Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değildi seni gören, yüreğimdi.. Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin, oturdun yüreğime. Bir başka yerde olamazdın zaten. Sen benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın, orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama… O yüreğin gerçek sahibiydin…
Kendime bile dar gelirken, içinde herkesin yer aldığı bir hayatın sahibiydim artık. En çok kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile seni düşünmek yetti bana.İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm.. Beni öylesine güldüren senin sevgindi. Ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle. Her şeye rağmen sevdim seni… Güçlüydüm ve aşamayacağım hiç bir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim..
Ulaşmak istediğim en son noktaydın. Ve ben o noktaya ulaşmak için herşeyi yok edebilirdim.Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaştığımda ise sakin bir göle dönüşürdüm ve o göle sadece sen girebilirdin.
Sevdim seni ve hayrandım da sana. Her halin çekti beni. Duruşunu, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, sitemlerini, korkularını sevdim. Sesini de sevdim, suskunluğunu da, olgunluğunu da sevdim. Seni ve doyumsuz sevdanı… Uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadığım çoğu zaman sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni tarif edecek kadar derin değildi..
Seni severken yorulmadım, çünkü sen yaşam kaynağımdın. Hergün yenilendim, seninle çoğaldım, büyüdüm.. Eksik kalan neyin varsa tamamladım seninle. Ölmeyecektim, çünkü;                              

SEN ÖLMEZLİĞİN TA KENDİSİYDİN … !!!