaya başlardı,kışa inat,
Sen olurdun,yaprağım,çiçeğim,böceğim herşeyim,
Şimdi poyraz üşütmekte beni senin yokluğunda,
Ağaçlar bana ağlıyor sanki,rüzgarla kavgalı,
Rüzgar hep onlara çarpıyor,yaprağı acıyomudur ben gibi,
Sence onlarda sen giderken ben gibi acımı çekiyor dersin,
Çiçeğinden ayırdığı için kızıyormudur rüzgara,
Bencede çok acı çekiyor,kurumaya yüz tutmuş ben gibi,
Gelecekten habersiz,umutlarını hep bahara ekmiş,
Bitecekse toprakta,kış sulasın diye,boynu eğik.
Belki yakacak olacak,yanacak alev alev,ben gibi
Bahara yeşereceğini bilse belki bu kadar mahsun durmazdı,
Belki teşekkür ederdi,belkide sabrederdi kavuşacağı için yaprağına,
Sence oda benim kadar sabredermi? sensizliğe,
Birdaha gelmeyeceğini bile bile severmi seni,
Görmeyeceğini bile bile adını kalbine kazırmı sence,
Adını kalbime kazdım sen görmeyeceksin.
Seni senden habersiz yaşarken sen bilmeyeceksin,
Her akşam ben seni konuşurum sen duymayacaksın,
Olurya ecel gelir giderim bu diyardan,
Okunurken selam,musalla taşıma sen gelmeyeceksin.

  Kadir YILMAZ

BEN SANA  GÜCENDİM

Yaşam gücümü senden alırdım,sen bilmesende,
Yokluğunda duman olur boğulurdum,
Her zerremde seni anar,seni yaşardı bu beden,
Olurya biran unuturum kuşkusuyla uyumazdım,
Ben senin, beni unutuna gücendim.
Sabah seni göreceğim hayaliyle avunurdum,
Geceler beni sevmezdi bende onları,
Ben sensiz hiç teslim olmadım geceye,
Kendimden bile çok, seni severken,
Ben senin,seni sevmiyorumuna gücendim.
Hayal kurup,umut ekerdim geleceğe,
Düşman olurdum seni çalacak geceye,
Beraber yemin ettik unutmamaya,
Ben senin,unut artıklarına gücendim.
Baharı gözlerinde yaşardım her an,
Yokluğun sonbahar yaprağım solar,
Ben seni unutmadımki,kışları yaşayayım,
Mevsimim sensin ben sana açardım,
Ben senin,bitsin artıklarına gücendim.
Zaman geçmiyor,nadasa bırakmış zaman,
Yelkovan cezalı,ömür boyu müebbet,
İçime kapanıklığımı sana borçluyum,
Uzansan tutacak kadar yakınken,
Ben senin,uzakdurlarına gücendim.
Şimdi bilmem nerede ve kiminlesin ?
Ben sana aşıkken,sen bana KİN lesin !
Sen başkasında,ben seni yaşarken içimde,
Ben senin yokluğuna gücendim.

                                                           Kadir YILMAZ

 ÇOK BİLİNMEYENLİ AŞKIMIZ

Çok bilinmeyenli denklem misali aşkımız,
Hayal ettiğimiz birçok gerçeğe,birçok cevap,
Birini cevaplarken bir başka soru çıkarırdın hep,
Sen soru hazırlardın,ben cevaplamaya başlarken,
İkna etmeye çalışırdım,yada uğraşırdım,belkilerine,
Aradığın neydi bilemem fakat,birçoğu stokta mevcut,
Kabarmış duygularımın faturası,ben sana ihraç,
İtiraf et keşkelerini,başlamasaydımlarını,
Cezanı ben vermedimki kalemni kırayım,ben sana aşık,
Çıkaracaktın aklın sıra benden seni,
Sayım azalacağını sanıyorsan yanılıyorsun,
Hücre bölünmekli aşkım,şimdi çok var bende,
Herşey yalandı demekle bitecek sandın,
Fizik kurallarına inat mevsim karmaşası yaşattın,
Mevsim çiçekler açarken,kar yağdırdın başıma,
Ben bahara hasret,kar tanesinde düşerken hüzün.
Mevsimlerde tad vermiyor artık,
Papatya dalında sana açarken ömrüm,
Poyraz kırdı dalımı,ben sana sürgün,
Üşümekliyim,kış geldi sanırım,
Yazı beklerken sen yoktun bahar gözlüm.
Küresel ısınmana sebep,çevre kirliliğindi aşkımız,
Yüreğim tufan yeri,dallarım kırık,
Hayatımında değeri yok artık,
Mevsimsiz yaşamaklı bedenim,heryer erozyon.
Herkes farklı duygular içinde,
Metropol dünyası ömrümüzün,hayal istasyonu,
Sonu belli yolumuz,taşınmaklı son durağına.
Ben geceyi sana tercih etmedim,karanlık,
Mevsimlerde tad vermiyor artık istemem,
Ağaçlar olmazsa oksijen olmazmış,
Varsın olmasın ne çıkar,ben zaten solumuyorum,
Varsın ciğerlerim senle dolsun,sana tercih etmedim.
Yolcu giderken,han yerinde kalırmış,
Yol gözleyen aşığın,umutsuz kervanı,
Geçmi kaldı bu sabah,çokmu erken,
Ardına su serpip sana uğurladım yüreğimi,
Gelecek hayaliyle ben sana dalgın.

                                                                   Kadir YILMAZ

 SENİN İÇİN

Eve yakın çalışırdım,uzansan tutacak kadar,
Aynı yerde çalışırdık aslında,ben sana hasret,
Yolunu gözlemekten uyuyamazdım geceleri,
Sabah olsun diye dua etmeye başlardım gündüzden,
Güneş doğarken ben yola çıkardım senin için,
Her sabah duraktaki pastahanede kahvaltı yapardık,
İtiraf ediyim sana hep yala söylerdim,
Geçiyordum öylesine,
Görmek için yolumu uzatırdım ,en uzağından senin için.
Sonra işe dönerdik,sen selam verirdin en özlemlisinden,
Sevinirdim hep yıllar sonra sana kavuşma hevesiyle,
Oysa beş dakika önce yanındaydım,
Dakikalar bu kadar uzakmı sence ?
Kimse çakmasın diye,uzakdan severdim kaçamak bakışlarla,
Bazan bana kızardın,ben severdim kızarken seni,
Çocukca belki ama birinin benimle uğraşması hoşuma giderdi,
Kıskanırdım seni hep,birbaşkasıyla konuşurken,
Yemek vakti yaklaşırken hep dua ederdim,
Yer kalmasada karşıma otursan diye,
Bazen seninle çalışırdık,biraz suskun biraz masum,
Konuşurken dalardım,gözlerinin karasına boğulmaklı,
Sen dalga geçerdin,ben can çekişirdim senin için.
Saat bize inat hızlı çalışırdı ,
Yelkovanın dönüşünü görürdüm sanki,
Oysa geceleri hareketsiz, yerinden memnun belli,
Şimdi seni benden ayırmaya yeminli dönmekte,
Veda ederken,ben sana sürgün ,mesai bitiminde,
Dedimya saat bize inat,şimdide çalışmıyor,
Yelkovan yerinden memnun,gitmeye niyeti yok belli,
Peki saati ileri alsam,yada zamanı durdursam,
Belki kıyamaz ayırmaya ikimizi,senin için.
Geceler olmasaydı,güneş hep sana doğsaydı,
Rüzgar sana esip,yollar hep sana çıksaydı,
Çiçekler sana açıp,sonbaharda sana kurusaydı,
Mevsimler seninle gelse,dünyan ben olsaydım SENİN İÇİN.

                                                     Kadir YILMAZ

 BİZİM MAHALLE

Akşamcı yokuşunda otururduk eskiden,
Biz öyle derdik,öyle severdik, Akşamcı yokuşu,
Güneş batınca kem gözlerden uzak,
Aşıklar dizilirdi parke döşeli mahalle yokuşunda,
Hızlı yürüsen birkaç adım belki,
Ama onlar için yolun sonu belirsiz,
Belkide sessizliğin cazibesiydi onları çeken,
Belkide yol boyunca uzayan ağaçlardı,
Yada mahalle manavıydı,kurumasın diye umutla sulayan,
Hepsi bizim mahallede buluşurdu,akşamcı yokuşu.
Sabah kuş sesiyle uyanırdık,
Derken sütçü nine çalardı kapımızı,
Yaşlı, buğulu sesiyle süüüüt diye bağırırdı.
Mahşere karışırdık çocuk sesleriyle,
Top koşuşturup stres atardık aklımızca,
Sonu yorgunluk,gelecekten habersizce.
Sonra yaşlı bakkalın keyif çayına takılırdık,
Yorgunluk atıp keyif çatacaktı aklınca,
Camlara taş atıp keyif alırdık çocukca,
Yapmayın çocuklar döverim derdi hep,
Aslında bizi çok severdi,
Biz olmasaydık elma şekerlerini kim alırdı,
Para kazanırmıydı bilmem ama,çoğunu biz yerdik,
Ta ozaman başlamıştı çocukca sevdalar,
Okul çıkışı yolunu gözlerdim,
Seni görmek için manav amcaya çok su taşıdım,
Derken okul zili çalardı,ben sana bakardım utanmaklı.
Yanıma gelsen ne söylerdim bilmiyorum ama,
İçimde hep sana yazdım bu şiirleri,
Okumak nasip olmadı ama bak şimdi yazıyorum.
İşte sana aşkım orda başlamıştı,Akşamcı yokuşunda.
Bizim mahalle değişmişmi sence,sen neredesin ?
Çocuklar eskisi gib top oynamıyor,yol ortasında,
Bakkal amca yerinde yok !manav amcadamı taşındı buradan ?
Herşey ne kadarda değişmiş,burda dursam sen çıkarmısın karşıma,
Yoksa yolunu gözlediğim okuldan sendemi mezun oldun ?
Zamanmı geç oldu ? Benmi geç ? bilmiyorum,
Şimdi okadar yanlızki bizim mahalle sen yoksun diye.

   Kadir YILMAZ

 SENSİZLİĞİ YAŞIYORUM

Sensizliği yaşıyorum sözlerinde,
Bırak benlerin,unut benlerin,yeter artıkların,
Şiirlerime konu,bestelerime nağme oldu,
Seni anıyorum  titremekli duyabilirmisin sesimi,
Gün seni benden çalarken,rüzgara üfledim saçına dokunsun diye,
Seni soluyorum ciğerlerimin ta içine,
Nefes alırken güzel,verirken çıkacaksın korkusuyla içimden,
Vazgeçtim be nefes almaktan.
Bazen gülüşün geliyor aklıma,
Kahveme şeker atmışlar ne saçma,
Sen varken şekere ne gerek var anlamadım,
Kahveme şeker ben seni tadıyorum.
Moralim bozulduğunda dizine yatıp seni düşlerdim,
İnsan yanındaykende özlermiş derleri inanmazdım,
Saçına dokunurken ben sana hasret,
Bu kocaman boşlukta seni özlüyorum.
Sana geleceğim hayaliyle sabahları iplerdim,
Ne olurdu sanki gece hiç olmasaydı,
Sabah olacakmı korkusuyla yaşamasaydım,
Varsın güneş batmasın,gündüzlerde ben seni yaşıyorum.
Uykuya inat hep sana uyandım geceleri,
Sensizlik canımı yakıyor,içim acıyor,
Ağlamaklı gözlerimde yaş oldum sana akıyorum,
Uzansan dokunabilirmisin,ben sana ağlıyorum.
Şiir yazmak istedim hep içimden,
Bayağı yazmışım ama senin isminden başka şey yok,
Ben şiir yazmayı bilmiyormuyum sence ?
Sözlerim hep sen oldun,ben seni yazıyorum.

                                                         Kadir YILMAZ