İçten Hiçe // Soner Engür - Şiir

Devamı için tıklayın »

Devamı için tıklayın »

yüreğimin terkedilmiş bir mahallesinde
yıkılmış direklerin üzerine oturan
bir kız çocuğu
elinde bez bebekli bir kız çocuğu ağlıyor..
o ağladıkça içi burkuluyor rüzgarın
uzaktan
bir ağacın arkasından
görüyorum kız çocuğunu
görüyorum etrafına bakan o çaresiz
o örgülü
o tozlu
saçlarını..

karşısına çıkacak gücüm yok
ağlayamam onunla
alıp onu
bu yıkık şehirden başka gidecek hiç bir yerim yok..
ama o ağladıkça içi burkuluyor kararsızlığın

belki yıllar geçmişti
bilemem
dinmeyen gözyaşlarının o derin yarası
göğsüme ‘dünyanın en iyisinin’  hançer vurması gibi
o ağladıkça canı çıkıyor insanlığın

burası ‘yüreğim’
bir kız çocuğu ağlıyor..
o ağladıkça paramparça oluyor ‘kalbim’

çok gün
bir ayrılık
epey gündüz geçti
birazda karanlık

üstümüzü yırttıkça takıldığımız
diken sevdalar
beyaz giydik, kir
siyah giydik, kör
ölmedikçe, nankör

her şey eskir
ilk önce adın
sonra
ne varsa sakındığın
bir kutuda sakladığın
anıların
işte o zaman
daha anlaşılır konuşur
karanlığın

büyüyor telaşım
üzerime geliyor katillerim

hoşgeldin yanlızlığım
biliyor musun?
bir an tereddüt ettim.
hani bir an
geç kalacaksın sandım-
-da yanıldım

hadi gel
otur şöyle
soluklan biraz daha
-epey vaktimiz var-
konuşuruz nasılsa

Ve yüreğime
bir işgal
gibi
girip
geleceğime tecavüz eden
bu tedavisiz yara
bu kanlı balta
soğuyor
ve belirgin bir siyah
parmak uçlarımı kemiriyor
tepkisizim!
dokunmak bana uzak
dokunma, uzak.
Nerede?
İklimlerim!
Nerede?
dizlerime düşen o sarı yaprak
bu esaret
bu itaatkar uşak!
Çıldırıyorum

Kaçışın
Haydi durmayın
“Hayal kuranlar”
Sona eriyor
Bu kirli yeryüzü
Bu kanlı tuzak
Eriyor ve gülümsüyor
uykulara saklanmış
Bütün inançlar…
Ve beynime
Bir ihlal
Gibi
Sokuluyor
Sanrılar…

İndim derinliğine
İndim yamaçlara
uçurumlara indim de
Seslendim
Ses, gittikçe uzak
Gittikçe boğuk, niye?

Kayalardan eşelenerek yuvarlandım da
Bir cep kadar küçük bir yere düştüm
belki de bi kovuk.
Aşağısı uçurum. Bakma!
Aşağısı uçurum, bakmadım.

Kanat kanat kuşlar birikti gözlerime
Gökte bir cümbüş, bir panayır neşesi
Kendini güldüren soytarı bulutlar
Sarhoş dağ doruklarına uzanmış
Rüzgarla cilveleşiyorlar

Kaldığım yer, yerden uzak bir yer
Durduğum yada mecburluğum bu bir oturumluk yer
Ama aşağısı hala uçurum.Bakma!

Hey! Sesimden çoğalan sesimi kulaklarında duyanlar
Hey! Rüzgarlarla yatan ahlaksız bulutlar
Aşağısı uçurum.Bakmayın!
Ben bakmasam da biliyorum.
Düştüm de gördüm bir kayanın kaderini
Gördüm bir yamaç ağacının köklerini
En üsteydim, aşağısı uçurumdu
Şimdi bilmem neresindeyim bu yamacın
Düştüm. Kaldım. Durdum.
Kimseler yok!
Bir cümbüşte tüm evren
Bakın bakın işte o kuşlar
Oradan geliyorlar
Hey! Kanat sesi kuşları
Ama sesim yetişmiyor ki
Aşağısı uçurumken…

I                                                                                                                                                                                                   tükeniş
kaçınılmaz gidiş.
söylediklerim mi
söylemediklerim mi?
gerçek olan?
kandıran?

III
yine aynı yerdeyiz
bir arpa belki
belki bir mercimek tanesi çırpışınıydı bütün bu koşuşturmaca
şu adam
bu kadın 
o gün
bütün çabalar
işaret edilebilir kaldıkça
bütün çabalar
sana
bana
ona

IV
tükeniş
ışıklar yanar eksi soğuklara
sapsarı soğuk et
yok hissediş
benimle her şey ama her şey
burada biter

sen                                                                                                                                                                                                                elini çektiğinde
topallayan ömrümden
çamurların içine
düşmek daha acı şimdi

yoksun
isli sessizlik
gri hücre