seni seviyorum

biliyorum sana gitme demek; hoyratça esen hırçın rüzgarı durdurmak kadar zor, kal demek; rayların ortasında kalmış adamın hızla gelen trene ‘dur’ demesi kadar manasız, dön demekse; kucağında son nefesini vermiş bebeğine ‘uyan’ diyen annenin haykırışları kadar çaresiz.

‘mesafeler sadece paylaşımı engeller’ diyorsun seher yeliyle gelen sesinde. peki, gözlerinin gözlerime bakarkenki titreyişini, merdivenlerden ikişer atlayıp, son basamakta zıplayışını,’ Allah’ım ne büyüksün’ derken Mevla’ya el açışını da görmeme engel değil mi?

liseyi bitirdikten sonra hayat üniversitesine yazdırmıştı babam beni. şimdi bu senenin son vizeleri… cevaplayamadığım en zor soru: bu can sensiz yaşayabilir mi?…