Şirketimi nasıl altüst edebilirsin
5 Mayıs, 2008 Pazartesi Etiketler : başarının sırrı kariyer insan kaynaklari kişisel gelişim viyon kariyer güven motivasyon yönetim duygusal zeka | İhbar Et
(0 Oy, 5 üzerinden 0 puan )
Oyunuz Gönderiliyor ...Bugün hayatımın en duygusal anlarından birini yaşadım. Avusturya Lisesi’nden mezun oluşumun 25.yili kutlamaları vardı. Eşim ve çocuklarımla 27 Nisan Pazar günü yıllar önce okumuş olduğum okulumu tekrar ziyaret ettim. 25inci, 40ıncı ve 50inci yıl mezunları her yıl biraraya gelerek okuldan diploma alırlar. Törenden iki saat önce her zamanki gibi spor salonuna gitmiştim. Spor yaparken aklıma birçok düşünce geldi. “Taner” dedim “sen bir konuşma yapmak zorundasın.” Konuşmanın başlıklarını spordan sonra ufak bir kağıda yazdım. Okula vardığımda halen kararsızdım. Konuşma yapmalı mıydım? Sınıf başkanımımız Murat Yasa çok güzel bir konuşma yaptı. Bundan sonra tek tek isimler söyleniyor ve sahneye davet ediliyorduk. Sıra bana geldiğinde sahneye çıkdığımda, karar vermiştim. Okul Müdürü’nden izin istedim ve ufak bir teşekkür konuşması yaptım.
Çocuklarım bu konuşmayı yaptığım sırada annelerinin gözünün dolduğunu bana söylediler. Eşim böyle anlarda hep ağlardı. Ben ağlamanın zayıflık göstergesi olduğunu düşündüğüm için eşimin ağlamasını her zaman kıskanmışımdır. Duyguları doya doya yaşamak. Ben o kadar kontrolü bırakamıyordum. Kendime göre duygusaldım. Ama eşim benden kesinlikle farklıydı !
Bu hafta sonu bir kitap satın aldım. Ölmeden önce keşfetmeniz gereke 5 sır. İlgimi çekmişti. Kitapta en önemli iki noktanın altı çizliyordu. Mutlu olmak ve hayatının anlamını bulmak insanların hayattaki en büyük iki hedefiydi. Ben her ikisinide sürekli yaşıyordum. Hayatımda sürekli mutluydum. Hayatın anlamı ise bana göre sevgiydi. Bunu da bana annem öğretmişti.
Her ne kadar okuduğum yüzlerce kitap bana aynı şeyi söyledi ise de arkadaşlarım beni hep yüzümdeki o gülümseme ile hatırlıyorlardı. Taner, sen hep gülümsersin. Yüzünden gülümseme hiç eksilmez derlerdi.
Okuldan mezun olalı 25 yıl zaman geçmişti. Yazıyı yazdığım bu akşam, o kadar eğlendimki. Doya doya dans etmiştim, hep birlikte şarkı söylemiştik. Sevdiğim takım Galatasaray Fenerbahçe’yi yenmişti. 25. yılı Reina’da kutladık. Klübün sahibi Galatasaraylı olması sebebiyle bütün gece Galatarasaray şarkıları çaldı. Dans edip,doyasıya eğlendik. Bu yakın dostlarımla tam 25 yıl görüşmemiştik, ama samimiyetimizden, doğallığımızdan hiç bir şey kaybetmemiştik. Benim için 25 sene sonrasında hiç değişmeyen kişilerin başında geldiğim sürekli söylendi. Bunun sırrı neydi ? İyi yaşamam, mükemmel bir eşe ve çocuklara sahip olmam, mükemmel bir anne ve babaya sahip olmam, şanslı olmam mı ? Hepsi olabilirdi.. Ben size sırrımı söyleyim. Dünyada birçok kitap yazılıyor, hepsi milyonlarsa kopya satıyor. Size sırlarını anlatıyorlar. Ben size sırrı mı söyleyim mi?
Benim sırrım çok basit, kendimi sevmem ! O kadar basit ..
Bu akşam bir çok dostumla konuştum. Hepsi kendilerine göre sırlarını benle paylaşıyorlardı. Hepsi benim için gerçek bir dosttu. Her zaman söylerim, hayatta lise dostluğunun yerini hiç bir şey alamaz diye.
Bu akşamdan aklımda kalan en önemli söyleşi buydu !
Önemli bir şirketin patronu olan arkadaşım bana bir hikaye anlattı. Dünyanın önde gelen bir şirketin patronu işe alma sırasında işe alacağı elemanlara şu soruyu soruyormuş : “ How can you fuck up my company?” (Benim şirketimi nasıl altüst edersin?”)
Dünya değişiyor. Çalışanların beklentilerini karşılamak zor. Çok kuralcı olmak çalışanları mutsuz ediyor. Elemanların yaratıcı olmasını istiyorsanız, bırakın yaratsınlar. Bu soru beni derinden etkiledi.
Sorunun cevabını doğru bilen kişi şirketin standartlarının üzerinde bilgiye sahip olmalı. Aksi takdirde şirketin altında ezilir ve sıradan bir kişi olur. Bu sorunun cevabını bilen kişi şirketi ileri taşır.
Günümüzde sıra dışı olmak gerekiyor. Sıradan kişiler şirketi ileri taşıyamıyor. Ben hep sıra dışı biri oldum. Hep eleştirildim ama sevildim. Sıradışı olmak gibi amacım yoktu. Tek amacım vardı, mutlu olmak, doğal olmak ve yüzümden gülümsemin eksilmemesi.
Patronlar sıradan düşünen insanları istemiyorlar. Şirketlerini ileri taşıyan kişeleri arıyorlar. Ne kadar garip de olsa . Mutteşem bir soru “ How can you fuck up my company? “ Cevabınız yoksa. Böyle bir şirket bulana kadar yeni işinizi seçmeyin !
Sevgilerimle,
