nikolas

sensizliğin en soğuk iklimindeyim

yanarken kalbim alevler içinde

ne bir umut ne bir kavuşma ümidi

bütün bekleyişlerim ölümün gölgesinde

her an bir asır her nefes alış bir ağrı

ümitsizce özlerken seni gecelerde

suskunluğumda bir mana,yüzümde acı

aramak seni karanlığın derinliklerinde

ulu ağaçlar altında düşünmek seni

yatarak boyluboyunca çimlerin üzerinde

ellerimde solmuş çiçekler ,gözlerimde yaş

kaybolmak bu karmaşanın içinde

ve yok olup gitmek bir daha var olmadan

o soğuk ölümün üşüten nefesinde

uzanmak karanlık çukurda yapayalnız

sensizlik bütün ölümlerin ötesine

içinde şarkılar biter,tükenir mutluluklar

kederler alev alev yanar derinlerde

kaçıp gitmek istersin uzaklara,çok uzaklara

topladığın çiçekler solar ellerinde

geceler ızdırap taşır batan günden

lanet edersen yaşadığın zamana

sevdiğine varmak istersin durmadan,tükenmeden

çılgın gibi koşarsın yana yana

bir bir  küle döner hatıralar zihninde

unutulmak çakılı durur bir bıçak gibi kalbinde

sonra hissedersin ruhunun öldüğünü yavaş yavaş

yok olup gidersin seni bıraktığı yerde

biliyorsun o günden kaçış yok

zamanın bittiği yerde ölüm var

bedeni apansız bir ürperti kaplar

ölen için bir ölümsüzlük başlar

tutarlar benbeyaz bedenini

yine beyazlara sararlar sıkıca

kurtulmuyu çalışırsın umutsuzca

unutmaya başlamışlardır artık seni

korksakta yine geldiğimiz yere gidiyoruz

Tanrı topraktan var etti bizi

bacaklarımızı,kollarımızı,kalbimizi

bitecek orada bütün yorgunluğumuz

bir çukur kucaklayacak bizi sonra

saracak bedenimizi karış karış

derken bir yalvarış bir yakarış

her yer zından her yer kapkara

gelenler bir kaç çiçekle veda edecek

kimi papatya,kimi gül,kimi leylak

gayipten bir ses diyecek "kalk bir bak"

bir daha kabrine kimse gelmeyecek

yavaş yavaş bitecek yolculuk kabre doğru

bir kaç kürek toprak örtecek üstünü

herkes unutacak bir sen hatırlayacaksın öldüğünü

ömür bitmiş aklında hala binlerce soru

kim demiş her ızdıraba bir teseli var diye

acılar çektim ömrümce görmedim hediye

yandım yıkıldım çaresizliklere düştüm

dön dediklerim dönmedi geriye

umut yaşatır insanı dediler,umudu bekledim yıllarca

bu heves nasıl bir şey,nasıl bir kandırmaca

yanılgılarımla başbaşayım şimdi

ağlarım umudu beklediğim yıllara

bu ayak uyduramadığım hayat benim mi

yaşadıklarım ne düş mü,hayal mi

bir kendime gelebilsem anlayacağım elbet

acı çekmek benim geliş sebebim mi

ayaklarım durdu gitmez bir adım

yüz yılda yaşayacağımı yirmibeş yılda yaşadım

kanattı yaşadığım hayat bağrımı

gidenler gitti bir ben kaldım

topladım gönlüme kederi tasayı

mutluluklar verdim bilemedim almayı

bak şimdi geçti ömür ne çare

değiştir artık Tanrım bu sayfayı

yaktılar gittiler aşk ateşini

ben sevdim onlar kapadılar kalplerini

vücuda gelmedi onlarda aşk

görmeni dilerdim Tanrım bana ettiklerini

ruhumu yıllarca ızdırapla beslediler

ben aydınlık istedim,güneşi söndürdüler

kalmadı mecali kalbimin yaşamaktan yana

ben gönlüme su istedim,onlar ateş verdiler

yürüdüm küçük dünyada uzunca bir yol

yanımda yoktu kimsem,omuzumda bir kol

yalnızlığım kaderimmiş anladım fakat

ne olur Tanrım sen yanımda ol

gökler ağlardı bilseydi içimi

ben değil hep onlar yaptı seçimi

ya kırdılar paramparça ettiler

yada kül ettiler kalbimi

aramak bir fayda etmedi bulamadım

dengini yarattın her kulunun ben bulamadım

sen can verdin hayat verdin bize

affet beni Tanrım yaşa dedin yaşayamadım

Konuş sevdiğim
Yüreğinin şarkısını söyle bana
Gece karanlık, yıldızlar bulutların arkasında yitip gitmiş
Rüzgar iç çekiyor yaprakların arasında
Bırak çözeyim saçlarını, kulaklarımı göğsüne bastırayım
Ve orada o tatlı yalnızlıkta gözlerimi kapatıp
Kalbinin mırıltılarını dinleyeyim yüzüne hiç bakmadan

Bende bakamam
Dayanamam gözlerine, tut ellerimi
Gitme aşkım gitme böyle ne olur gitme
Böyle sensiz çaresiz bırakma beni

Söylediklerin bitince
Sessiz oturalım hiç kımıldamadan
Yalnız ağaçlar fısıldaşsın karanlıkta
Ve öylece bitsin gece
Birbirimizin gözlerine bakıp, ayrı ayrı yollara gidelim
Konuş sevdiğim…
Yüreğinin şarkısını söyle bana…

                                                      
Kim bırakmış kim
Kim bırakmış seni söyle, tut ellerimi
Gitme aşkım gitme böyle ne olur gitme
Böyle sensiz çaresiz bırakma beni

Güller duruyordu gecenin içinde
Sarı güller…
Ne olur koparma, dedim
O kadar güzel duruyorlar ki orada
Ah!… dedin, biz de birlikte güzeldik
Ve koparıp gülleri verdin ellerime

NOT:UZUN ZAMANDIR ARAŞTIRMAKTAYIM FAKAT BİR TÜRLÜ BULAMADIM.

                                                        alıntıdır

güneş çıkarır üzerinden geceyi,sabah olur

ışıldar yaprakları ağaçların bahçemde

biraz gül kokusu,biraz leylak kokusu her yanda

içini ısıtır her daim bahar insanın

sahilde kumlar birer elmastır artık

güneş vurdukça parıldar,durmadan ışıldar

pamuk gibi yumuşaktır,mermer gibi pürüssüz

sanırsın cennetin yolu bu kumsalda başlar

deniz sonsuzluktur hayallere taşır adamı

bir mavisi var ki göğe karıştığı yerde tarifsiz

mutlulukların huzurun rengidir bu inan

bunu buradan başka birde cennette göreceğiz

sen güneşe yürü,denize koş durma

bulacaksın kaybettiğin herşeyi burada 

25.04.2004

gittin,uzaklara gittin

sevgimi ziyan edip beni derbeder ettin

kırdın kanadımı kolum,bıraktın yüzüstü

gönlümde yerin bir eski şehir şimdi…

25.04.2004

kalbimde hazan başımda korkunç uğultusu gecenin

az sonra bitecek bu sükut-u hayal

kaldırımlarda aksi var yalnızlığımın

ey aydınlık gün,ey gün ışığında sabah

gitme benimle kal…

25.04.2004

seni andım dün gece

boyası dökülmüş duvarlar içinde

bu odada sen yoksun mutluluk yok

verdiğin bütün kederler içimde…