seni seviyorum

hayat nasıl bişey.. yaşamak nasıl bişey. peki ya sevmek… hepsini yeri gelince tam olmasa da anlıyor insan ama sevgiyi, aşkı bi türlü anlayamıyo. nasıl bişey sevmek.. tarifi yok. içinde, yaşıyosun onu, tadını alıyosun ama anlatamıyosun. hayatın neresinde sevmek, aşık olmak. yoksa hayat mı sevdanın içinde… içinde bi şeyler var, bi kelebek var sanki kanatlarını hiç durmadan çırpıyo. hiç durmasa diyosun hep kanat çırpsa hep uçsa içindeki kelebek istiyosun. yorulacak, bi gün artık daha çırpınmayacak diye korkuyosun. dua ediyosun yaradana hiç bitmesin istiyosun ama kelebeğin bi uçuşluk ömrü olduğunu da unutuyosun.. anlıyo musun beni sevgili bilmiyorum.. içimdeki seni görebiliyo musun bilmiyorum.. küçücük kalbime sığdıramadığım o kocaman sevdamı anlayabiliyo musun onu da bilmiyorum.. gözlerine bakmak, sana dokunmak, sesini duymak o kadar güzel ki.. hele de senin sesinden ’seni seviyorum’ cümlesini duymak… anlatamıyorum sevgili. inan içimdekileri anlatamıyorum. seni anlatacak kelime bulamıyorum. kelimeler yetmiyo pınar’daki mesut’u anlatmaya.. bana dünyanın en güzel duygularını yaşattın. bana sevmeyi öğrettin. sevilmeyi öğrettin. yaşamayı öğrettin. hayatı tattırdın bana.. canım sevgilim çok teşekkür ederim…..