nikolas

bazen herşeyi bir tarafa bırakmak istiyorum.herşeyden ve herkesten uzakta yalnızlığımı yaşamak.belki bir gece yarısı uzak bir kentin tenha bir parkında geceye sarılmak.korkularımın açtığı o karanlık çukura haykırmak ve inmek derinlerine çaresizliğin.ellerimde solgun çiçekler kalbimde yenilmişlik hastalığı bilmediğim sürgünlere gitmek.bu kaçışlar,bu amansız yokluk içinde hüzünlü bir serüven.yaşamak hep yalnızlıklarla dolu değilmidir aslında peki bu kaçmak duygusu ne,nedir bu kanayan durmadan.seni aramakmı yalnızlıklarda yoksa seni saklamak mı insanlardan.nedir beni kemsesizliğe iten.bazen kendimi bir uçurumun kenarında buluyorum,derin bir uçurum.sensizliğin bu anayurdundan ne yaptımsa kurtulamadım.seni hep kalabalıklarda aradım,bulamadım.ama artık yalnızlığımda buluyorum seni…