nokta…………….

Çocukken tozpembe bir dünyam vardı,

Hiç hazan bilmezdim, her dem bahardı.

Zaman sessizce su gibi akarken,

Kendi dünyamda şen şakraktım ben.

Tek düşüncem vardı; günü gün etmek

Doğan günü karşılardım gülerek.

Ne geçim derdi, ne elem, ne keder…

Şimdi o günler hep gözümde tüter!

Benden uzaktı çoluk çocuk derdi

Gözüm ağlasa da, gönlüm gülerdi.

Hayallerim sonsuz, âleme sığmaz

Onlarla yaşamak bambaşka bir haz…

İsterdim günümde güneş batmasın

Rüyalar bitmesin, şafak atmasın.

Gel zaman, git zaman saçlar ağardı,

Yaşım ilerledi, kırklara vardı.

Yaşım gibi dertler durmadan arttı,

O kadar arttı ki, beni de tarttı.

O uçsuz bucaksız tozpembe dünyam,

Küçüldü, küçüldü de oldu bir dam.

Ümitler azaldı, hayaller bitti,

Yaşama hevesi kayboldu gitti.

Bir adım öteyi görmüyor gözüm

Tutmuyor dizlerim, sarardı yüzüm.

Şu dünyanın yükü sırtımda kambur,

Bu yükü taşıyan bahtiyar mı olur?

Rüya gibi hayat döndü kâbusa

Toy düğünler bitti, başladık yasa.

Gazel düştü bağa; mevsim sonbahar

Her sonun başında bir başlangıç var.

Yaklaşan ecelin ayak sesleri

Ürkütüyor beni yıllardan beri.

Ölüm ak üstünde kapkara bir kir,

O davetsiz misafir ansızın gelir.

Bütün mevsimler hep bahar olaydı;

Ne güz geleydi, ne de gül solaydı!

Yıllar aldı gitti mutluluğumu,

Ben razıyım; verin çocukluğumu!