seni seviyorum

ilk mektup tadında yazılmalıydı bir aşkın son satırları da.. sana ilk mektubun sayfalarıydı bu.. belki seni çok özliycem ama bilki seni hep çok sevdim ve her zaman sevicem.. sana bu kez okeyden çaldığımız taşları değil yüzünün kıblesine okuyamadığım duaları yazıyorum.. ne ezberleyip unuttuğumuz hicaz şarkıları ne de zulada söndürdüğümüz sigaraları.. beyaz yalanlarımızın ince hesaplarını da değil.. yıllardır içimde sayıkladıklarımı yazdım sana.. idamımın son dileğine taşıyamadığım itiraflarımı, çaldığın yıllarımı yazdım bu kez sana.. içimin en iç yanı.. sakın ağlama sen.. yokluğumu da at pencereden şimdi.. ve okuduğun her satırda yırt beni.. duvarlara astığın her asi sitemini tak peşime de gönder hadi.. içimin acıyan yüzü.. sakın ağlama sen.. ağzından her kaçanı ezberle sadece.. ve söyleyemediğim diğer yalanları da.. bu mektup allah’ın emriyle, bu mektup sana tüm hasretimle.. tıpkı gözlerinin renginde mürekkebim.. satırlarım bahtımın karanlığında.. kaybedilmiş bütün savaşlarım adına..yenilmişliğin mahçup cesaretine sığınıp da sensizliğe ve hep sessizliğe biriktirdiklerimi.. içimde dağları deviren gizleri yazdım sana.. bir gün bu hikayenin de biteceği aslında hep aklımda.. sana veremediğim bütün sözler artık son satırlarımda.. içimin en iç yanı.. bendeki bir enkaz yığını.. seni terketmenin bile başkaydı tadı.. sana hasretlenmek zaten bana mübahtı.. baksana bu ayrılık ikimize de çok yakıştı.. içimin acıyan yüzü.. sakın ağlama sen.. bendeki bir ayrılığın hüznü.. sende kaybetmişliğin acı telaşı.. seninki çabuk geçer ama benim ayrılığım kim bilir, kim bilir kaç ömür sürer…