SANA…

Umutlar yükledim yüreğime

Her umudun ucuna iliştiri verdim aşkımı

Bu kaçıncı son deyişim,bu kaçıncı tövbem

İsimler koydum umut dolu yüreğime

Teker teker terkettıler beni

İsimler yüklediğim hayallerim,düşlerim

Yorgunum..

Elimde kağıt kalem

Soğuk çayımı yudumlarken

Yazıyorum sana imkansız aşkımı

Kızmıyorum sana

Kızgınlığım yüreğime,nasıl sevmek bu diye..

Umutlarımın sonsuzluğunun bittiği

Hayallerimin isimsiz kaldığı yerdeyim

Ne senınleyım ne de sensızım

İmkansızlığın,çaresizliğin tam ortasında

Karaya vurmuş balık misali,çırpınıp duruyorum

Yorgunum..

Arkadaşlıkların çıkar kavgaları üzerine kurulu

Aşkların sigara dumanı gibi yanıp söndüğü

Seni bulduğum ve kaybettiğim yerdeyim

Ne olduğunu bilmediğim umutla

Sonkez kuruyorum hayalini

Yenildim vazgeçtim beni sevmenden

Sen benim kuramadığım düşlerim

Yaşayamadığım aşkımsın

Sen benim imkansız AŞKIMSIN..

Nihat Madendere

SANA…

Umutlar yükledim yüreğime

Her umudun ucuna iliştiri verdim aşkımı

Bu kaçıncı son deyişim,bu kaçıncı tövbem

İsimler koydum umut dolu yüreğime

Teker teker terkettıler beni

İsimler yüklediğim hayallerim,düşlerim

Yorgunum..

Elimde kağıt kalem

Soğuk çayımı yudumlarken

Yazıyorum sana imkansız aşkımı

Kızmıyorum sana

Kızgınlığım yüreğime,nasıl sevmek bu diye..

Umutlarımın sonsuzluğunun bittiği

Hayallerimin isimsiz kaldığı yerdeyim

Ne senınleyım ne de sensızım

İmkansızlığın,çaresizliğin tam ortasında

Karaya vurmuş balık misali,çırpınıp duruyorum

Yorgunum..

Arkadaşlıkların çıkar kavgaları üzerine kurulu

Aşkların sigara dumanı gibi yanıp söndüğü

Seni bulduğum ve kaybettiğim yerdeyim

Ne olduğunu bilmediğim umutla

Sonkez kuruyorum hayalini

Yenildim vazgeçtim beni sevmenden

Sen benim kuramadığım düşlerim

Yaşayamadığım aşkımsın

Sen benim imkansız AŞKIMSIN..

Nihat Madendere

Ne kadar hayranızdır hep yüksektekilerine.o kadar hayranız ki,her yerde olan tanrımızı hep yükseklerde ararız.o kadar hayranız ki,uçan bir serçeye.nasılda narin nasılda özgür görünür gözümüze istesem bir sıkışta alı veririm canını,istesem bir kurşunla yok ederim özgürlüğünü.o kadar hayranız ki,hep umutlar yükleriz bulutlara hayeller kurarız,şekillendiririz beyaz siyah bulutlara.istesem bir nefeste çekiveririm hepsini,yağdırırım üzerine yağmurlarımı, parçalara bölerim bulutları şimşeklerimle.o kadar hayranız ki,bayrak yapar savaşırız onun için biri kaysa dilek tutarız yada bir eşkiya daha öldü deriz yıldızlara istesem bir anda kara delik olurum sonsuzluğa hapsederim güneş olur eritirim ışığımla o kadar hayranız ki hep bir tanrıça gözüyle bakarız saplasa da ihanet hançerini göğsümüze gene de affederiz işkencelerde yapsa severiz o acıyı,bir parçamız olur özgür hissederiz kendimizi ne kadar sarıp sarmalasak ne kadar içimize çekmek istesek bir uçurum olur bakarız uzaktan istesem bir tokat olur inerim yüreğine zehir olur dolaşırım damarlarında o kadar hayranız ki onsuz yapamayız korkusuyla yaşıyoruz aslında bu hayranlık değil o kadar benciliz ki…

Yaşıyoruz hüzünler şehrinde.hüzünler kış oluyor yağıyor kapımızın önüne.çıkmaya çalışıyoruz yollar açıyoruz tekrar kapanacağını bile bile…umutlarımız kalıyor hüzünlerin altında biz yol açıyoruz hüzünler yağıyor açılan yollarımıza.kışın sert ve şehvetli duruşu eritiyor umutlarımızı taki herşey bitti derken çıkı veriyor kapımıza o narin o dimdik ve marur duruşuyla kardelen.umutlarımızın nasıl yeşereceğini anlatıyor biz ona bakıyoruz o anlatıyor bize.umutlarımız o kadar çok oluyor ki yüreğimizde bir volkana dönüşüyor artık içimize sığamaz oluyor dışarı çıkmak için bizi zorluyor.sonra eritiyor kapımızdaki hüzünleri.hüzünler bereket oluyor yağıyor alevlenen yüreğimize artık öğrenmiştir kardelenden nasıl yeşereceğini yüreğimiz.bir orman oluyor yüreğimiz gür ve güçlü bir yağmur ormanı.bahar yaşıyor yüreğimiz o kadar masum ve güzel ki çorak topraklarda yaşayan yüreklere örnek oluyor özeniliyor yüreğimiz.bereket saçmak istiyoruz artık ansızın çıkıp gelen o çorak topraklardaki yabancıya.hemen sarıp sarmalıyoruz benimsiyoruz içimizde.nasıl yeşereceğini anlatıyoruz o kadar çok seviyoruz ki dalıp gidiyoruz yazın o güzel güneşine.unutuyoruz bir anda her şeyi sadece yeşermek istiyoruz aslında yeşerdikçe soluyoruz tıpkı sonbaharın hüznü gibi.bir anda bastırıyor kış gene güçlü gene şehvetli bir biçimde.yeşerdikçe solan ağaçlarımız artık yeşermiyor şaşırıyoruz nasılda bu hale geldiğimize birden herşeyi hatırlamaya başlıyoruz tanıyoruz aslında gelen kışı hemde çok iyi,dönüp arkamıza baktığımızda çorak topraklardan gelen yabancıda yok artık yeşilimizi çalarak gitmiş topraklarına yerine kışı bırakmış kapımızın önüne ve biz yol açıyoruz kapanacağını bile bile…gene bekliyoruz tekrar açsın diye tekrar umut olsun diye kardelenimiz…