nikolas

ben geldiğini düşünüyorum çoğu zaman gittiğini unutmak için.Gökyüzünü boyuyorum bazen sevdiğimiz renklere,bazen yıldızlarla oynuyorum.Küçük çocukların ellerinden tutup Saraçoğluna götürüyorum.O çocuklar kimsesiz,hepsinin kalplerında sizler gibi olmak var.O çimlerin üzerinde kendilerini görüyorlür,güneşe bakınca.Heyecanlı heyecanlı anlatıyorlar umutların.Derken söz dönüp dolaşıp sana geliyor.Sanki bir anda hepsi hüzne gömülüyor.Acılarda boğuluyorlar.Biri ağlamaklı gözleri doluyor.

-Neden gitti oysa daha ulaşacağı çok yer var gökyüzünde,diyor

-yıldızdan yıldıza atlarken ayağı kaymış başka bir dünyaya düşmüş,diyorum.Çaresizce başını eğiyor önüne.

çocukların kalbindeki umutların rengi sarı laciverttir.Bunu en iyi sen bilirdin.Çünkü geldiğinde umut rengindeydin,daha çocuktun.Yinede kalbinin çayırlarında çocuklar için hala bir park vardır elbet oynayacakları.Çünkü onların kalplarınde bir dağ var,zirvesinde sana olan aşkları sevgileri var.Hepsi düşlürinin peşinden kanat çırpmayı bekliyorlar..