SOYKIRIM MÜZESİ

Lise son sınıf öğrencisi sevgili Yunanlı gençlerimize benden iki tüyo.
Bitirme sınavlarında en az üç soru Pontus’tan. Beş soru da Anadolu’daki turizm hareketlerinden. Hani, tarihi yerleri gezen Yunanlı turistlere 1922 yılında zorunlu olarak öğretilen yüzme dersleri var ya, işte tam oradan. Bu dersleri anlata anlata bitiremiyor, üstüne üstlük bir de her 14 Eylül’de şükranla yad ediyorlar. Ne de olsa dokuz yıldızlı otel hizmeti vermişiz adamlara. Bu kadarcık övgü de hakkımızdır herhalde…

Oldum olası düşünür, ama bulamam. Bir bulsam ben de “Evraka” diyeceğim Arşimed gibi. Bu adamlar ne zaman çalışırlar?
Cevabı bilen ya da kulaktan dolma duyan birileri var mı acaba?
Yılın ilk gününden son gününe kadar bir şeyler bulup kötü Türkler’in zavallı Yunanlılar’a gösterdikleri hoşgörü mezalimini, buna karşın kendilerinin de himayesiz Türkler’i nasıl yok ettiklerini büyük bir zevkle anıyor, kutluyor sonra yeniden dönüp kutluyor ve anıyorlar.
Pardon pardon pardon, çalışmazlar tabii…
Onların yerine her dakika tam kadro çalışan; Cennet’in yolunun vaaz dinlemekten geçtiğine inanan süper zeki hümanist Avrupa, şu sıralar ihaleyi başkasına yıktığı için oldukça rahat görünen Amerika, ebedi dostları Rusya, islâm adını taşıyan birçok ülke ve içimizdeki “Yunan aşıkları” var.
Keyfe bak, tüm yıl tam pansiyon tatil. Uzo eşliğinde işveren havası…
Dünyayı koşmuşlar işe; kendi yaptıklarıysa her gün bir anma, her gün bir kutlama!
Hani her gün bayram yapan birileri var ya, tıpkı onlar gibi.
Şen, şakrak ama bizler için temcit pilavı kıvamında…

Yöntemlerinin ahlâksızlık olduğunu bir kenara bırakarak bir itirafta bulunmak istiyorum. Oldum olası içten içe taktir ettim şu Yunanlılar’ı…
Koskoca Doğu Roma’ya sahip çıktılar, Anadolu tanrılarını kendilerine mal ettiler, Anadolu uygarlıkları biziz dediler, hiçbir zaman onların olmayan Kıbrıs’ı üçte ikilik başarı oranı tutturarak rakkase İngilizler’in oyunlarıyla soykırım da uygulayarak tam tabiriyle cebellezi ettiler. Ege Denizi’ni hem çarpıtılmış tarihte hem günümüzde Yunan Denizi yaptılar. Faşizm sevdalısı İtalyanlar’ın Osmanlı’dan tırtıkladığı Ege Adaları’nı yine onların suç ortaklığı sayesinde çaldılar. Bitmedi; cinlikle parlayan zekâlarıyla Yunanistan, Anadolu, Batı Trakya, Girit, Rodos ve Ege Adaları’nda Türkler’e soykırım uyguladılar.
Hem de ne cinlikle! Bir taraftan Türkler’i kesiyor, diğer taraftan da daha ellerindeki kan yere damlamadan ölümcül çığlıklar atıyorlardı. “İmdat Türkler bizi kesiyor.”
Bununla da yetinmediler. Soykırım anma günleri yaptılar. Hiç bıkmadan dünyanın gündemine yalan kazıkları çaktılar da çaktılar. Sonunda da zafere erdiler.
Ermeni çömezleri de aynı paralelde koştular hocalarıyla.

Propagandalar o kadar etkiliydi ki aşağıda örnek olarak verdiğim ve ömründe belki de bir tek Türk görmemiş olan Amerikalı senatör Lodge “Türkler, halkı ve komşuları için bir belâ, musibet ülkesi ve savaş makinesi”, İngiliz siyasetçi Hohler’se “Kendisini bile yönetmekten aciz, İstanbul’daki mevcudiyeti Doğu Avrupa’nın havasını zehirleyen, her tarafa sahtekârlık, perişanlık ve kötü yönetim saçan” ifadeleriyle etkileyici biçimde Türkiye’yi aşağıladıkça aşağıladılar.
Bizse şu an olduğu gibi bu davranışları alt edecek beceriyi gösteremedik. Beceriksizliğimizi, “Biz yüce gönüllüyüz”, “Güneş balçıkla sıvanmaz” teraneleriyle saklamaya çalıştık. Kimden derseniz, yalnız kendi milletimizden.
Çünkü tüm dünya, siyasetten nasiplenmediğimizi çok iyi bilir ve bize karşı rahatça uygular bu bilgiyi.
“Biz gerçekten yüce gönüllü müyüz, yoksa son ana kadar ortaya çıkmaktan kaçtığımız için mi tüm bunlar başımıza geliyor?” diye düşünenlereyse tek bir cevap var.
Uluslararası ilişkilerde yüce gönüllülük ya ahmaklığın ya işbirlikçiliğin ya da zayıflığın gizlenmiş halinden başka nedir ki?

“Yunanistan uygarlığın beşiğidir” hastalığını da yabana atmayalım. Kendi tarihimizi bile yabancı tarihçilerden aktarma heveslisi tarihçilerimizin büyük çoğunluğunun da bu konuda başı çektiğini unutmadan…

Tam burada sorulmamış önemli bir soru çıkıyor su üstüne.
Osmanlı’nın içindeki yabancı unsurlara gösterdiği hoşgörü yanlış mıydı?
Bu konu, az önce bahsettiğim uluslararası ilişkilerdeki hoşgörü safsatasından çok farklı. Gerek gerçek Türkler’in töreleri, gerekse dinimizin emirleri bu hoşgörünün uygulanmasının doğru olduğunu söylüyor. Bu törelerin, töre adı altında klan ilkelliğiyle işlenen çıkar ve kin cinayetleriyle isim benzerliğinden başka hiçbir yakınlığı olmadığını peşinen hatırlatayım. İyi de Avrupa, hattâ Arap Ülkeleri’nin psikolojik baskılar veya silah zoruyla asimile ettiği Türkler için ne demeli?
Bir yanda hoşgörüsü yüce bir ulus, öte yandaysa ilkelliği yaşam felsefesi yapmış tiran uluslar. Çoğu da “En uygar benim, başka en uygar yok” şaklabanlığında.
Yöneticilerimize, yönetmeye aday olanlara, aydın olması gerekenlere bakıyorum da hâlâ bir şeyler öğrenememişler etkin olmak adına…
Hâller böyle olunca, geçmişi üst üste koyup başa gelecekleri bulmak kolay gelir insana…

Sanmayın ki batı çok uygar, batının kamuoyu çok aydın.
En boş, en cahil insanlar batıda yaşamakta.
Çoğu Türkiye’nin haritadaki yerini bile bilmez, inanın!
Çoğu Türkiye’nin idare şeklini bile bilmez, inanın!
Eğer, yaşanan birkaç büyük sportif başarımız olmasaydı istisnaları unutmadan hepsi dememiz bile mümkündü buna. Türk Okulları’nda yetişenlerin tırnağı bile olamaz çoğu. Hem de bugünkü bozuk eğitim sistemimize rağmen görünen, saptanan bu…

Batılılar öyle sanıldığı gibi belgeye dayanmaz kanı sahibi olmak için. Televizyon, gazete, roman, önüne ne koyarsa alır, hıfzeder, inanır ona. Yeter ki iki, üç ayrı yerde çıksın karşısına. Bir kez inansın, dönmesi zordur o inançtan. Genelde bu işin aslı nedir diye araştıran, bir elin parmaklarından azdır. Önüne her konulanı hazmedenlerin çokluğuysa bırakın onların seslerini, nefes alışlarını bile örter arsızca.

Ama, Ermeniler dendimi akan sular durur.
Ermeni her yerdedir. Amerika Kıtası’nın her yerinde, Avrupa’nın, Asya’nın, Afrika’nın her yerinde…
Nüfuslarının üç, beş kişi olmasının da önemi yoktur. Çünkü gittikleri her yerde hemen kültür ve sanat dernekleri kurar, hemen kamuoyu oluşturmaya başlar, hemen Türkiye’yi mahkûm ettirecek propagandalarla etkileyecekleri cahil ama etkin zümreye ulaşmayı bilirler.
Türkiye lehindeki her fikri, her sözü, her hareketi acımasızca ezer, geri döndürür ve bundan faydalanmasını iyi bilirler.
Etrafımızdaki çemberi daraltıp, bizi sıkmakla meşguller şimdi.

Nazi Almanyası’nın kendine özgü felsefesiyle Almanlar’ı etkilediği dönemde fikri gelişmesini yaşayan bir papaz, dünyasal bir dinin başkanı seçildi. Şahsen kendisinden, insanlık ve dini değerlerin yükselişi açısından hiçbir beklentim yok. Yeni Papa, Türk düşmanı olduğunu defalarca ve açıkça ifade etmekten hiç kaçmadı. Papa oluşundaki en büyük etkenlerden birisi de bu desem çok mu abartırım acaba? Allah’ın yarattığı kullara düşman bir dini lider… Siz olsanız ne düşünürdünüz?
Din kitaplarını elleriyle yazan, Allah’ın gönderdiği bir kitabı binlere, sonra o binleri kafalarına göre dörde indiren, engizisyon kıyımını oluşturan, kendi peygamberlerinin ölümünde kullanılan cinayet aletini kutsal sayıp kiliselerinde, şapellerinde, evlerinde, üstlerinde taşıyanlardan ne beklersiniz ki? Siz ananızın, babanızın ölümünde kullanılan nesneyi evinizde, üstünüzde taşıyabilir, onu ibadet aracı olarak kullanabilir misiniz?
Kendi peygamberlerine tanrılık vasfı yükleyerek Allah’ın birliğine karşı gelen bir dinde kalmayı inatla sürdürmeleri bir yana, misyonerlik faaliyetleriyle birçok zavallının da ebedi hayatıyla oynayan bu insanlardan ne umulur ki? İdrak ve ilahi zekâları konusunda yorum yapmaktan hicap duyacağım bu insanlar; oluşturdukları dinden sıyrılıp, insanlığın tümünü kurtarmak için gönderilen son ve gerçek dini hâlâ reddetmiyorlar mı? Gerçeği algılamadan bu denli yoksun o insanların; el altından da olsa dini kullanarak Türkiye´yi sıkıştırmaya kalkmasını beklemek ve bu konuda tedbir alınmasını istemek komplo teorilerinden sayılmaz sanırım.

Çok sayıda ülkenin parlamentosunda aleyhimize oluşturulan hava, hacıyatmaz gibi engellenemeden ayaklanmış karar sırasındaki yerine yürüyor.
Ermeniler’in Türkler’e uyguladığı soykırım sırasında Osmanlı Ordusu’nu yöneten Almanlar’ın bugünkü kuşakları, yani Nazizm’in yeşerdiği ve hâlâ "Neo" başlığı takılarak yaşadığı ülkenin insanları bile, değişen çıkarlarının alçaltıcı açgözlülüğüyle iftira kampanyasında ön sıralara çıkma yarışında.

Buraya kadar yazdıklarımda bir yanlış varsa uyarın lütfen.
Özetlersek…
Uygarlığının maddesel tüm alanlarda yaşadığı yükselişe rağmen batılı; cahil, bağnaz, çıkarcı, egoist ve ne yaratıcı ne de onun kulları önünde alçalmaktan korkmayan bir yapıda.
Yani en tehlikeli türün; yani insanın, en korkulan, en fazla tehlike saçan türü…

Türk Diasporası’ndan söz etmekten bilerek kaçındığımın farkındasınızdır sanırım. Çok mecbur olmadıktan sonra dokunmam bile onlara. Çünkü onların çoğu ülkelerini düşünmekten çok uzak, hatta Türkiye’nin karalama kampanyalarının aranan oyuncaklarıdır gittikleri yerlerde. Bırakın Türkiye lehinde ses getirecek kamuoyu oluşturmayı, çıkar kavgalarıyla birbirlerinin gözünü çıkarma kavgasıdır yaşadıkları. Geri kalanlarsa birleşip “Ortak Ses” oluşturmaktan korkar ve sinerek susarlar. Çünkü bilirler ki başlarına bir şey gelse yardımlarına koşacak kimse yoktur etraflarında. Bir Allah’ın kulu çıkıp şu Ermeniler’le bizimkiler diyebileceğimiz insanları aynı anda incelese, ne demek istediğim daha net görülecektir mutlaka.
Üstelik inanın, nüfus olarak bizimkilerden fazla da değiller.
Yalnız onlar ortak, bizimkilerse korkak, tekil ve oynak hareket ederler. Göreceksiniz, bu 25 Nisan´da da ses getirecek bir eylem çıkmayacak bizimkilerden.

Aslında yurt dışına çıkmamıza da gerek yok.
Ataları; belki de dedesi, ninesi, amcası, teyzesi, halası Ermeniler’ce kesilmiş Kürt Kökenli bazı vatandaşlarımızın söylemlerini tekrar inceleyin yeter. Söyleyenlerin yalancısıyım. Başka bir dönemin uzmanı olduğu belirtilen, buna rağmen araştırma ve inceleme yapmaya gerek görmeden keşfettiği yeni bir metotla farklı bir çağın olaylarına hüküm giydiren Sabancı Üniversitesi Tarih Öğretmeni Halil Berktay’ı dinleseniz yeter. Yazdıklarının okunması eziyet veren; ama iyi bir reklam furyasıyla kitapçı vitrinlerinde ışık, evlerdeki kitaplıklardaysa el değmediği için küf kokuları saçan Orhan Pamuk gibi yazıcıları hatırlayın yeter.

Kısaca; bizim beceremediğimiz her şeyi Ermeniler kolayca beceriyor. Çünkü yıllarını vermişler bu işe. Bizim de onlar gibi zamana sığınmamız ve önümüze çıkan her anı akıllıca kullanmak zorunda olmamız kafalarımıza dank etmedi mi hâlâ?

Aşağıda alıntı yaparak birkaç satırını sunduğum “Bir Çağrı, Ermeni Soykırımı’nı Anıtlarla Analım” yazısındaki gibi bir kampanya başlatsak, bu ülke toprakları içinde yaşayan herkes de buna katılsa fena mı olur?

´*` [Soykırım işlenen her yere, her kente, her köye birer anıt dikelim.
İş bununla kalmasın. İl, ilçe, köy, plaj, ören yeri, tarihi bölge, rafting merkezi, kayak merkezi demeden tüm turistik yerleri de bu anıtlarla dolduralım. Anıt yerleri için, turistin en fazla geleceği noktalar bulunarak seçilsin. Efes’te Meryem Anamız’ın evinin bulunduğu yeri, Akdamar Adası’nı, Ani’yi bu işin dışında tutmayalım. Bunlar için fazla para gideceğini de sanmam. Biraz beton, biraz demirle, birkaç candan sanatçı, birkaç sponsorla biter bu iş…
Kısa zamanda etki altına alınabilecek kaç nesil oluşur bilir misiniz?
Şuna inanın, bu işe başladıktan sonraki yirmi yıl içinde, Türkiye’nin doğrularını savunan çok insan göreceksiniz. Zamanında müdahale etmediğimiz için Ermeni İftiraları’nın bugün topladığı taraftar kitlesi gibi…]. Bugünlerde Çanakkale´ye gelecek Anzak Torunları´nı da unutmayalım lütfen.

Tabii sıralanan tedbirler bunlarla da kalmıyor. Bu tedbirler, onların yaygara edebiyatlarına gönderilecek ilk yaygara dalgası. Diğerleri de aynı yazıda sıralanıyor tek tek…

Bu işi Genel Kurmay´a, devlet dairelerine bırakmakla da fazla bir şey kazanamayız. Biliyorsunuz, onların asker ve devlet edebiyatına karşı alerjileri var. Okumuyorlar bile. Tüm sivil toplum örgütleriyle üstlerine gitmeliyiz. Önce yanlış yönlendirilen, yönlendirme ne kelime yanlış güdülen kamuoylarını aydınlatıp, doğruları öğretmeliyiz onlara. Yani, kendi paralelimizde kamuoyları oluşturmalıyız. Bu çok meşakkatli bir yol. Çünkü batılıların ne kadar bağnaz olduğundan, kafalarına yapışan fikirlerden kurtulmalarının zorluğundan az önce söz etmiştik. Bu çileli yolu denemeye devam ederken yanına çok daha kolay bir yol katmalıyız birlikte… Taze beyinleri ve konu hakkında hiçbir fikri olmayanları doğrularla yıkamaya ne dersiniz?

Aksini yaparsanız, haklı davamızın haksızlığını çıkarcı parlamentolar ve onların üyelerinden oluşan uluslararası kurumlarca geri dönülmez şekilde tescil ettirir, Türkiye’yi aç akbabalarla aç çakalların önüne atmış olursunuz.
Onlar da bunu bekliyorlar, zaten Türkiye’yi mahkûm etmişler soykırımdan.
Akıllı olup bunu tersine çevirmek şart.
İlk yapılacak iş; spor karşılaşmaları dahil her platformda Ermeniler’in yaptığı soykırımı haykırmak, haykırış sesleri silinmeden bu ve diğer yazılarda saydığımız tedbirleri uygulamak.
Hemen bugün, hemen bu saat, hemen bu salise!
Vakit geçirmeden, derhal!