seni seviyorum

ben senin kalbini, sen benimkini yurt bildikten sonra, ülkemiz ayrı olmuş ne fark eder. ben sende yaşıyorum, mevsimlerden ve zamandan habersiz, sen bende hüküm sürüyorsun… orada mevsim yaz olmuş, hazana dönmüş bize sarsıntı vermiyor. kalbimin aynasını sana tutunca mesafeler yitiyor ve bütün görkeminle beliriyorsun… seni gönül aynamda görebiliyorsam, ayrılıktan söz etmenin bir anlamı yok. ayrılık, pekiştiriyor sevdamızı. sen orda benim için yaşıyorsun, ben burda senin için yaşıyorum. mesafelerin aşkı çoğalttığını senden öğrendim ben. sevda üstüne ne biliyorsam sen öğrettin. ruhlarımız birlikte yürürken keşfettik aşkın bütün girdaplarını. ben düşünce sen tutup kaldırdın, özleyince ayrılığın daha bir koyusuyla tanıştırdın beni. ayrılıklar içinde buluşmayı, uzağı yakın etmeyi ve böylece daha çok, daha çok sevmeyi öğrendim. ve anladım, insan kendi başına sürüklüyor aşkı, kendi ellerinde taşıyor bir kor gibi. bir gün aşkın ellerimizde kor kesileceğini, bıraktık mı yanacağımızı, taşıdıkça, çoğalttıkça daha koyusuna ereceğimizi sen söylemiştin. şimdi yanan, kavrulan ellerimiz değil, yüreğimiz… kavruldukça aşka olan inancımız artıyor. tek başımıza, onurlu ve muhteşem bir coşkuyla arıyoruz birbirimizi, yani aşkı… ayrılık acılarından ben de yakınıyorum. bir bilsen, olmadık işlere vuruyorum kendimi. anlamsız avuntular icat ediyorum kendime. şaşırıyorum, ben mi gurbetteyim, sen mi sıladasın? mevsimleri uzaktan seyreden hangimiz? bir aşk hatırası bulmak için geceleri bekliyorum. senin, gecelerin dostu olduğunu, orada hep uyanık olduğunu, durmadan güneşi çağırdığını biliyorum. seni orada, ne orası, yanıbaşımda, her gördüğüm ve dokunduğum nesnede, okuduğum her şiirde, dinlediğim her şarkıda görmesem; seninle yaşamasam gündüzü ve geceyi..günleri ucu ucuna ekleyemezdim. gecenin sonunu getiremezdim. boş bir çerçeve gibi anlamsız kalırdı yaşamım…