Yıllardır aşk konusunda bir çok şair,aşık şiir yazmış yaşadıklarını yanık bir şeklide dile getirmişlerdir.Yani şunu düşünüyom bu aşk insanlara neden hep hüzün verir,acı verir,sonu hep hüsranla biter.Ne olurdu tam tersi olsaydı sevenler kavuşsaydı dünyanın sonumu gelirdi.Ferhat ile Şirin,Leyla ile Mecnun,Kerem ile Aslı aklıma gelen birkaç örnek sadece.Şunu iyi anladım aşk acısı hiçbişeye benzemiyor.Ben bu duyguyu ilk defa 15 yaşında yaşadım.Çok sevdiğim biri vardı uzun süre gezdik tozduk.Yaşımız küçüktü ama aşkımız çok büyüktü.Nitekim bütün aşklar gibi bizimkide hüsranla ayrılıkla sonuçlandı.Ne mi oldu aşktan sevgiden anlamayan bir hayvan tarafından çocuk yaşta kaçırıldı.O yaşta çocukluğunu  ve hayallerini yaşamadan kendini acımasız hayatın içinde buldu.Bizim aşkımızda diğerleri gibi aynı acı sonu yaşadı malesef.O gün bugün kimseye  aşık olmamak için çaba sarfederim.Gerçi şu an evliyim ama aşık olduğumdan değil aile baskısıyla evlendim.Allahım bütün aşıkları kavuştur sevenleri ayırma.