Doğuda sefalet içinde yaşayan yüzlerce çocuk var. Yoksulluk onların kaderi mi sizce? Onlar da çoğularının yaptığı gibi kaderlerine razı mı olmalılar?

Bizim elimizden hiç mi birşey gelmez? Evet elimizden çok şey gelir. Hem de bunun için durumumuzun çok iyi olması gerekmiyor. Nasıl mı? Yukarıda bahsettiğim çocuklar için hazırlanmış çok güzel bir site var ( kardesinisec.com ). Bu site sayesinde yüzlerce çocuğun yüzü gülüyor hayata daha umutla bakıyor.

Elimizden neler gelir biraz da ondan bahsedelim. Kendi bütçenizle 2 defter 2 kalem alamaz mısınız? Bunun size maliyeti nedir? Bahsettiğm yardım parayla olmuyor yüksek meblağlar gerektirmiyor. İçinizden ne geliyorsa bu siteden seçtiğiniz kardeşinize yolluyorsunuz. Bir düşünün o çocuk kendinin önemsendiğini hissedecek ve aranızda mutluluktan oluşan güzel bir köprü kurulacak.

Ben de bu siteden kardeş edindim. Kardeşim Diyarbakır’da yaşıyor. Üniversiteden arkadaşlarımdan tepki gösterenler de oldu. Neymiş o Diyarbakır’lıymış ya ileride terörist olursaymış bende buna yataklık yapıyormuşum falan sözler duydum. Arkadaşlar zaten biz böyle düşündüğümüz için bu haldeyiz yanılıyor muyum? Ben Kürt değilim ama karşımdaki kürt diye yardım edemeyecek miyim? Bunları düşünen malesef üniversite gençliği. Biz böyle düşünürsek ülkedeki kutuplaşma hep devam eder değil mi?

Kardeşimle 7-8 ay mektuplaştık elimden geldiğince beğitimine yardımcı olacak şeyler gönderdim. Sonra dayanamadım o küçük yüraği görmem lazımdı. Bir arkadaşımla birlikte Diyarbakır’a gittim. Beni görünce bir boynuma atılışı vardı ki bu sevinci dünyaya değişmem. 1 hafta kadar kardeşimin öğretmeninde kaldık. O kadar duyarlı insanlar dı ki iki gözlü odada onlar zor sığarken bizi misafir etmek istediler. Kendileri komşuda kalacaklardı. 1 hafta içinde kardeşimi gezdirdim. Çok güzel vakit geçirdik. Herkese tavsiye ederim. Bir işe yaramanın mutluluğu oluyor insanda eğer bu kampanyaya katılırsanız bunu fark edeceksiniz.

Umarım sizi sıkmamışımdır. Bir daha ki yazımda görüşmek ümidiyle hoşçakalın…