eLveDa

Ben seni öyle ilahi bir aşkla seviyorum ki anlatmaya kalksam, kelimelere döksem ifade edememekten korkuyorum… Ya da dile dökülenin basitleşmesinden… Ben eğer becerebilsem parmaklarımla kaburgalarımı ayırıp seni içimdeki buğuda saklarım… Uykunun en derin yerinde birden uyanınca seni yanımda görmek, pişirdiklerimin güzel olduklarını gözlerinden okumak, kış gecesinde söylenmeden patlatılmış mısırı paylaşmak, televizyondaki filmi seyretmek için demlenmiş çayı birlikte içmek, hastalıklarda sevgiyle sıkılmış limonata içirmek, kahvenin telvesinde yazanları birlikte yaşamak, sabahın kör saatinde çıplak denize girmek, emanet alınmış bir motorsikletle gezintiler yapmak, sırtıma dolanmış kollarınla güneşi batırmak, bizim batırdığımız güneşin doğduğu ülkedeki insanların hayatları hakkında abuk hikayeler uydurmak, bozuk musluk yüzünden kavga etmek, ne kadar rahat adamsın ne kadar telaşlı kadınsınlarla başlayan cümlelerle tartışmak… Hayatı, hayatın getirdiklerinin tümünü seninle paylaşmak… Bugün seni çok ama çok özledim de söylemek istemedim… Hani geçen akşam trafik kazası yüzünden ölmüş birini görmüştük… Üzerini örtmüşlerdi de sadece ayakkabıları görünüyordu… Ben çok etkilenmiştim de sen “adamı tanımıyorsun bile” diyerek etkilenmemin sebebini anlamamıştın… İlk düşündüğüm hayatın çok mu değerli olduğu yoksa düşünmeye değmeyecek kadar basit mi olduğu hakkında aklım karışmıştı… Ne zaman ölümle karşılaşsam aynı karmaşık duyguları hissederim zaten de sevince insanın içi daha çok acıyor… Öleni tanıman gerekmiyor ölüm karşısında… Orada yatan sende olabilirdin bende… Sen olduğunu  düşünmek bile istemiyorum… Kendimi öldükten sonra düşünemeyeceğime göre sana acı çektirmek istemiyorum… Eee diyeceksin… Eee si ölüm var, eve gitme süresince bile ertelenemiyor seni yolun ortasında yakalayıveriyor ve bulduğu yerde götürüyor… Bu yol kıyısında bize göre zamansız bir kaza olabilir, deniz gezmesinde söylenenler söylenmeden gelebilir, yaşanacakları beklemeden de… Yaşamak istediklerini söylemeden… Bir akşam denizden dönerken aynı duygu karmaşasını hissederek, sana telefon açıp “Hayatı benimle paylaşır mısın” diye sormuştum… Güzel şeyler söyledin de hala net bir cevap alabilmiş değilim artık hiçbirşey sormuyorum, soramıyorum… Sende unuttum zannediyorsun herhalde…. Artık çok özlediğimde bile özlediğimi bu yüzden söyleyemiyorum… Cevapsız sorular varsa ortalıklarda, çaresizce beklemekten başka ne yapabilirsin ki… ben de yine o çaresizce bekleyişi yaşıyorum sevgilim…
Bugün seni çook özledim de yinede söylemedim bu yüzden… Orada yatan bende olabilirdim… Bırak işlerini de ben söylemeden kendin gel…

BEN SENİ ÇOK ÖZLEDİM, ÖZLÜYORUM, VE ÖZLEYECEĞİM………………………

BEN SENİ ÇOK SEVDİM, SEVİYORUM, VE SEVECEĞİM…………………………..