HAYAT VE SEN

arkadaş diyorsun yılan çıkıyor düsman görüyorsun dost çıkıyor bu nasıl bir çelişki insan dehşete düşüyor inanamıyor bunlar insanmı yoksa değişik bir varlıkmı

çelişki…..çelişki….

inanamıyorsun kendine bazen anlatmak istiyorsun çevrendeki insanlardan korkar oluyorsun varsayımlarlamı yürüyorum acaba diyorsun beklediğin yada beklentilerinin arasında kayboluyormusun bilemiyorsun kendinden emin olduğunu zannediyorsun ama aslında değilsin

karmaşa içindesin kendine yada bir başkasına ne diyeceğini bilemiyorsun bir fikir yada düşünce içinde olamıyorsun ya

bu insanlar niye anlayamıyorum bilemiyorum düşünemiyorum karar veremiyorum nasıl bir yaşam nasıl bir çelişki hiç ama hiç br fikrim yok

kendine iyi görünen herşey sonunda kötü çıkıyor niye ben böyleyim diye aklımdan geçiyor

ama insanların nankörlükleri seviyesizlikleri düşüncesizlikleri onursuzlukları hep çevrende dolaşıyor onlarla yaşıyorsun gurur denen haya ve onur denen hiç birşey olmadan onların içinde boğuşuyorsun bu seviyesis insanlarla daha ne kadar yaşayacağım diye kendini hayıflıyorsun

aslında bir kaçış olmalı

bilemiyorum düşünemiyorum

düşünmeliyim yoruldum ama yorgunluk onların ekmeğine yağ sürmekten başka bir işe yaramıyor korkularımla yaşamayı öğrenmek lazım insanlar korkularına yenilirse tehlikeli olurlar karşısındaki insanın nasıl biri olduğunu anlayamaz zayıf biri olur çıkarlar

biliyorum güzel ve iyi niyetli insanlarda var ama çok az

kaybolmuşlar sanki kendilerinden emin değil gibi yaşıyorlar zavallılar ordusunu andırıyorlar umarım dahada kaybolmazlar

yaşarlar yaşarlar

yaşamak güzel herşeye rağmen tüm kötü dostlara tüm kötü alışkanlıklara rağmen güzel ama bir kopukluk oluyor insanda kendi çabası kendi uğraşı içerisinde kayboluyor biliyorum ki birşeyler olmalı olmalı ki bu bağnazlıktan bu umutsuzluktan kurtulmalı

düşüncelerini paylaşıyorsun yorumlar yorumlar içinde kalıyorsun sanki  onlar düşünceli sanki sen hiç birşey söylememişsin kaybolmuşsun sanki kendi sözlerinin düşüncelerinin içinde

bir bakmışsın kendinle çelişiyorsun farkında olmadan

dedimya düşmanlarından bile dost çıkabiliyor,dost dediklerin sanki düşmanın oluyor zavallı insan kendiyle ne kadar uğraşıyor bir acayip çelişkiler yumağında kaybolup gidiyor

KARANLIKTAYIM

İlerisi yol,ağaçlar duvarlar ve yalnızlık

Sessizlik,

Bu gece yıldız yok,ay yok ,şimdi çok uzak diyarlarda olmalılar

Zavallı ben

Zavallıyım bilmem aklımdan öyle geçti

Sokak lambaları süslü,yıldızların yokluğuna sanki alışmışlar

karanlıktayım

ve yalnızlıktayım

tuhaf bir suskunluk var içimde

mutlu yarinlerini arıyan insanlar gibi soğuk ve karanlık düşlerden uzakta

olmak isteyen düş gezginleri gibi

Camlar kapalı oda soğuk yanımda sen yoksun buğulanmış camlar ışıklar loş gölge olmuş hertaraf karanlık ve sessizlik içinde kaybolmuşum,dışardaki yağmurun sesi,sanki sessizliği bozmaya çalışan yaramaz çocuk gibi

hava karanlık ay,yok yıldızlar yok

uzandım yatağa koydum başımı yastığa yalnızlığımı düşündüm sensizliğimi düşündüm saatlerce yalnızdım ve yalnızlıktan çıkacak bir yol bulamıyordum

buğulanmış camı silerek dışarıya doğru uzun uzun baktım ağaçlar sallanıyordu rüzgardan mutlu çocukların şakalaşmasını andırıyordu rüzgarla dans ediyordu sanki

Aklımdan hiçbir şey geçmiyordu buğün sanki karanlığa bende gömülmüştüm tuhaf bir yorgunluk üzerimi kaplamış gidiyordum

Senin olmadığın günler acaba hep böylemi gececekti bilemiyorum korku kaplamıştı üzerimi yanlızlık mahkumları gibi camın önünde kala kalmıştım

ne garip dedim içimden