HAYAT VE SEN

Camlar kapalı oda soğuk yanımda sen yoksun buğulanmış camlar ışıklar loş gölge olmuş hertaraf karanlık ve sessizlik içinde kaybolmuşum,dışardaki yağmurun sesi,sanki sessizliği bozmaya çalışan yaramaz çocuk gibi

hava karanlık ay,yok yıldızlar yok

uzandım yatağa koydum başımı yastığa yalnızlığımı düşündüm sensizliğimi düşündüm saatlerce yalnızdım ve yalnızlıktan çıkacak bir yol bulamıyordum

buğulanmış camı silerek dışarıya doğru uzun uzun baktım ağaçlar sallanıyordu rüzgardan mutlu çocukların şakalaşmasını andırıyordu rüzgarla dans ediyordu sanki

Aklımdan hiçbir şey geçmiyordu buğün sanki karanlığa bende gömülmüştüm tuhaf bir yorgunluk üzerimi kaplamış gidiyordum

Senin olmadığın günler acaba hep böylemi gececekti bilemiyorum korku kaplamıştı üzerimi yanlızlık mahkumları gibi camın önünde kala kalmıştım

ne garip dedim içimden