nikolas

bazen kopkoyu bir yalnızlığa kapılıyorum.içimde durmadan yanan birşeyler var.hayatın zorlukları ve imkansızlıkları kemiriyor içimi.işsiz kalma korkusu,geçim sıkıntısı,çoluğun çocuğun gelecek kaygısı boğuyor beni.ne zaman bunları düşünsem bütün ışıkları sönüyor dünyamın.kendimi dipsiz bir kuyuda buluyorum.sonra sesler başlıyor içimde çığlık çığlığa.bütün perdeleri iniyor ömrün.o ilk aldanışlar geliyor aklıma,hayata ilk tutunuşlar ve yalan bir dünyada yaşadığımı hissettiğim o ilk zaman.ümitsizlik bir hançer gibi saplanıyor kalbime,hissediyorum birşeylerin yavaş yavaş gittiğini ömrümden.sonra uykusuz sabahlar,geçmeyen geceler içinde gözyaşlarım.ayak uyduramadığım bu yalancı dünya içinde kaybolmak istiyorum.sonra karımı düşünüyorum,sevgiler içinde açan bir çiçek gibi küçük kızımı.o an yaşamak ve yok olup gitmek arasındaki ince çizgide yürüyorum.bu gelgitler arasında kendime sesleniyorum,sevgiyle çırpınan kızımın sesiyle.ve hayat tutunmak kalıyor yine ve kederler içinde çırpınmak.böyle zamanlarda simsiyah oluyor dünyam bütün renklerden uzak.