SIRA İLE ARKADAŞ
23 Mayıs 2008 Cuma
Yol uzun,hava karlı,soğuk yerindeydi.Askerlikten kal
ma laciverde boyanmış kaputunun altında donuyor,hırsı
nı altındaki hayvandan alıyordu.
-Yürü Allah’ın belası yürü!
Hayvan her adımını düşünerek atıyor,arada buğulu ne
feslerine insan ağzından çıkar gibi "Ih,ıh"diye inltiler ka
tarak halinden şikayet ediyordu.
Memet topuklarıyla karnına doğru iki vuruş daha yaptı.
Hayvan acı ile kişnedi.Sendeledi,ön ayaklarını büktü,son
ra arkalarını kırdı.Ayaklarını özengilerden dar kurtaran
Memet,yana sıçradı.At göz kapaklarını titreterek yavaş
yavaş kapadı.Karışık iniltili soluklar burun deliklerinden
fışkırır gibi çıkıyordu.
-Bana numara mı yapıyon be!
Katı postalının ucunu vurmak için kaldırdı.Tam hayva
nın karnına onun canını yakacak bir vuruş yapacakken
hayvan belki de yattığı yerin soğukluğundan kurtulmak i
çin çırpındı.Uzın boynunu salladı,bir dizini bükmeye uğraş
tı,fakat yine birden bire yere uzandı.Memet’in aklına kasa
bada,yola çıkarken,hancının söyledikleri geldi.
-Ağa hayvanın sancılı galiba.Üşütmüş olacaksın.Bak ye
rinde duramıyor.Yem bile yemiyor.Yola çıkmasan iyi olur.
Ama o dinlememiş elli kilo da yük almıştı.Yolda hayvanı
zorladıkça zorlamıştı.Bir an kadar düşündü.hayvanı seyret
ti.Sonra erzak torbasını ağır semeri atın sırtından aldı.Hay
vanın yattığı yerde karlar erimeye başlamıştı.
-Kalk be,diye seslendi.Davran be!
Tekme ile kalkmaya alışıktı hayvan.Sahibi yine vuracak
diye kişnedi.Fakat Memet vurmadı.Koltuğuna girer gibi ön
ayaklarından birine yapıştı.Vay gücüyle yardım etti.Hayvan
binbir güçlükle kalktı ama sallanıyordu.
Kendisine ettiği hizmetler,yıllarca taşıdığı yükler,arabadan
sabana,sabandan oduna,odundan düvene koşulmaları gözü
nün önüne geldi.Kendi işi olmadığı zamanlarda gündelikle
başkasına kiralardı.Çok hırpalamıştı bu hayvanı çok!!
Gözleri doldu.
-Ihlama be,dedi.Ihlama.
Ona candan bir yakınlık,bir minnettarlık duyduğunu his
setti.Hem ya bu hayvan elinden giderse ne yapardı?
-Hava kararıyor be,dedi.Kurda kuşa yem olacağız.Köy
şuracıkta.Dayan biraz yoldaş,dişini sık be.Ahıra bir mangal
koyarım Fatma ablan da su kaynatıverir ateşte.Peştemalı sı
cak sıcak sararız sancıyan yerine.Davran be efe.Hadi dav
ran ağam!
Kar azıtıyordu.Hayvanın etrafında döndü.Sonra birden ka
rar verdi.Çıkarttı sırtından kaputu.Serdi hayvanın sırtına
bir iple de güzelce bağladı karnından.Sonra yularını koluna
taktı,semeri sırtına vurdu,erzak torbasını eline aldı.
-Sıra ile arkadaş,dedi.Sıra ile.
İlk evleri görünen köye goğru yürürken alnından boncuk
boncuk ter boşanıyor ve durmadan mırıldanıyordu.
-Sıra ile arkadaş sıra ile!!
Bu bir Orhan Kemal hikayesidir.
