Ben daima muhaliflerindenim herşeye rağmen sevmenin.
Peki ya bir insan her şeye rağmen sevilebilir mi?
Elbette mümkün bu…
Zaten gerçek anlamda bir sevgiden söz ediliyorsa sevgi sizin koşullandırmalarınıza aldırmaz.
İsteseniz de istemeseniz de seversiniz.
Ama benim karşı olduğum "herşeye rağmen sevgi" söylemini dile getiren insanların böyle bir sevgi ile sevilmek istemeleri ve bir sevgi ile yaklaşmaları insanlara,kendilerine bile yalan söylemeleri,farkında olmadan bu gölge oyununa inanmaları.
Ürkütür bu yüzden "her şeye rağmen sevgi" kavramı beni.Böyle bir sevgiden bahsetmeye başladı mı birileri, "eyvah" derim,"işte yine hem kendi canını hem benim canımı yakacak bir insan." Tabi zamanla edinilen bir izlenimdi bu ve oldukça üzücü.Başkalarının faturaları ödene ödene edinilen bir bilgi birikimi.
Yeryüzünde "rağmen ve daima" sevecek bir insan olmadığına inanmıştım belki de artık.Ta ki belki aylar belki yıllar sürecek bir süreçte bir insan bana hiç bir söylemde bulunmadan "herşeye rağmen sevgi"yi lisan-ı hal ile gösterene kadar.
Onu kızdırsam da üzsem de değişmedi tavırları.Çünkü o benim de en az onun kadar incinebileceğimi,art niyetsiz davrandığımı biliyordu.
Sevgisi bencilce miydi?
Öfkesini sevgisinin önüne almışmıydı?
Ben onu göremeden yaşamanın zor olacağını bile bile un ufak mı etmiştim sevgimi gururumun elinde?
Bir anlamda kendi içindeki canavarla tanışmış,onun neler yapabileceğini bilmiş,onunla baş etmeyi öğrenmişti.Bir anlamda kendi içimdeki canavarla tanışmış,onun neler yapabileceğini bilmiş,onunla baş etmeyi öğrenmiştim.
Beni kızdırsada üzsede değişmedi tavırlarım…
İşte o sevgiyi gördükten sonradır ki, söylemler anlamını yitirdi.Süslü sözler,hitaplar,boş,kuru birer ifadeden öteye geçemedi benim için.Eğer karşımdaki kişinin hali sözünü doğrulamıyorsa güvenimi kaybettim.Denge denilen kavramı öğrendim.Yavrusunu severek öldüren anne ayılar gibi sevmemeyi de.İstikrarsız,sürekli çalkalanan bir ruh hali taşıyan insanlara rağmen bir sevginin asla paylaşılamayacağını da.
En bariz fark ise ben bunları yazarken de bir anlatım zorluğu yaşamam.Çünkü öğrendim ki kendimde sevgiyi bu şekilde anlatmak değil göstermek zorundayım.Asıl olan,bir zamanlar hemen hemen tüm çeşme kitabelerinde yazdığı gibi "Bak şu çeşmeye kurnası var tası yok / Kırma insan kalbini yapacak ustası yok" sözünü kendine düstur edinebilmek…
Ben,koşullu bir sevgiyi savunma ürkekliği gösterdiğim için iki yüzlü saymadım kendimi.Ama "her şey rağmen sevgi"yi ancak yaşadıkça ve yaşattıkça tanımlayabiliyor insan.
"Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var" der ya şair, evet yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var.Sevgi,hele "her şeye rağmen sevgi" asla sözle ifade edilebilen bir şey değil.
Sevgide "rağmen"den bahsedebilmek için yaşamak görmek ve daha önemlisi yaşattıklarıyla bunu insanlara göstermek gerek…
Ey tüm söylemlerden uzak sevgiyi lisan-ı hal ile gösterebilen insan!
Bencil değil sencil sevgiler yeşersin yüreğinde.
Sevgilerle…
