ÇIĞLIKLARIM,SESSİZLİĞİMDE GİZLİDİR..

Böylesi bir durumda söze nasıl başlanır bilememin acısı içinde paylaşıyorum duygularımı…

28 Mart 2007 - saat 09.30
Ne desem ki…Annemden bile önce tanıdığım, hayatımın en tatlı pamuk şekeri "canım anneannem" hayata gözlerini kapadı..yada yalan dünyadan gerçek hayata gözlerini açtı mı demeliyim bilmiyorum.sadece onunla aynı mekanda bulunamamanın acısını yaşıyor yüreğim.
klavye üzerinde dans eden parmaklarım uyuşuk,tembel ve çalışmıyor eskisi gibi.gönlüm buruk,pırıl pırıl bakan gözlerimi buğular teslim aldı,kalbimse….sorma ne olur anneannem ..sen gittiğinden beri ince ince sızlıyor..ve ben ,
bir buna birde halen gözyaşlarıma engel olamıyorum..
biliyorum ki dilinden zikrini düşürmediğin,ve hepimizden çok sevdiğin ALLAH’a kavuştun ..mutlusun,kimsenin olmadığı kadar…ama bana verdiğin sözünü tutmadan gittiğin için kırgınım sana…
ne demiştik hani..
önce "yavrum sen misin" diyecektin ?sarılacaktım sana incitmekten korkarak..sonra o boncuk mavisi gözlerine bakacaktım doyasıya..yılların izini çizgi çizgi taşıyan o pamuk yanağına özlem dolu küçük ama sıcacık bir buse konduracaktım..ellerini tutup şehadet getirecektim seni uğurlamanın hem hazzını,hem acısını yaşayarak..sonra sen tekrar edecektin ardım sıra…
bize son vedanda,gerçek aleme ilk merhabanda yanında olacaktım..içim şimdiki kadar acımayacaktı o zaman…
yenik düştüm anneanne…yokluğuna,gideceğine ve özlemine kendimi o kadar alıştırmama rağmen…başaramadım…ben sensizliğe yenik düştüm…
kalbim ıssız bir rıhtım yeri ,fırtınada yok olmamak için sağlam ve kuvvetli bir liman arıyor sığınacak…Allahım ne olur yardım et,üzüntüm içinde boğulmaktan sen koru beni…
Ben kendimi bildim bileli yanımızda oldun..erinmedin,gücenmedin baktın,büyüttün..her zor anda sığındığımız sarsılmaz kalemizdin…her an aklımda,dilimde ve duamdasın..inan ki anneannem sen ölmedin….
yine evime geldiğimde balkonda beni karşıladığını hayal edicem,soba başında masal anlatmanı özlicem,dizine yatıp nasihatler vermeni arıcam,herkesin beni sen gibi sevmesini ve anlamasını isticem…
hiç biri olmayacak..biliyorum…
anneme bana verilmek üzere teslim ettiğin tesbihin elimde,dualar ediyorum Rabbime…kızma ne olur anneannem, her namazdan sonra daha bir sokuluyor hasretin gönlüme…
içimdeki duyguları anlatmaya kelimeler bulamıyorum….
Cennet annesi olursun inşallah pamuğum….
Seni çok ama çok seviyorum…

Not : Canımın içi mekan değiştirdikten,ben kendime geldikten sonra yazdığım ilk yazımdı..Paylaşmak istedim…