nokta…………….

Bir Bedevinin Kehaneti
Bir Bedevinin Kehaneti « Atatürk’ün Gizemi
İtalyanlar uzun süredir elde etmek istedikleri Trablusgarp’a (Bugünkü Libya) 1911 yılında saldırmışlardı. Osmanlı Ordusu Anavatanı’ndan uzakta çarpışıyordu. Bu sıralarda bir grup subay da savaşa katılmak için Bingazi şehrine gidiyordu. Bunların arasında Mustafa Kemal de bulunuyordu.
Yolda bir bedeviye rastladılar. Bu adam el falından çok iyi anladığını söyleyerek genç subayların fallarına bakmayı teklif etti. Hepsi avuçlarını gösterdiler. Talihlerini öğrenmek istediler. Sıra Mustafa Kemal’e gelmişti. Önce elini uzatmak istemedi. Arkadaşlarının ısrarı üzerine O da elini bedeviye uzattı.
Sarışın subayın elini sert avuçlarına alan bedevi, bu elin çizgilerine bakar bakmaz, yerinden ayağa fırladı ve büyük bir heyecanla haykırmaya başladı:
“Sen padişah olacaksın… Padişah olacak ve 15 yıl hüküm süreceksin…”
Gülüştüler ve yollarına devam ettiler…
Yıl: 1911′di…
Aradan yıllar geçti. 12 yıl sonra Atatürk, genç Türkiye Devleti’nin Cumhurbaşkanı oldu. Cumhuriyetin 14. yılının sonlarına yaklaşıldığında hastalığı iyice ilerlemişti. Karaciğerinin şiştiğini görenler: “İçme paşam” dedikleri zaman, O, Bingazi yollarındaki el falına bakan bedeviyi hatırlatarak güldü: “Arap vaktiyle söylemişti… Bizim padişahlık nasıl olsa
15 yıl sürecektir. Hesapça bu son senemizdir.”
Yıl: 1938′di…
Daha sonra yanında bulunan Fuat Bulca’ya eğilip fısıldar: “Bingazi’deki falcıyı hatırladın mı. Bana 15 yıl hükümdarlık yapacaksın demişti… İşte 15 yıl Fuat… Vadem doldu…”
Atatürk’ün sağlık durumunun endişe verici boyutlarda olduğunu bilen Fuat Bulca yutkunup, endişeyle O’nun yüzüne bakar: “Siz hani falcılara inanmazdınız Paşam?”der. Atatürk bunun üzerine Fuat Bulca’nın koluna dokunup, aynı odada bulunan Hasan Rıza ve Cevad Abbas’ı göstererek; yavaş bir ses tonuyla şunları söyler: “Bu sırrı sakın onlarla paylaşma… Aramızda kalsın…”
Yer: Çanakkale
Yer: Çanakkale « Atatürk’ün Gizemi
İngilizler Çanakkale’de Anafartalar grubunu mağlup edip de cepheyi sökemeyince yeni bir harekete giriştiler. Cepheyi sağdan çevirmek istediler. Düşmanın planını bozmak için Kireç Tepe’yi tutmak lazımdı. Ancak oraya giden tek bir dar yol, harp gemileri tarafından makaslama ateş altında tutuluyordu. Her an 38′lik gülleler korkunç patlayışlarla ortalığı alt üst ediyordu. Bir insanın değil, kuşun bile geçmesine imkan yoktu…
Kireç Tepe’yi tutmak emrini alan askerler, bulundukları yerden çıkmakta tereddüt içindeydiler. Fırsat gözlüyorlardı… Fakat düşmanın ateşi bir an bile kesilmiyordu. Atatürk bu hali görünce siperlere koştu. Askerlerin arasına karıştı ve sordu: “Niçin geçemiyorsunuz?”
İçlerinden biri cevap erdi. “Düşman ölüm saçıyor, geçilemez.” Bunun üzerine Mustafa Kemal zerre kadar korku ve tereddüt göstermeden: “Oradan böyle geçilir..,” dedi ve ileri fırladı.
Askerler durur mu, onlar da Kumandanları’nın arkasından ileri atıldılar. Toz duman ve ölüm kasırgasını yaran askerler karşıya vardılar ve tepeyi tuttular. Mustafa Kemal’in ve yanındaki askerlerin vurulmadan o dar geçitten nasıl geçtikleri hiç bir zaman anlaşılamamıştır…. Sevgili okuyucular bu sadece bir kahramanlık öyküsü değildir. Bu kahramanlığın ötesinde büyük bir mucizedir… Ve normal şartlarda açıklanması mümkün değildir…