…
hayatta insanlar iki kısımmış. size yaşama sevinci verenler ve yaşama sevincinizi alıp götürenler… nedense benim çevremdeki herkes ikinci gruba girio. etrafımdaki tüm insanlar benim içimdeki zaten azıcık olan yaşama sevincini alıp götürüolar. sanki hepsi bunun için varlar. her an beni mutsuz etmek beni daha da karanlığa sürüklemek için benimleler. sanırım bu yüzden nefret ediyorum insanlardan bu yüzden birlikte olmak istemiyorum onlarla sürekli yalnız kalmak istiyorum. işte bu yüzden günden güne karanlığa doğru gidiyorum. gün geçtikçe daha çok kararıyo dünya ve gün geçtikçe içimdeki yaşama olan tutku azalıyo. beni yaşama bağlayan şeyler bir bir yok oluyo. nereye kadar gider nereye kadar sürer bu böyle bilmiyorum. tıpkı niye yaşadığımı bilmediğim gibi. bazen düşünüyorumda ben olmasam acaba herşey daha mı güzel olurdu. kimbilir belkide………
