Vendetta’s

Pek bahsedilesi bir konu değil aslında. Hepimizin canını sıkmak gibi büyük bir hizmet yapıyorum. Fakat bunu yazmam gerektiğini düşünüyorum.

Öncelikle, gidip okulunuza bakın. Yerine, sınıfınıza, muhtemel sıranıza… Ben Emirgan’da şirin, ferah, yeşilliğin ortasında bir sınıfta gireceğim sınava. Bunu kendinizi sıkıp  kasarak, "işte gömüleceğim yer burası" kasvetiyle değil; oraya alışma çabasıyla, orayı severek yapın. Ne kadar rahat olursanız o kadar iyi olacaktır.

Bu başkalarınız düşündüklerinden çok, bizim vicdanımız ile ilgili bir şey. Eğer ki vicdanınız rahatsa, "ben yeteri kadar çalıştım" diyebiliyorsanız; hakettiğiniz yeri mutlaka bulacaksınız.

Ve bir önceki gün, kendinizi fazlasıyla şımartın, pohpohlayın, ve eğlencenin mümkünse b.kunu çıkartın. O 24 saat, sınavı düşünmeyin bile!

O gün gelip çattığında hepimize başarılar diliyorum hacılar…

İnsanlar bazen sadece görünüşe aldanırlar. Sorgulamadan, düşünmeden karara varırlar. Bu her konuda böyledir aslında.

Sırrımı vermeye yeltendiğim insanlar, beni ne yaptığımla görürlerse, neden yaptığımla değil; durumu gülümseyerek, hafifçe yalanlayarak es geçmeyi öğrendim son zamanlarda. Çoğu kez kendi yaptıklarının farkında bile olmuyorlar. Herkes kendinin farklı olduğunu düşünüyor, bütün çabalarımız bunu kanıtlamaya dayalı. İnsanlar arasında olduğum her yeni gün, onlar hakkında yeni şeyler öğreniyorum. Bir bebek gibi hatta, yeni gördüğüm her şeye bakarak, sorarak; beni ağlattıklarındaysa annemin dizinin dibinde, ağlarken uyuyakalıyorum.

**Son zamanlarda kıymetini bilmediğimiz, üstünde düşünmediğimiz şeylerden biri dokunmak değil mi? Bir insana dokunmak durumu ne kadar değiştiriyor oysaki. Bir an sadece dost, sonra can ciğer kuzu sarması. Hala aranızda buzlar mı var? Kolunuzu omzuna atın, sarılın, elini tutun, saçını karıştırın.. O buzlar nasıl kırılacak! Yeni ama sağlam bir arkadaşlığın başında da olsanız da, karşılıklı bazı hisler besleseniz de^^