İçten Hiçe // Soner Engür - Şiir

yüreğimin terkedilmiş bir mahallesinde
yıkılmış direklerin üzerine oturan
bir kız çocuğu
elinde bez bebekli bir kız çocuğu ağlıyor..
o ağladıkça içi burkuluyor rüzgarın
uzaktan
bir ağacın arkasından
görüyorum kız çocuğunu
görüyorum etrafına bakan o çaresiz
o örgülü
o tozlu
saçlarını..

karşısına çıkacak gücüm yok
ağlayamam onunla
alıp onu
bu yıkık şehirden başka gidecek hiç bir yerim yok..
ama o ağladıkça içi burkuluyor kararsızlığın

belki yıllar geçmişti
bilemem
dinmeyen gözyaşlarının o derin yarası
göğsüme ‘dünyanın en iyisinin’  hançer vurması gibi
o ağladıkça canı çıkıyor insanlığın

burası ‘yüreğim’
bir kız çocuğu ağlıyor..
o ağladıkça paramparça oluyor ‘kalbim’