ben!

sana yazıyorum anne.. susup kaldıklarımı söyleyemediklerimi. üç gündür seninle hiç ama tek kelime dahi konusmuyorum oysa biz seninle bu zamana kadar küsmemiştik bile..çok iyi anlasırdık sevdiğim tek varlıksın benim.bilmiyorum ne kadar dilediğiniz kadar bir evlat olabildim,sunu biliyorum ki anne cevremdeki herkes beni örnek gösterdi,takdir etti.ama bir size kanıtlayamadım kendimi çünkü buna müsaade etmediniz.

anne.. biliyor musun beni ne kadar kırdığının neler söylediğinin.. o gün her seyi alıp götürdüğünü. o kadar baskalasmıstın ki,seni tanıyamadım adeta.. sucluydun,özür diledin ama sunu bilmeni istiyorum anne, zaman gecse dahi benimle konustuğun her an ya da gözlerine baktığım her vakit söylediklerini hiç unutmayacagım..

kac gün daha hasretinle hüzün rüzgarlarım esecek?

kac gün daha gözyasım gözümde asılı kalacak?

kac gün yüreğim böyle mutsuz kalacak

söylesene kaç gece senin için üzülürüm..

en fazla kaç ay hasretini çekerim

kaç yıl hatıralarını anar kendimi üzerim?

senin adın kaç yıl aklımda kalır..

der miyim ki,bir zamanlar onu ne cok sevdim diye..

gittikten sonra ardından kaç gün aglar yas tutarım?

bi gelip bi gidiyorsun ya  hani?

söylesene en fazla kaç ayrılığa neden olabilirsin.bensizliğe ne kadar dayanabilirsin?

ya ben…

ben sensiz ne kadar yasarım,sensiz kaç gün ıssız sokaklarda bi basıma gezer tozarım..

beni daha ne kadar üzebilirsin?

söylesene…kac intiharıma sebeb olabilirsin..                  NESLİHAN